ਪਰੋऽਪੇਹ੍ਯਸਮृਦ੍ਧੇ ਵਿ ਤੇ ਹੇਤਿਂ ਨਯਾਮਸਿ । ਵੇਦ ਤ੍ਵਾਹਂ ਨਿਮੀਵਨ੍ਤੀਂ ਨਿਤੁਦਨ੍ਤੀਮਰਾਤੇ
ਹੇ ਅਸਫਲਤਾ ਵਾਲੀ, ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਪਲਕਾਂ ਮਾਰਦੀ, ਵੱਜਦੀ, ਹੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ।
ਉਤ ਨਗ੍ਨਾ ਬੋਭੁਵਤੀ ਸ੍ਵਪ੍ਨਯਾ ਸਚਸੇ ਜਨਮ੍ । ਅਰਾਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵੀਰ੍ਤ੍ਸਨ੍ਤ੍ਯਾਕੂਤਿਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ
ਤੂੰ ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਮਨ, ਅਸਫਲਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੋਚ।
ਯਾ ਮਹਤੀ ਮਹੋਨ੍ਮਾਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਆਸ਼ਾ ਵ੍ਯਾਨਸ਼ੇ । ਤਸ੍ਯੈ ਹਿਰਣ੍ਯਕੇਸ਼੍ਯੈ ਨਿਰ੍ऋਤ੍ਯਾ ਅਕਰਂ ਨਮਃ
ਜੋ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਂਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾ ਸੁਭਗਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਮਹੀ । ਤਸ੍ਯੈ ਹਿਰਣ੍ਯਦ੍ਰਾਪਯੇऽਰਾਤ੍ਯਾ ਅਕਰਂ ਨਮਃ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੰਗ, ਸੁਭਾਗਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ—ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵੈਕਙ੍ਕਤੇਨੇਧ੍ਮੇਨ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਆਜ੍ਯਂ ਵਹ । ਅਗ੍ਨੇ ਤਾਮਿਹ ਮਾਦਯ ਸਰ੍ਵ ਆ ਯਨ੍ਤੁ ਮੇ ਹਵਮ੍
ਵੈਕੰਕਤ ਦੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਇੱਥੇ ਇਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਮੇਰੀ ਸੱਤ ਨੂੰ ਸਭ ਆ ਜਾਵਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਹਿ ਮੇ ਹਵਮਿਦਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ । ਇਮ ਐਨ੍ਦ੍ਰਾ ਅਤਿਸਰਾ ਆਕੂਤਿਂ ਸਂ ਨਮਨ੍ਤੁ ਮੇ । ਤੇਭਿਃ ਸ਼ਕੇਮ ਵੀਰ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਨੂਵਸ਼ਿਨ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਸੱਤ ਤੇ ਆ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਸੁਣ। ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸਾਥੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ ਕਰਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੀਏ।
ਯਦਸਾਵਮੁਤੋ ਦੇਵਾ ਅਦੇਵਃ ਸਂਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ । ਮਾ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਸ਼ੀਦ੍ਧਵਂ ਦੇਵਾ ਅਸ੍ਯ ਮੋਪ ਗੁਰ੍ਮਮੈਵ ਹਵਮੇਤਨ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅਗਨੀ ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਤ ਨਾ ਮੰਨਣ। ਇਹ ਭੇਟ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ।
ਅਤਿ ਧਾਵਤਾਤਿਸਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਸਾ ਹਤ । ਅਵਿਂ ਵृਕ ਇਵ ਮਥ੍ਨੀਤ ਸ ਵੋ ਜੀਵਨ੍ ਮਾ ਮੋਚਿ ਪ੍ਰਾਣਮਸ੍ਯਾਪਿ ਨਹ੍ਯਤ
ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸਾਥੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵੱਜਣ। ਭੇਡ ਨੂੰ ਭੇੜੇ ਵਾਂਗ ਤੋੜੋ; ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ।
ਯਮਮੀ ਪੁਰੋਦਧਿਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਪਭੂਤਯੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ ਤੇ ਅਧਸ੍ਪਦਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਯਜਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਧੱਕਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰੇਯੁਰ੍ਦੇਵਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਤਨੂਪਾਨਂ ਪਰਿਪਾਣਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਯਦੁਪੋਚਿਰੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਰਸਂ ਕृਧਿ
ਜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ ਢਾਲ ਬਣਾਈ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਜਿੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰਤਿਆ—ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਲਈ ਬੇਸਵਾਦ ਕਰ ਦੇ।
ਯਾਨ੍ ਅਸਾਵਤਿਸਰਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਕृਣਵਚ੍ਚ ਯਾਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ ਪ੍ਰਤੀਚਃ ਪੁਨਰਾ ਕृਧਿ ਯਥਾਮੁਂ ਤृਣਹਾਂ ਜਨਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਰੇਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆ ਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਦ੍ਵਾਚਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਅਧਸ੍ਪਦਮ੍ । ਕृਣ੍ਵੇऽਹਮਧਰਾਨ੍ ਤਥਾ ਅਮੂਞ੍ਛਸ਼੍ਵਤੀਭ੍ਯਃ ਸਮਾਭ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਬੋਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੇਠਲਾ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤ੍ਰੈਨਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨ੍ ਉਗ੍ਰੋ ਮਰ੍ਮਣਿ ਵਿਧ੍ਯ । ਅਤ੍ਰੈਵੈਨਾਨ੍ ਅਭਿ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮੇਦ੍ਯਹਂ ਤਵ । ਅਨੁ ਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਰਭਾਮਹੇ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਮਤੌ ਤਵ
ਇਥੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਵੱਜ। ਇਥੇ ਹੀ, ਇੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
ਦਿਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਦਿਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਾਤਃ ਪ੍ਰਾਣੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਮਾ ਪृਥਿਵੀ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ । ਅਸ੍ਤृਤੋ ਨਾਮਾਹਮਯਮਸ੍ਮਿ ਸ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿ ਦਧੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾਂ ਗੋਪੀਥਾਯ
ਸੂਰਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈ, ਹਵਾ ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਹੈ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਅਸਤ੍ਰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਟਿਕਾਇਆ ਹੈ।
ਉਦਾਯੁਰੁਦ੍ਬਲਮੁਤ੍ਕृਤਮੁਤ੍ਕृਤ੍ਯਾਮੁਨ੍ ਮਨੀषਾਮੁਦਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਆਯੁष੍ਕृਦਾਯੁष੍ਪਤ੍ਨੀ ਸ੍ਵਧਾਵਨ੍ਤੌ ਗੋਪਾ ਮੇ ਸ੍ਤਂ ਗੋਪਾਯਤਂ ਮਾ । ਆਤ੍ਮਸਦੌ ਮੇ ਸ੍ਤਂ ਮਾ ਮਾ ਹਿਂਸਿष੍ਟਮ੍
ਜੋਸ਼ ਉਠੇ, ਤਾਕਤ ਉਠੇ, ਸੋਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਉਠੇ; ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮਾ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾ ਦਿਸ਼ੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮਾ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮੋਦੀਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮਾ ਧ੍ਰੁਵਾਯਾ ਦਿਸ਼ੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਥਿਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮੋਰ੍ਧ੍ਵਾਯਾ ਦਿਸ਼ੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਉਪਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਸ਼੍ਮਵਰ੍ਮ ਮੇऽਸਿ ਯੋ ਮਾ ਦਿਸ਼ਾਮਨ੍ਤਰ੍ਦੇਸ਼ੇਭ੍ਯੋऽਘਾਯੁਰਭਿਦਾਸਾਤ੍। ਏਤਤ੍ਸ ऋਚ੍ਛਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕਵਚ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਬृਹਤਾ ਮਨ ਉਪ ਹ੍ਵਯੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ । ਸੂਰ੍ਯਾਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਵਾਚਮੁਪ ਹ੍ਵਯਾਮਹੇ ਮਨੋਯੁਜਾ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸਾਂਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅੰਦਰਲੀ ਤੇ ਬਾਹਰਲੀ ਸਾਂਸ। ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ, ਸੁਣਨ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ, ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਸਵਤੀ ਤੋਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸੱਦੇ ਹਾਂ।
ਕਥਂ ਮਹੇ ਅਸੁਰਾਯਾਬ੍ਰਵੀਰਿਹ ਕਥਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਹਰਯੇ ਤ੍ਵੇषਨृਮ੍ਣਃ । ਪृਸ਼੍ਨਿਂ ਵਰੁਣ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦਾਵਾਨ੍ ਪੁਨਰ੍ਮਘ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾਚਿਕਿਤ੍ਸੀਃ
ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲਿਆ? ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲਿਆ? ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਮੁੜ, ਦਇਆਲੂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ।