शृणुत, धर्मप्रियाः, अथर्ववेदस्य दिव्येषु मन्त्रेषु यथाक्रमं प्रवृत्तं पावनं चरितं कथयामि। आरभ्यते कथा कृष्णायाः ओषध्याः। यस्याः निवासः कालिमा, यस्याः मूलं कालिमा, सा कृष्णा ओषधिः, त्वं श्वित्ररोगं च पलितं च नाशय। यत्किञ्चिदस्थ्नः, वा मांसस्य, वा त्वचि श्वित्रं दृश्यते, ब्राह्मणेन यत् चिह्नं कृतं, तदपि श्वेतदोषं निवारयतु। आदौ श्येनः जातः, तस्य त्वं पित्तं अभवः; ततः युद्धे जितया राक्षस्याः वृक्षाणां रूपाणि विनिर्मितानि। सा राक्षसी प्रथमतः श्वित्रघ्नं औषधं निर्मितवती, त्वचं सममकुरुत्, श्वित्ररहितं च। तस्याः माता समाख्याता समा, तस्याः पिता अपि समः; हे ओषधि, त्वं समा कृता, अतः एतं अपि समं कुरु। या कृष्णा समत्वकर्त्री पृथिव्यामुत्थापिता, सा एतत्कर्म साधयतु, रूपाणि पुनः स्थापयतु। यत्र अग्निः च आपः च प्रविष्टे, दग्धं च, यत्र धर्मवाहकाः प्रणिपत्य स्थिताः, तत्र परमं मूलं इति कथ्यते; स पण्डितः अस्माकं ज्वरं अपाकरोतु। त्वं यदि ज्वलनः, यदि दाहः, यदि स्फुलिङ्गः, अथवा तव मूलं, त्वं ह्रूडु इति कथ्यसे, हरितस्य देवः; स पण्डितः अस्माकं ज्वरं अपाकरोतु। त्वं यदि शोकः, अथवा अशोकः, यदि वा राजा वरुणस्य पुत्रः, त्वं ह्रूडु नाम्ना हरितस्य देवः; अस्मान् विज्ञाय ज्वरं अपाकरोतु। शीतज्वराय नमः, उग्राय दहमानाय नमः; प्रतिदिनं, द्वितीयदिने, तृतीयदिने आगच्छन्तं ज्वरं, तस्मै नमः। देवाः, सा अस्त्रं अस्मद् दूरं अस्तु, मा भूयात्; यमस्य अश्मा अपि दूरं गच्छतु। दानं अस्माकं मित्रं भवतु, इन्द्रः भगश्च मित्रं भवेताम्; सविता च दिव्यानां दाता मित्रं भवतु। हे मरुतः, तेजस्विनः पुत्राः, युष्माभिः अस्मान् विस्तीर्णया रक्षया पालयत। कृपां कुरुत, दयां दर्शयत, अस्माकं शरीरेषु दयां कुरुत; अस्माकं पुत्रेषु हर्षं वहत। ते सप्तत्रयं पारपारस्थाः, ये जरारहिताः, तेषां तेजसा वयं विनाशकान् जराघ्नांश्च अतिक्रामेम। छित्वा, धनुषः इव ज्यान् धृत्वा, सर्वतो वर्तन्तः, ये विफलाः विनाशकाः, ते पुनः प्रतिनिवर्तन्ते। न बहवः तान् सहन्ते, न च बालाः तान् तितिक्षन्ति; सर्वत्र तृणवत् विकीर्णाः, ते विफलाः विनाशकाः। गच्छ, पादौ सञ्चालय, गृहाणि पूरय; इन्द्रः च प्रथमजितः, नगरनिवासिनश्च आगच्छन्तु। अग्निर्देवः अग्रतः अग्रे प्रस्थितः, रक्षांसि पापकृतः च निषूद्य, द्विजिह्वान्, अभिचारकान्, दुष्टान् च दग्धवान्। अभिचारकान्, दुष्टान्, कृष्णरेखिन्यः सर्वाः दह, हे देव; सर्वाः अभिचारिण्यः दह। या शापेन शप्तवती, या हानिं वा उन्मादं वा कृतवती, या रसं हर्तुं जाता, सा स्वं पुत्रं खादतु। अभिचारिणी स्वं पुत्रं, स्वसारं, स्वभगिनीं च खादतु; ततः जटिला अभिचारिण्यः परस्परं नाशयन्तु, शत्रवः क्षीयन्ताम्। जयेयमित्येनं यत्रामुलेन इन्द्रः बलीभूतः, तेन, हे ब्रह्मणस्पते, अस्मान् राज्याय वर्धय। प्रतिद्वन्दिनः शत्रून् च विजित्य, ये अस्मान् बाधन्ते, तेषां प्रति दृढः भव, ये च अस्मान् हिंसितुमिच्छन्ति। सविता देवस्त्वां वर्धयति, सोमस्त्वां वर्धयति; सर्वाणि भूतानि त्वां वर्धयन्ति, यः त्वं जयिनः। जयिनं, प्रतिद्वन्दिनाशकं, राज्याय बन्धय। सूर्य उदितः, मम वाक् अपि उद्गता; अहं शत्रुघ्नो, अनप्रतिद्वन्दी, रिपुघ्नः भूयासम्। अहं वृषभः, राजा, विषघ्नः, प्रतिद्वन्दिनां नाशकः, वीराणां मध्ये, जनानां मध्ये च दीप्तिमान् भूयासम्। सर्वे देवाः, वसवः, एनं रक्षन्तु; आदित्याः तस्य जागरणं कुर्वन्तु। न ज्ञातयः, न अन्ये, मनुष्याय नियतं मृत्युमेनं न आप्नुवन्तु। देवाः, पितरः, पुत्राश्च, युष्मान् सम्बोधयामि; मम वचनं शृणुत। सर्वेभ्यः शुभाय एतत् ददामि; एनं वृद्धत्वाय नयत। ये देवाः स्वर्गे, पृथिव्याम्, अन्तरिक्षे, ओषधिषु, पशुषु, आप्सु च वसन्ति—ते एनं दीर्घायुषं बलिनं कुर्युः; शतं मृत्यून् स एव अतिवर्तेत। येषां पूर्वं च पश्चात् च हविः, भागः, अहुतं च देवेषु विधीयते; येषां पञ्च दिशः विभागाः, तानि सभास्थानानि एनं नियुक्तानि। चत्वारः आशां रक्षिणः, अमृताश्च, सतां निरीक्षकाः, तेषां होमं समर्पयामः। आशां रक्षिणः चत्वारः देवाः, अस्मान् विनाशस्य पाशेभ्यः, अहितेभ्यश्च मोचयन्तु। युष्मान् हविषा पूजयामि, घृतं जुहोमि; चतुर्थो देवः, आशां रक्षिता, अस्मभ्यं उत्तमं जीवनं ददातु। माता पितरौ, गावः, लोकः, मनुष्या, सर्वेभ्यः कल्याणं भूयात्; सर्वे समृद्धाः, शुभमस्तु; यावत् जीवेम, सूर्यं पश्येम। हे जनाः, एतद् विदध्वं—महद् ब्रह्म वदिष्यति। न पृथिव्यां, न दिवि, येन ओषधयः श्वसन्ति। अन्तरिक्षं तासां निवासः, श्रान्तानां विश्रामस्थलमिव; अस्य भूतस्य स्थानं पण्डितेन स्रष्ट्रा ज्ञायते, किल वा न। यदा पृथिवी-द्यौः कम्पन्ते, पृथिवी मीयते, तदा अद्यापि सदा च सा सिक्तेव, समुद्रस्य जलवत्। सर्वं अन्येन आवृतं, अन्यस्मिन्न् अधिष्ठितम्; दिवं सर्वज्ञं, पृथिवीं च, नमस्करोमि। एवं मन्त्रानुक्रमेण एषा दिव्या कथा संप्रवृत्ता, या ओषधीनां, देवतानां, ज्वरनाशनस्य, अभिचारघ्नस्य, राज्यस्य, आयुषः, कल्याणस्य च महिमानं दर्शयति।