ਯਾਨ੍ ਅਸਾਵਤਿਸਰਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਕृਣਵਚ੍ਚ ਯਾਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ ਪ੍ਰਤੀਚਃ ਪੁਨਰਾ ਕृਧਿ ਯਥਾਮੁਂ ਤृਣਹਾਂ ਜਨਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਰੇਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆ ਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਦ੍ਵਾਚਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਅਧਸ੍ਪਦਮ੍ । ਕृਣ੍ਵੇऽਹਮਧਰਾਨ੍ ਤਥਾ ਅਮੂਞ੍ਛਸ਼੍ਵਤੀਭ੍ਯਃ ਸਮਾਭ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਬੋਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੇਠਲਾ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤ੍ਰੈਨਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨ੍ ਉਗ੍ਰੋ ਮਰ੍ਮਣਿ ਵਿਧ੍ਯ । ਅਤ੍ਰੈਵੈਨਾਨ੍ ਅਭਿ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮੇਦ੍ਯਹਂ ਤਵ । ਅਨੁ ਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਰਭਾਮਹੇ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਮਤੌ ਤਵ
ਇਥੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਵੱਜ। ਇਥੇ ਹੀ, ਇੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
ਦਿਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਦਿਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਾਤਃ ਪ੍ਰਾਣੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਮਾ ਪृਥਿਵੀ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ । ਅਸ੍ਤृਤੋ ਨਾਮਾਹਮਯਮਸ੍ਮਿ ਸ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿ ਦਧੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾਂ ਗੋਪੀਥਾਯ
ਸੂਰਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈ, ਹਵਾ ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਹੈ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਅਸਤ੍ਰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਟਿਕਾਇਆ ਹੈ।
ਉਦਾਯੁਰੁਦ੍ਬਲਮੁਤ੍ਕृਤਮੁਤ੍ਕृਤ੍ਯਾਮੁਨ੍ ਮਨੀषਾਮੁਦਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਆਯੁष੍ਕृਦਾਯੁष੍ਪਤ੍ਨੀ ਸ੍ਵਧਾਵਨ੍ਤੌ ਗੋਪਾ ਮੇ ਸ੍ਤਂ ਗੋਪਾਯਤਂ ਮਾ । ਆਤ੍ਮਸਦੌ ਮੇ ਸ੍ਤਂ ਮਾ ਮਾ ਹਿਂਸਿष੍ਟਮ੍
ਜੋਸ਼ ਉਠੇ, ਤਾਕਤ ਉਠੇ, ਸੋਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਉਠੇ; ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮਾ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾ ਦਿਸ਼ੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮਾ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮੋਦੀਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮਾ ਧ੍ਰੁਵਾਯਾ ਦਿਸ਼ੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਥਿਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮੋਰ੍ਧ੍ਵਾਯਾ ਦਿਸ਼ੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਉਪਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮਾ ਦਿਸ਼ਾਮਨ੍ਤਰ੍ਦੇਸ਼ੇਭ੍ਯੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਬृਹਤਾ ਮਨ ਉਪ ਹ੍ਵਯੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ । ਸੂਰ੍ਯਾਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਵਾਚਮੁਪ ਹ੍ਵਯਾਮਹੇ ਮਨੋਯੁਜਾ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸਾਂਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅੰਦਰਲੀ ਤੇ ਬਾਹਰਲੀ ਸਾਂਸ। ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ, ਸੁਣਨ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ, ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਸਵਤੀ ਤੋਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸੱਦੇ ਹਾਂ।
ਕਥਂ ਮਹੇ ਅਸੁਰਾਯਾਬ੍ਰਵੀਰਿਹ ਕਥਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਹਰਯੇ ਤ੍ਵੇषਨृਮ੍ਣਃ । ਪृਸ਼੍ਨਿਂ ਵਰੁਣ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦਾਵਾਨ੍ ਪੁਨਰ੍ਮਘ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾਚਿਕਿਤ੍ਸੀਃ
ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲਿਆ? ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲਿਆ? ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਮੁੜ, ਦਇਆਲੂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ।
ਨ ਕਾਮੇਨ ਪੁਨਰ੍ਮਘੋ ਭਵਾਮਿ ਸਂ ਚਕ੍ਸ਼ੇ ਕਂ ਪृਸ਼੍ਨਿਮੇਤਾਮੁਪਾਜੇ । ਕੇਨ ਨੁ ਤ੍ਵਮਥਰ੍ਵਨ੍ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਕੇਨ ਜਾਤੇਨਾਸਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੁੜ ਦਇਆਲੂ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂ, ਕਿਸ ਨਾਲ ਜੁੜਾਂ। ਕਿਹੜੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ, ਅਥਰਵਨ, ਕਿਹੜੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ ਬਣਿਆ?
ਸਤ੍ਯਮਹਂ ਗਭੀਰਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਜਾਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਨ ਮੇ ਦਾਸੋ ਨਾਰ੍ਯੋ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਮੀਮਾਯ ਯਦਹਂ ਧਰਿष੍ਯੇ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਹਾਂ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜਨਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਾਤਵੇਦਸ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਦਾਸ, ਕੋਈ ਨਾਰੀ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਪ ਸਕੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਃ ਕਵਿਤਰੋ ਨ ਮੇਧਯਾ ਧੀਰਤਰੋ ਵਰੁਣ ਸ੍ਵਧਾਵਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵੇਤ੍ਥ ਸ ਚਿਨ੍ ਨੁ ਤ੍ਵਜ੍ਜਨੋ ਮਾਯੀ ਬਿਭਾਯ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵਰੁਣ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਕਵੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਙ੍ਗ ਵਰੁਣ ਸ੍ਵਧਾਵਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵੇਤ੍ਥ ਜਨਿਮ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤੇ । ਕਿਂ ਰਜਸ ਏਨਾ ਪਰੋ ਅਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਯੇਨਾ ਕਿਂ ਪਰੇਣਾਵਰਮਮੁਰ
ਤੂੰ ਹੀ, ਵਰੁਣ, ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਕੁਝ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਹੈ? ਹੇ ਅਮਰ, ਹੇਠਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਕੀ ਹੈ?
ਏਕਂ ਰਜਸ ਏਨਾ ਪਰੋ ਅਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਯੇਨਾ ਪਰ ਏਕੇਨ ਦੁਰ੍ਣਸ਼ਂ ਚਿਦਰ੍ਵਾਕ੍। ਤਤ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਵਰੁਣ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਧੋਵਚਸਃ ਪਣਯੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਨੀਚੈਰ੍ਦਾਸਾ ਉਪ ਸਰ੍ਪਨ੍ਤੁ ਭੂਮਿਮ੍
ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਹੇਠਾਂ; ਇੱਕ ਨਾਲ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਵਰੁਣ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੇਠਾਂ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਦਾਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਣ।
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਙ੍ਗ ਵਰੁਣ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਪੁਨਰ੍ਮਘੇष੍ਵਵਦ੍ਯਾਨਿ ਭੂਰਿ । ਮੋ षੁ ਪਣੀਂਰਭ੍ਯੇਤਾਵਤੋ ਭੂਨ੍ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਵੋਚਨ੍ਨ੍ ਅਰਾਧਸਂ ਜਨਾਸਃ
ਤੂੰ, ਵਰੁਣ, ਦਇਆਲੂਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਲਾਲਚੀ ਲੋਕ ਤੋਹਫਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਣ। ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਕਠੋਰ ਨਾ ਕਹਿਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਮਾ ਮਾ ਵੋਚਨ੍ਨ੍ ਅਰਾਧਸਂ ਜਨਾਸਃ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਪृਸ਼੍ਨਿਂ ਜਰਿਤਰ੍ਦਦਾਮਿ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾ ਯਾਹਿ ਸ਼ਚੀਭਿਰਨ੍ਤਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਮਾਨੁषੀषੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ
ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਕਠੋਰ ਨਾ ਕਹਿਣ; ਮੈਂ ਮੁੜ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਸਤਿ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇ।
ਆ ਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਨਿ ਯਨ੍ਤ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਮਾਨੁषੀषੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ । ਦੇਹਿ ਨੁ ਮੇ ਯਨ੍ ਮੇ ਅਦਤ੍ਤੋ ਅਸਿ ਯੁਜ੍ਯੋ ਮੇ ਸਪ੍ਤਪਦਃ ਸਖਾਸਿ
ਤੇਰੀਆਂ ਸਤੀਆਂ, ਉੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਣ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸੱਤ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ।
ਸਮਾ ਨੌ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਵਰੁਣ ਸਮਾ ਜਾ ਵੇਦਾਹਂ ਤਦ੍ਯਨ੍ ਨਾਵੇषਾ ਸਮਾ ਜਾ । ਦਦਾਮਿ ਤਦ੍ਯਤ੍ਤੇ ਅਦਤ੍ਤੋ ਅਸ੍ਮਿ ਯੁਜ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸਪ੍ਤਪਦਃ ਸਖਾਸ੍ਮਿ
ਸਾਡੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਵਰੁਣ, ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਸਾਡਾ ਜਨਮ ਇੱਕੋ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡਾ ਜਨਮ ਇੱਕੋ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸੱਤ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ।
ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਯ ਗृਣਤੇ ਵਯੋਧਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਸੁਮੇਧਾਃ । ਅਜੀਜਨੋ ਹਿ ਵਰੁਣ ਸ੍ਵਧਾਵਨ੍ਨ੍ ਅਥਰ੍ਵਾਣਂ ਪਿਤਰਂ ਦੇਵਬਨ੍ਧੁਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾ ਉ ਰਾਧਃ ਕृਣੁਹਿ ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸਖਾ ਨੋ ਅਸਿ ਪਰਮਂ ਚ ਬਨ੍ਧੁਃ
ਦੇਵਤਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਰੁਣ, ਅਥਰਵਨ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰਖ-ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ; ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈਂ।