ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਦਾ ਵਿਸ਼ਾਂ ਪਤਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਿਮृਧੋ ਵਸ਼ੀ । ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰ ਏਤੁ ਨਃ ਸੋਮਪਾ ਅਭਯਂਕਰਃ
ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ালী ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਵਿ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਧੋ ਜਹਿ ਨੀਚਾ ਯਚ੍ਛ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ । ਅਧਮਂ ਗਮਯਾ ਤਮੋ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਮਭਿਦਾਸਤਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿ ਮृਧੋ ਜਹਿ ਵਿ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਹਨੂ ਰੁਜ । ਵਿ ਮਨ੍ਯੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯਾਭਿਦਾਸਤਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਜਬੜੇ ਤੋੜ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਜੋ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਵਿषਤੋ ਮਨੋऽਪ ਜਿਜ੍ਯਾਸਤੋ ਵਧਮ੍ । ਵਿ ਮਹਚ੍ਛਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛ ਵਰੀਯੋ ਯਾਵਯਾ ਵਧਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਈਰਖਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਵੱਡਾ ਪਰਦਾ ਹਟਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਦੇ, ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਅਨੁ ਸੂਰ੍ਯਮੁਦਯਤਾਂ ਹृਦ੍ਦ੍ਯੋਤੋ ਹਰਿਮਾ ਚ ਤੇ । ਗੋ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣੇਨ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾ ਪਰਿ ਦਧ੍ਮਸਿ
ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਤੇਰੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਨਾਲ; ਲਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਰੋਹਿਤੈਰ੍ਵਰ੍ਣੈਰ੍ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਦਧ੍ਮਸਿ । ਯਥਾਯਮਰਪਾ ਅਸਦਥੋ ਅਹਰਿਤੋ ਭੁਵਤ੍
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਬੁੱਢਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਫਿਕਾ ਨਾ ਪਵੇ।
ਯਾ ਰੋਹਿਣੀਰ੍ਦੇਵਤ੍ਯਾ ਗਾਵੋ ਯਾ ਉਤ ਰੋਹਿਣੀਃ । ਰੂਪਂਰੂਪਂ ਵਯੋਵਯਸ੍ਤਾਭਿष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿ ਦਧ੍ਮਸਿ
ਜੋ ਦੇਵਤਾਈ ਲਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਲਾਲ ਗਾਂਵਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਉਮਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਕੇषੁ ਤੇ ਹਰਿਮਾਣਂ ਰੋਪਣਾਕਾਸੁ ਦਧ੍ਮਸਿ । ਅਥੋ ਹਾਰਿਦ੍ਰਵੇषੁ ਤੇ ਹਰਿਮਾਣਂ ਨਿ ਦਧ੍ਮਸਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਹਲਦੀ ਦੇ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੇਰਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਨਕ੍ਤਂਜਾਤਾਸਿ ਓषਧੇ ਰਾਮੇ ਕृष੍ਣੇ ਅਸਿਕ੍ਨਿ ਚ । ਇਦਂ ਰਜਨਿ ਰਜਯ ਕਿਲਾਸਂ ਪਲਿਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਜੜੀਬੂਟੀ, ਸੋਹਣੀ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਸਿਆਹ; ਇਹ ਰੰਗ ਰਾਤ ਲਈ ਹੈ, ਕੋੜ ਤੇ ਸਫੈਦ ਪਨ ਲਈ।
ਕਿਲਾਸਂ ਚ ਪਲਿਤਂ ਚ ਨਿਰਿਤੋ ਨਾਸ਼ਯਾ ਪृषਤ੍। ਆ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੋ ਵਿਸ਼ਤਾਂ ਵਰ੍ਣਃ ਪਰਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਨਿ ਪਾਤਯ
ਕੋੜ ਤੇ ਸਫੈਦ ਪਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ, ਹੇ ਕਾਲੀਏ; ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਪਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਸਿਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਲਯਨਮਾਸ੍ਥਾਨਮਸਿਤਂ ਤਵ । ਅਸਿਕ੍ਨੀ ਅਸ੍ਯੋषਧੇ ਨਿਰਿਤੋ ਨਾਸ਼ਯਾ ਪृषਤ੍
ਤੇਰਾ ਵਸੇਰਾ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਨੀਂਹ ਕਾਲੀ ਹੈ; ਹੇ ਕਾਲੀ ਜੜੀਬੂਟੀ, ਕੋੜ ਤੇ ਸਫੈਦ ਪਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।
ਅਸ੍ਥਿਜਸ੍ਯ ਕਿਲਾਸਸ੍ਯ ਤਨੂਜਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਚਿ । ਦੂष੍ਯਾ ਕृਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਸ਼੍ਵੇਤਮਨੀਨਸ਼ਮ੍
ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਜੋ ਕੋੜ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਬਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਦਾਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤ੍ਤਮਾਸਿਥ । ਤਦਾਸੁਰੀ ਯੁਧਾ ਜਿਤਾ ਰੂਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍
ਸੁਪਰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ; ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਤ ਬਣੀ; ਫਿਰ ਦੈਵੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਆਸੁਰੀ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਥਮੇਦਂ ਕਿਲਾਸਭੇषਜਮਿਦਂ ਕਿਲਾਸਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਅਨੀਨਸ਼ਤ੍ਕਿਲਾਸਂ ਸਰੂਪਾਮਕਰਤ੍ਤ੍ਵਚਮ੍
ਦੈਵੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕੋੜ ਦੀ ਦਵਾਈ ਬਣਾਈ, ਇਹ ਕੋੜ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਉਸ ਨੇ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ, ਕੋੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਸਰੂਪਾ ਨਾਮ ਤੇ ਮਾਤਾ ਸਰੂਪੋ ਨਾਮ ਤੇ ਪਿਤਾ । ਸਰੂਪਕृਤ੍ਤ੍ਵਮੋषਧੇ ਸਾ ਸਰੂਪਮਿਦਂ ਕृਧਿ
ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਇਕਸਾਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਇਕਸਾਰ ਹੈ; ਹੇ ਜੜੀਬੂਟੀ, ਤੂੰ ਇਕਸਾਰ ਬਣੀ ਹੈਂ, ਇਹ ਵੀ ਇਕਸਾਰ ਕਰ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸਰੂਪਂਕਰਣੀ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧ੍ਯੁਦ੍ਭृਤਾ । ਇਦਮੂ षੁ ਪ੍ਰ ਸਾਧਯ ਪੁਨਾ ਰੂਪਾਣਿ ਕਲ੍ਪਯ
ਸ਼ਿਆਮਾ, ਇਕਸਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਗੀ; ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਬਣਾਏ।
ਯਦਗ੍ਨਿਰਾਪੋ ਅਦਹਤ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਰਾਕृਣ੍ਵਨ੍ ਧਰ੍ਮਧृਤੋ ਨਮਾਂਸਿ । ਤਤ੍ਰ ਤ ਆਹੁਃ ਪਰਮਂ ਜਨਿਤ੍ਰਂ ਸ ਨਃ ਸਂਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਤਕ੍ਮਨ੍
ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਸਾੜਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਧਾਰਕਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਉੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਾਡੀ ਤਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਯਦ੍ਯਰ੍ਚਿਰ੍ਯਦਿ ਵਾਸਿ ਸ਼ੋਚਿਃ ਸ਼ਕਲ੍ਯੇषਿ ਯਦਿ ਵਾ ਤੇ ਜਨਿਤ੍ਰਮ੍ । ਹ੍ਰੂਡੁਰ੍ਨਾਮਾਸਿ ਹਰਿਤਸ੍ਯ ਦੇਵ ਸ ਨਃ ਸਂਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਤਕ੍ਮਨ੍
ਤੂੰ ਜੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਹੈਂ ਜਾਂ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਚਿੰਗਾਰੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਮੂਲ, ਤੈਨੂੰ ਹਰੀਤ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਹਰੀਤ ਦੇਵਤਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਾਡੀ ਤਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਯਦਿ ਸ਼ੋਕੋ ਯਦਿ ਵਾਭਿਸ਼ੋਕੋ ਯਦਿ ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਸਿ ਪੁਤ੍ਰਃ । ਹ੍ਰੂਡੁਰ੍ਨਾਮਾਸਿ ਹਰਿਤਸ੍ਯ ਦੇਵ ਸ ਨਃ ਸਂਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਤਕ੍ਮਨ੍
ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਂ, ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਂ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਂ— ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹ੍ਰੂੜੁ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੇਵਤਾ— ਸਾਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਨਮਃ ਸ਼ੀਤਾਯ ਤਕ੍ਮਨੇ ਨਮੋ ਰੂਰਾਯ ਸ਼ੋਚਿषੇ ਕृਣੋਮਿ । ਯੋ ਅਨ੍ਯੇਦ੍ਯੁਰੁਭਯਦ੍ਯੁਰਭ੍ਯੇਤਿ ਤृਤੀਯਕਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਕ੍ਮਨੇ
ਠੰਡੀ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਤੇ ਸੜਨ ਵਾਲੀ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਂ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਬੁਖਾਰ ਹਰ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ— ਉਸ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਆਰੇऽਸਾਵਸ੍ਮਦਸ੍ਤੁ ਹੇਤਿਰ੍ਦੇਵਾਸੋ ਅਸਤ੍। ਆਰੇ ਅਸ਼੍ਮਾ ਯਮਸ੍ਯਥ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਯਮ ਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਸਖਾਸਾਵਸ੍ਮਭ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਰਾਤਿਃ ਸਖੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਗਃ । ਸਵਿਤਾ ਚਿਤ੍ਰਰਾਧਾਃ
ਦਿਲਦਾਰੀ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗਾ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋਣ; ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਯੂਯਂ ਨਃ ਪ੍ਰਵਤੋ ਨਪਾਨ੍ ਮਰੁਤਃ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਚਸਃ । ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਥ ਸਪ੍ਰਥਾਃ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਚਮਕਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਚੌੜੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ।
ਸੁषੂਦਤ ਮृਡਤ ਮृਡਯਾ ਨਸ੍ਤਨੂਭ੍ਯੋ । ਮਯਸ੍ਤੋਕੇਭ੍ਯਸ੍ਕृਧਿ
ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ; ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਵੋ।
ਅਮੂਃ ਪਾਰੇ ਪृਦਾਕ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿषਪ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾਯਵਃ । ਤਾਸਾਂ ਜਰਾਯੁਭਿਰ੍ਵਯਮਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਪਿ ਵ੍ਯਯਾਮਸ੍ਯਘਾਯੋਃ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਵਿषੂਚ੍ਯੇਤੁ ਕृਨ੍ਤਤੀ ਪਿਨਾਕਮਿਵ ਬਿਭ੍ਰਤੀ । ਵਿष੍ਵਕ੍ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਾ ਮਨੋऽਸਮृਦ੍ਧਾ ਅਘਾਯਵਃ
ਕੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਫੜਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਅਸਫਲ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਬਹਵਃ ਸਮਸ਼ਕਨ੍ ਨਾਰ੍ਭਕਾ ਅਭਿ ਦਾਧृषੁਃ । ਵੇਣੋਰਦ੍ਗਾ ਇਵਾਭਿਤੋऽਸਮृਦ੍ਧਾ ਅਘਾਯਵਃ
ਕਈ ਲੋਕ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਬੱਚੇ ਸਹਿ ਸਕਦੇ; ਵਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ, ਅਸਫਲ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰੇਤਂ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰ ਸ੍ਫੁਰਤਂ ਵਹਤਂ ਪृਣਤੋ ਗृਹਾਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਯੇਤੁ ਪ੍ਰਥਮਾਜੀਤਾਮੁषਿਤਾ ਪੁਰਃ
ਚਲੋ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹਿਲਾਓ, ਲੈ ਜਾਓ, ਘਰ ਭਰੋ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਉਣ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਦੇਵੋ ਅਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾਮੀਵਚਾਤਨਃ । ਦਹਨ੍ਨ੍ ਅਪ ਦ੍ਵਯਾਵਿਨੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਕਿਮੀਦਿਨਃ
ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ ਆ ਗਿਆ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਦੋ-ਜਬਾਨੀ, ਜਾਦੂਗਰ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿ ਦਹ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਦੇਵ ਕਿਮੀਦਿਨਃ । ਪ੍ਰਤੀਚੀਃ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤਨੇ ਸਂ ਦਹ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯਃ
ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਕਾਲੀ ਲਕੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਦੂਗਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ।