अद्य मानवस्य गृहे जातवेदाः देवः प्रज्वलितः, देवतानां पूजनार्थं समर्पितः। स हि दूतः, मुनिः, चेतनः, मित्रं वरुणं च बुद्धिमन्तौ आनीयति। तदनन्तरं तन्नूनपात्, सत्यस्य मार्गे गच्छन्, मधुरवाचः, मधुमयेषु रममाणः, अस्माकं चिन्ताः बुद्ध्या विन्यस्य यज्ञं प्रज्वलयति, तस्माद् अस्माकं विधिः दिव्यः भवतु। अग्निः, वसुभिः सह आहूतः, स्तुतः, समत्वेन आगच्छतु; स देवतानां महाब्राह्मणः, यज्ञार्थं अर्चितः, सर्वाधिकः पूजनीयः। पूर्वदिशायाम् पृथिव्याः प्राचीना दर्भः विस्तारितः, तत्र दिव्यं आसनं, आदित्याय, देवतानां, अदितये च सुखमयम्। तत्र दीप्तानि, विशालानि द्वाराणि उद्घाट्यन्ताम्, यथा पतिं भूषिताः पत्न्यः; सर्वज्ञानि महादिव्यानि द्वाराणि देवतानां सुलभानि सन्तु। शुभदायिनी, उषा रात्रिः च एकस्मिन्न् आसने समुपविशन्तु; दिव्याः महास्त्रियः, दिव्यवर्णाः, शोभायुक्ताः सन्तु। होत्रारः, दिव्याः, प्रथमाः, वाचस्पतयः, यज्ञं पुरुषाणां कृते मापयन्ति; सभासु कुशलान् प्रेरयन्ति; प्राचीनं ज्योतिः यथायोग्यं नयन्ति। भारती, शक्तिमती, यज्ञे आगच्छतु, पुरुषेषु जागरूकत्वेन; त्रयो देव्या: सरस्वत्यः, सत्यप्रेरणायुक्ताः, सुखासने उपविशन्तु। यः स्वर्गभूम्यौ, मातरौ, सर्वलोकान् रूपेण निर्मितवान्, स तवष्टा, होत्रारः प्रेरितः, आज्ञाय, ज्ञात्वा, अत्र पूजितः भवतु। वनस्पतिः, स्वेन रूपेण, देवतानां हविः क्रमशः विमोचयतु; दिव्यः अग्निः, शान्तिदायकः, मधुना घृतं च हविः स्वादयतु। अग्निः, एकस्मात् जातः, यज्ञं मापयन्, देवतानां नेता अभवत्; देवाः, होत्रारः आज्ञया, सत्यवाचा, स्वाहाकृतं हविः भजन्तु। वरुणः, दिव्यः, स्वर्गात्, मम विषहरणं बलवद्वाक्यैः दत्तवान्; यत् उत्खातम्, अनुत्खातम्, मूलस्थम्, विषं तव शुष्कं मरुभूमौ। यत् निर्जलम् विषं, मूलस्थं, तव मध्यं, उच्चं, नीचं रसं गृह्णामि; भयात् न तव हानिर्भवतु। मम गर्जनं आकाशस्थं वज्रवत् बलवती; तव तीक्ष्णवाचेन हानिं दूरं करोतु। पुरुषैः सह, तमसः श्रेष्ठं रसं गृह्णामि; तमसः सूर्यः प्रकाशः इव उदयतु। मम नेत्रेण तव नेत्रं आघातयामि; विषेण तव विषं आघातयामि। हे सर्प, म्रियस्व, जीव न; विषं तव पुनः प्रत्यागच्छतु। कृष्णः, चित्रः, श्यामः, कृष्णः—सर्वे, मम वाक्यं शृण्वन्तु! मम मित्रस्य समीपे न स्थातव्यं, न तिष्ठेत, न वदेत; दूरं गच्छतु, विषं विलीयताम्। कृष्णस्य, श्यामस्य, निर्जलस्य, महाबलस्य—I क्रोधं विमोचयामि, यथा धनुर्व्याघातः, रथस्य योकः। बन्धकः, विमोचकः, पिता, माता—सर्वं तव बन्धुं ज्ञात्वा, किं करिष्यसि? उरुगूलायाः पुत्री, दासी सिक्नी उत्पन्ना, सर्वकुष्ठस्य कारणं—तेषां सर्वेषां रसः, विषं। श्वा शृणोति, पर्वतसमीपे स्थितः; यत् उत्खातम्, तेषु सर्वाधिकं रसयुक्तं विषम्। त्वं ताबुवः, न ताबुवः, न घेट्त्वम्, किं ताबुवः; ताबुवेन निर्जलविषम्। त्वं तस्तुवः, न तस्तुवः, न घेट्त्वम्, किं तस्तुवः; तस्तुवेन निर्जलविषम्। गृध्रः त्वां प्राप्नोत्, वराहः उत्खातवान्; हे तीक्ष्ण औषधि, आघातकर्तारं आघातय, कृतं अकृतं च विनाशय। आघातकर्तारं आघातय, कृतं अकृतं विनाशय; यः नः आघातयति, औषधि, तम् आघातय। यथा चित्रमृगस्य त्वक् अपकृता, हे देवाः, आघातकर्तारात् आघातं छिन्ध्व, यथा रत्नं स्थलात् विमोच्यते। आघातं हस्तेन गृह्णातु, आघातकर्ता, पुनः नयतु; तस्मिन्नेव स्थापयतु, यथा आघातः स्वकर्तारं आघातयेत्। आघातकर्तारस्य शपथः तस्मै पतन्तु; आघातः स्वकर्तारं प्रत्यागच्छतु, यथा रथः मार्गे सुगमं गच्छति। स्त्री वा पुरुषः वा यः आघातं कृतवान्, तं प्रत्यागच्छतु, यथा अश्वः अश्वारोहिणा नीयते। देवैः कृतः वा, मनुष्यैः कृतः वा, त्वां आघातं प्रत्यागच्छामः, इन्द्रेण सह। अग्निः, युद्धे विनाशकः, युद्धानि जयतु; आघातकर्तारात् आघातं प्रत्यागच्छामः। आघातप्रतिरोधकः, आघातकर्तारं आघातयतु, तं विनाशयतु; न तव विषये हान्यर्थं वदामः, किंतु रक्षार्थम्। त्वं स्वकर्तारं गच्छ, यथा पुत्रः पितरं, सेवकः स्वामिनं, बन्धनस्थः बन्धं; आघातः स्वकर्तारं प्रत्यागच्छतु। आघातः स्वकर्तारं प्राप्नुयात्, यथा वन्यः गजः वनं, यथा मृगी स्वगणं। स्वर्गभूम्यौ त्वरितं बाणं तस्मै पततु; आघातः तं गृह्णातु, यथा शिकारः पशुं, आघातकर्तारं प्रत्यागच्छतु। आघातः स्वकर्तारं प्रति गच्छतु, यथा अग्निः शत्रुं, यथा आपः हितं, यथा रथः मार्गे सुगमं गच्छति। एकं च दश, द्वौ च विंशतिः, त्रयः च त्रिंशत्, चत्वारः च चत्वारिंशत्, पञ्च च पञ्चाशत्—मम रक्षिणः, हे औषधि; सत्ये जाताः, सत्येन रक्षिताः, मधु मधुधरं च मम कृते मधुरं कुरु। एवं देवतानां पूजनं, विषहरणं, आघातनिवारणं, औषधिनां रक्षणं च, सत्येन, यज्ञेन, मन्त्रैः, औषधिभिः च, श्रद्धया, मनुष्यैः अनुष्ठितम्।