ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਹੋऽਸਿ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਪਦ੍ਯੇ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਮਿ ਸਰ੍ਵਗੁਃ ਸਰ੍ਵਪੂਰੁषਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਤਨੂਃ ਸਹ ਯਨ੍ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਤੇਨ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਘਰ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸਰੀਰ — ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਾਸਿ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਪਦ੍ਯੇ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਮਿ ਸਰ੍ਵਗੁਃ ਸਰ੍ਵਪੂਰੁषਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਤਨੂਃ ਸਹ ਯਨ੍ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਤੇਨ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸਰੀਰ — ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰ੍ਮਾਸਿ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਪਦ੍ਯੇ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਮਿ ਸਰ੍ਵਗੁਃ ਸਰ੍ਵਪੂਰੁषਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਤਨੂਃ ਸਹ ਯਨ੍ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਤੇਨ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਢਾਲ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਇਕ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੂਥਮਸਿ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਪਦ੍ਯੇ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਮਿ ਸਰ੍ਵਗੁਃ ਸਰ੍ਵਪੂਰੁषਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਤਨੂਃ ਸਹ ਯਨ੍ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਤੇਨ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਇਕ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ।
ਆ ਨੋ ਭਰ ਮਾ ਪਰਿ ष੍ਠਾ ਅਰਾਤੇ ਮਾ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ੀਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਨੀਯਮਾਨਾਮ੍ । ਨਮੋ ਵੀਰ੍ਤ੍ਸਾਯਾ ਅਸਮृਦ੍ਧਯੇ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਰਾਤਯੇ
ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਛੱਡ। ਸਾਡੀ ਸੱਚੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਨਾ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੇ।繁 ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਫਲਤਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਮਰਾਤੇ ਪੁਰੋਧਤ੍ਸੇ ਪੁਰੁषਂ ਪਰਿਰਾਪਿਣਮ੍ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਕृਣ੍ਮੋ ਮਾ ਵਨਿਂ ਵ੍ਯਥਯੀਰ੍ਮਮ
ਜੋ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ, ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਹਾਨੀ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰੀ।
ਪ੍ਰ ਣੋ ਵਨਿਰ੍ਦੇਵਕृਤਾ ਦਿਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਚ ਕਲ੍ਪਤਾਮ੍ । ਅਰਾਤਿਮਨੁਪ੍ਰੇਮੋ ਵਯਂ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਰਾਤਯੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਹਾਨੀ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਮਨੁਮਤਿਂ ਭਗਂ ਯਨ੍ਤੋ ਹਵਾਮਹੇ । ਵਾਚਂ ਜੁष੍ਟਾਂ ਮਧੁਮਤੀਮਵਾਦਿषਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵਹੂਤਿषੁ
ਸਰਸਵਤੀ, ਅਨੁਮਤੀ ਤੇ ਭਗਾ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ, ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਯਂ ਯਾਚਾਮ੍ਯਹਂ ਵਾਚਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਮਨੋਯੁਜਾ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਤਮਦ੍ਯ ਵਿਨ੍ਦਤੁ ਦਤ੍ਤਾ ਸੋਮੇਨ ਬਭ੍ਰੁਣਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਅੱਜ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਿਲੇ—ਸੋਮੇ ਦੀ ਦਾਤ ਨਾਲ।
ਮਾ ਵਨਿਂ ਮਾ ਵਾਚਂ ਨੋ ਵੀਰ੍ਤ੍ਸੀਰੁਭਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਆ ਭਰਤਾਂ ਨੋ ਵਸੂਨਿ । ਸਰ੍ਵੇ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਦਿਤ੍ਸਨ੍ਤੋऽਰਾਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯਤ
ਸਾਡੀ ਹਾਨੀ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਨਾ ਖੋਹੀ ਜਾਵੇ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ। ਜੋ ਅੱਜ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਣ।
ਪਰੋऽਪੇਹ੍ਯਸਮृਦ੍ਧੇ ਵਿ ਤੇ ਹੇਤਿਂ ਨਯਾਮਸਿ । ਵੇਦ ਤ੍ਵਾਹਂ ਨਿਮੀਵਨ੍ਤੀਂ ਨਿਤੁਦਨ੍ਤੀਮਰਾਤੇ
ਹੇ ਅਸਫਲਤਾ ਵਾਲੀ, ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਪਲਕਾਂ ਮਾਰਦੀ, ਵੱਜਦੀ, ਹੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ।
ਉਤ ਨਗ੍ਨਾ ਬੋਭੁਵਤੀ ਸ੍ਵਪ੍ਨਯਾ ਸਚਸੇ ਜਨਮ੍ । ਅਰਾਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵੀਰ੍ਤ੍ਸਨ੍ਤ੍ਯਾਕੂਤਿਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ
ਤੂੰ ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਮਨ, ਅਸਫਲਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੋਚ।
ਯਾ ਮਹਤੀ ਮਹੋਨ੍ਮਾਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਆਸ਼ਾ ਵ੍ਯਾਨਸ਼ੇ । ਤਸ੍ਯੈ ਹਿਰਣ੍ਯਕੇਸ਼੍ਯੈ ਨਿਰ੍ऋਤ੍ਯਾ ਅਕਰਂ ਨਮਃ
ਜੋ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਂਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾ ਸੁਭਗਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਮਹੀ । ਤਸ੍ਯੈ ਹਿਰਣ੍ਯਦ੍ਰਾਪਯੇऽਰਾਤ੍ਯਾ ਅਕਰਂ ਨਮਃ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੰਗ, ਸੁਭਾਗਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ—ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵੈਕਙ੍ਕਤੇਨੇਧ੍ਮੇਨ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਆਜ੍ਯਂ ਵਹ । ਅਗ੍ਨੇ ਤਾਮਿਹ ਮਾਦਯ ਸਰ੍ਵ ਆ ਯਨ੍ਤੁ ਮੇ ਹਵਮ੍
ਵੈਕੰਕਤ ਦੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਇੱਥੇ ਇਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਮੇਰੀ ਸੱਤ ਨੂੰ ਸਭ ਆ ਜਾਵਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਹਿ ਮੇ ਹਵਮਿਦਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ । ਇਮ ਐਨ੍ਦ੍ਰਾ ਅਤਿਸਰਾ ਆਕੂਤਿਂ ਸਂ ਨਮਨ੍ਤੁ ਮੇ । ਤੇਭਿਃ ਸ਼ਕੇਮ ਵੀਰ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਨੂਵਸ਼ਿਨ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਸੱਤ ਤੇ ਆ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਸੁਣ। ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸਾਥੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ ਕਰਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੀਏ।
ਯਦਸਾਵਮੁਤੋ ਦੇਵਾ ਅਦੇਵਃ ਸਂਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ । ਮਾ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਸ਼ੀਦ੍ਧਵਂ ਦੇਵਾ ਅਸ੍ਯ ਮੋਪ ਗੁਰ੍ਮਮੈਵ ਹਵਮੇਤਨ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅਗਨੀ ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਤ ਨਾ ਮੰਨਣ। ਇਹ ਭੇਟ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ।
ਅਤਿ ਧਾਵਤਾਤਿਸਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਸਾ ਹਤ । ਅਵਿਂ ਵृਕ ਇਵ ਮਥ੍ਨੀਤ ਸ ਵੋ ਜੀਵਨ੍ ਮਾ ਮੋਚਿ ਪ੍ਰਾਣਮਸ੍ਯਾਪਿ ਨਹ੍ਯਤ
ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸਾਥੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵੱਜਣ। ਭੇਡ ਨੂੰ ਭੇੜੇ ਵਾਂਗ ਤੋੜੋ; ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ।
ਯਮਮੀ ਪੁਰੋਦਧਿਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਪਭੂਤਯੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ ਤੇ ਅਧਸ੍ਪਦਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਯਜਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਧੱਕਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰੇਯੁਰ੍ਦੇਵਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਤਨੂਪਾਨਂ ਪਰਿਪਾਣਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਯਦੁਪੋਚਿਰੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਰਸਂ ਕृਧਿ
ਜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ ਢਾਲ ਬਣਾਈ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਜਿੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰਤਿਆ—ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਲਈ ਬੇਸਵਾਦ ਕਰ ਦੇ।
ਯਾਨ੍ ਅਸਾਵਤਿਸਰਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਕृਣਵਚ੍ਚ ਯਾਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ ਪ੍ਰਤੀਚਃ ਪੁਨਰਾ ਕृਧਿ ਯਥਾਮੁਂ ਤृਣਹਾਂ ਜਨਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਰੇਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆ ਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਦ੍ਵਾਚਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਅਧਸ੍ਪਦਮ੍ । ਕृਣ੍ਵੇऽਹਮਧਰਾਨ੍ ਤਥਾ ਅਮੂਞ੍ਛਸ਼੍ਵਤੀਭ੍ਯਃ ਸਮਾਭ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਬੋਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੇਠਲਾ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤ੍ਰੈਨਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨ੍ ਉਗ੍ਰੋ ਮਰ੍ਮਣਿ ਵਿਧ੍ਯ । ਅਤ੍ਰੈਵੈਨਾਨ੍ ਅਭਿ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮੇਦ੍ਯਹਂ ਤਵ । ਅਨੁ ਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਰਭਾਮਹੇ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਮਤੌ ਤਵ
ਇਥੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਵੱਜ। ਇਥੇ ਹੀ, ਇੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
ਦਿਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਦਿਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਵਨ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਾਤਃ ਪ੍ਰਾਣੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਮਾ ਪृਥਿਵੀ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ । ਅਸ੍ਤृਤੋ ਨਾਮਾਹਮਯਮਸ੍ਮਿ ਸ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿ ਦਧੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾਂ ਗੋਪੀਥਾਯ
ਸੂਰਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈ, ਹਵਾ ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਹੈ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਅਸਤ੍ਰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਟਿਕਾਇਆ ਹੈ।