न कामेन पुनः पुनर्दाता भवामि; अहं चिन्तयामि, कं सम्प्राप्नुयामि, केन सह संयोजयेयम्। हे अथर्वन्, केन प्रज्ञया, केन जन्मना त्वं जातवेदाः सर्वजन्यानां वेत्ता अभवः? सत्यं प्रज्ञया अहं गम्भीरः, सत्यं जन्मना जातवेदाः अस्मि। न दासः, न स्त्री, मम व्रतस्य महत्त्वं यथावत् ममाप्नोति। त्वत्तः, हे वरुण, ऋतस्य पतः, न कोऽपि कवितायाम् अधिकः, न कोऽपि बुद्ध्या श्रेष्ठः। त्वं सर्वाणि लोकानि जानासि; स्वजनोऽपि तव शक्तेः भयभीतः स्यात्। त्वं एव, हे वरुण, ऋतस्य पतः, सर्वाणि उत्पत्तीनि सुविदितानि जानासि। किमस्यां दिशि परं विद्यते? किमपि उच्चं अस्ति वा? किं तले, किंोपरि, हे अमृत? एका दिशा परं, अन्याऽधः; एका पापिनं अपि अधः नयति। एतत् अहं जानन्, हे वरुण, तुभ्यं वदामि—दुष्टानां लाभाः अधः पतन्तु, दासाः भूमौ समीपं गच्छन्तु। त्वं, हे वरुण, अनेकानि निर्दोषाणि दानशीलाय वदसि; लोभिनः दानानि न समीपं गच्छेयुः। जनाः त्वां कठिनं न वदन्तु, हे प्रभो। जनाः मामपि कठिनं न वदन्तु; पुनः अहं दक्षिणां दिशं गायत्रे ददामि। मम स्तुतिः शक्तिभिः सह सर्वेषां मनुष्याणां मध्ये प्रसृतिः। तव स्तुतयः, उत्तिष्ठमानाः, सर्वेषां मनुष्याणां मध्ये प्रसृताः स्युः। यत् त्वया न दत्तं, तत् मे देहि; त्वं सप्तपदः सखा, मम मित्रम्। नः सौहृदं, हे वरुण, संयुक्तं भवतु; नः जननं समं भवतु, यथा अहं जानामि यत् नः जननं समं अस्ति। अहं त्वां यत् त्वया न दत्तं, तत् ददामि; त्वं सप्तपदः सखा, मम मित्रम्। देवः देवम् स्तौति, प्राज्ञः प्राज्ञं वन्दते; प्रेरितः वरुणः, ऋतस्य पतिः, अथर्वाणं देवमित्रं जनयामास। अतः, हे सुमेधः, अस्मभ्यं प्रीयस्व; त्वं अस्माकं सखा, उत्तमः बन्धुः। अद्य, मनुष्यस्य गृहे प्रज्वलितः, हे देव जातवेदः, त्वं देवान् यजसि। मित्रं च वरुणं च प्राज्ञं आनय; त्वं दूतः, ऋषिः, चेतनः असि। हे तनूनपात्, ऋतस्य पथिक, मधुमधुरवाचः, प्रज्ञया अस्माकं धियः सम्यक् विधास्व, हविर्दीपय, यज्ञं दिव्यं कुरु। आहूतः स्तुतः च, हे अग्ने, वसुभिः सह आगच्छ; त्वं देवतानां महा होताऽसि; त्वं यजस्व, आहूयमानः, सर्वश्रेष्ठः। पूर्वस्यां दिशि प्राचीं बार्हिषीं वेदिं विस्तीर्णां कुर्वन्तु, या दिवसां प्रारम्भे श्रेष्ठा। सा विस्तीर्णा, विशालपन्थाः, देवानां, अदितेः, रमणीयं आसनम्। दीप्तानि, विस्तीर्णानि द्वाराणि उद्घाटयन्तु, यथा पतिभ्यः विभूषिताः पत्न्यः। महान्ति, दिव्यानि, सर्वज्ञानि द्वाराणि, देवेभ्यः सुलभानि सन्तु। शुभदा, सौम्या, उषाः रात्रिश्च, स्वासने समुपविशेताम्। दिव्ये, सुरूपे कन्यके, शोभायमानं तेजः वहतः। दिव्याः होतारः, प्रथमा, वाचस्पतयः, यज्ञं नराणां कृते मिमीयुः, कुशलानां सभासु प्रेरयन्ति, प्राचीं दिशं पुरातनं तेजः निर्देशयन्ति। भारती, बलवती, अस्माकं यज्ञं प्रतिगच्छतु, अत्र जनानां मध्ये जाग्रति; तिस्रः सरस्वत्यः, सत्यप्रेरणाः, अस्मिन् रमणीय बार्हिषि उपविशन्तु। या देवेन पृथिव्या दिव्या च सर्वलोकान् रूपैः निर्मितवत्यौ—अद्य होतृप्रेरितः, तं त्वष्टारं देवम् अत्र यजामः, ज्ञात्वा। वनस्पते, स्वेनात्मना, देवेभ्यः हवींषि क्रमशः मुञ्च; दिव्यः अग्निः, शमयिता, मधुना घृतेन च हविः आस्वादयतु। अग्निः, एककाले जातः, यज्ञं ममाप; स देवतानां नेता अभवत्; देवा, स्वाहाकृतेन हविषा, अस्य होतुः आज्ञया, सत्यवाचा, आस्वादयन्तु। मम कृते, वरुणः, दिव्यः प्राज्ञः, तीक्ष्णवचनैः विषहरं दत्तवान्; उत्खातं, अनुत्खातं, मूलसंयुक्तं वा, विषं तव कृते मरुभूमौ शुष्कं जातम्। यत् तव निर्जलं विषम्, यत् मूलसंयुक्तम्, तस्य मध्ये, उच्चे, अधमे स्रवः गृह्णामि; तव भीतेः न तव बाधां कुर्यात्। मम गर्जनं दिवि मेघस्य इव दृढम्; तव तीक्ष्णवचसा, अहं तव बाधां अपाकरोमि। अहं पुरुषैः सह अन्धकारस्य श्रेष्ठं स्रवः गृह्णामि; यथा अन्धकारात् सूर्यः प्रकाशं उदेति। मम नेत्रेण तव नेत्रं हन्यामि; विषेण तव विषं हन्यामि। म्रियस्व, हे सर्प, जीव न; विषं तव प्रतिनिवर्तताम्। कृष्णः, चित्रकः, बभ्रुः, श्यामः—सर्वे मम वाक्यं शृण्वन्तु, हे मृषावदः! मम सखायं समीपे न तिष्ठन्तु, न तिष्ठन्तु, न भाषन्ताम्; गच्छन्तु, विषं विसृज्य। श्यामस्य, बभ्रोरपि, निर्जलस्य, बलिनः, महाबलिनश्च—एषां क्रोधं विमोचयामि, यथा धनुः ज्या मुक्तं भवति, यथा रथः योकात् विमुक्तः। बन्धकः च बन्धनमुक्तः च, पिता च माता च—वयं सर्वान् तव बान्धवान् सर्वथा जानिमः; किं करिष्यसि? उरुगूलायाः कन्या, दासी सिक्न्याः जाता, सर्वकुष्ठानां मूलम्—तस्याः स्रवः, तस्याः विषम्। शृण्वन्तु, श्वा उक्तवान्, पर्वतस्य समीपे वसन्तः कर्णाः; यत् एतेषां उत्खातं, तेषु सर्वस्रविष्ठं विषम्। त्वं ताबुवः, न ताबुवः, न घेट्त्वम्, तु ताबुवः; ताबुवेन, अस्रवि विषम्। त्वं तस्तुवः, न तस्तुवः, न घेट्त्वम्, तु तस्तुवः; तस्तुवेन, अस्रवि विषम्। गरुडः त्वां अद्य, वराहः त्वां अस्मभ्यं उत्खातवान्; हे तीक्ष्णऔषधे, ताडय ताडकं, नाशय कृतं च अकृतं च। ताडय मायुं, नाशय कृतं च अकृतं च; यश्च अस्मान् ताडयति, हे औषधे, तं त्वं ताडय। यथा चित्रलस्यान् चमः अपाक्रियते, हे देवाः, मायायाः मायिनः मायां छिन्ध्वं, यथा रत्नं कटकात् विमोच्यते। मायां हस्तेन गृह्णीष्व, हे मायिन्, पुनः नय; अस्माकं पुरतः स्थापय, यथा माया मायिनं एव ताडयेत्। मायिनः शपथाः मायिनं एव पतन्तु; माया मायिनं प्रति प्रतिनिवर्तताम्, यथा रथः मार्गे सुमृदु गच्छति। स्त्री वा पुंसा वा यः मायां कृतवान्, तां मायां तयोः प्रति निवर्तय, यथा अश्वः अश्वनायकः नीयते। देवैः कृतो वा, मानवैः कृतो वा, त्वां वयम् प्रतिनयामः, मायां, इन्द्रेण सह मित्रेण। अग्ने, समरे नाशक, युद्धानि जय; प्रतिकारैः वयं मायां मायिनः प्रतिगृह्णीमः। एवं, मन्त्रैः, स्तुतिभिः, हविषा, औषधैश्च, ऋषयः, देवाः, मनुष्याश्च, धर्मस्य, सत्यस्य, ऋतस्य च मार्गे, दुष्टं निवारयन्ति, यज्ञं पूजयन्ति, विषं शमयन्ति, मायां प्रतिनिवर्तयन्ति। देवानां सख्यं, ऋषीणां प्रज्ञा, अग्नेः तेजः, वरुणस्य ऋतम्, सर्वं एषां कल्याणाय, लोकानां शान्तये, सर्वेषां हिताय प्रवर्तते।