ਉਤੋ ਅਸ੍ਯਬਨ੍ਧੁਕृਦੁਤੋ ਅਸਿ ਨੁ ਜਾਮਿਕृਤ੍। ਉਤੋ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤਃ ਪ੍ਰਜਾਂ ਨਦਮਿਵਾ ਛਿਨ੍ਧਿ ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਹੁਰਿਆਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਪਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸਿ ਕਣ੍ਵੇਨ ਨਾਰ੍षਦੇਨ । ਸੇਨੇਵੈषਿ ਤ੍ਵਿषੀਮਤੀ ਨ ਤਤ੍ਰ ਭਯਮਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋष੍ਯੋषਧੇ
ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਣਵ ਅਤੇ ਨਾਰਸ਼ਦ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਪੌਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈਂ, ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਅਗ੍ਰਮੇष੍ਯੋषਧੀਨਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿषੇਵਾਭਿਦੀਪਯਨ੍ । ਉਤ ਤ੍ਰਾਤਾਸਿ ਪਾਕਸ੍ਯਾਥੋ ਹਨ੍ਤਾਸਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈਂ।
ਯਦਦੋ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿਰਕੁਰ੍ਵਤ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਧ੍ਯੋषਧੇऽਪਾਮਾਰ੍ਗੋ ਅਜਾਯਥਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਅਪਾਮਾਰਗ ਪੌਦੇ, ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ।
ਵਿਭਿਨ੍ਦਤੀ ਸ਼ਤਸ਼ਾਖਾ ਵਿਭਿਨ੍ਦਨ੍ ਨਾਮ ਤੇ ਪਿਤਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਵਿ ਭਿਨ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਤਂ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਮਭਿਦਾਸਤਿ
ਸੌ ਡੱਲੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲਾ — ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ 'ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲਾ' ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਵੱਖ ਕਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਦ੍ਯਾਮੇਤਿ ਮਹਦ੍ਵ੍ਯਚਃ । ਤਦ੍ਵੈ ਤਤੋ ਵਿਧੂਪਾਯਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਕਰ੍ਤਾਰਮृਚ੍ਛਤੁ
ਉਹ ਅਡੋਲ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੂਰ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਹਿ ਸਂਬਭੂਵਿਥ ਪ੍ਰਤੀਚੀਨਫਲਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਚ੍ਛਪਥਾਮਧਿ ਵਰੀਯੋ ਯਾਵਯਾ ਵਧਮ੍
ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਫਲ ਵਾਪਸ ਵੱਲ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਹਾਨੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਰੋਕ।
ਸ਼ਤੇਨ ਮਾ ਪਰਿ ਪਾਹਿ ਸਹਸ੍ਰੇਣਾਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਮਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇ ਵੀਰੁਧਾਂ ਪਤ ਉਗ੍ਰ ਓਜ੍ਮਾਨਮਾ ਦਧਤ੍
ਸੌ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਕਰ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪੌਦੇ, ਤੀਬਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖੀ ਹੈ।
ਆ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪਰਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਦਿਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਦੇਵਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਅੱਗੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਦੂਰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਆਕਾਸ਼, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ — ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਦਿਵਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਪृਥਿਵੀਃ षਟ੍ਚੇਮਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾਃ ਪृਥਕ੍। ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਸਰ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਾਨਿ ਦੇਵ੍ਯੋषਧੇ
ਤਿੰਨ ਆਕਾਸ਼ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਛੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਪੌਦੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਹਾਸਿ ਕਨੀਨਿਕਾ । ਸਾ ਭੂਮਿਮਾ ਰੁਰੋਹਿਥ ਵਹ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਧੂਰਿਵ
ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਪੰਛੀ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈਂ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਵਧੂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਘਰ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਮੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤ ਆ ਦਧਤ੍। ਤਯਾਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਉਤਾਰ੍ਯਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਦਾਸ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ।
ਆਵਿष੍ਕृਣੁष੍ਵ ਰੂਪਾਣਿ ਮਾਤ੍ਮਾਨਮਪ ਗੂਹਥਾਃ । ਅਥੋ ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਸ਼੍ਯਾਃ ਕਿਮੀਦਿਨਃ
ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਪਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤਿ ਤ੍ਵਾ ਰਭ ਓषਧੇ
ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰਣੀਆਂ ਦਿਖਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਦਿਖਾ। ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਿਸਾਚ ਦਿਖਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਪੌਦੇ।
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਸਿ ਸ਼ੁਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ । ਵੀਧ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵ ਸਰ੍ਪਨ੍ਤਂ ਮਾ ਪਿਸ਼ਾਚਂ ਤਿਰਸ੍ਕਰਃ
ਤੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ੁਨੀ ਦੀ ਵੀ। ਪਿਸਾਚ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਪਣ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਲ੍ਹਾ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਉਦਗ੍ਰਭਂ ਪਰਿਪਾਣਾਦ੍ਯਾਤੁਧਾਨਂ ਕਿਮੀਦਿਨਮ੍ । ਤੇਨਾਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੁਤ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮੁਤਾਰ੍ਯਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਉਪਰੋਂ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜਾਦੂਗਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਦਾਸ ਵੀ ਤੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਯੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਤਿ ਦਿਵਂ ਯਸ਼੍ਚ ਅਤਿਸਰ੍ਪਤਿ । ਭੂਮਿਂ ਯੋ ਮਨ੍ਯਤੇ ਨਾਥਂ ਤਂ ਪਿਸ਼ਾਚਂ ਪ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਿਸਾਚ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉ।
ਆ ਗਾਵੋ ਅਗ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉਤ ਭਦ੍ਰਮਕ੍ਰਨ੍ਤ੍ਸੀਦਨ੍ਤੁ ਗੋष੍ਠੇ ਰਣਯਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮੇ । ਪ੍ਰਜਾਵਤੀਃ ਪੁਰੁਰੂਪਾ ਇਹ ਸ੍ਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੂਰ੍ਵੀਰੁषਸੋ ਦੁਹਾਨਾਃ
ਗਾਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵਣ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੰਭਣ। ਉਹ ਵਧੀਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਇੱਥੇ ਹੋਣ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਭੋਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੂਧ ਵਧੀਆ ਦੇਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਜ੍ਵਨੇ ਗृਣਤੇ ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤ ਉਪੇਦ੍ਦਦਾਤਿ ਨ ਸ੍ਵਂ ਮੁषਾਯਤਿ । ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਰਯਿਮਿਦਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਨ੍ ਅਭਿਨ੍ਨੇ ਖਿਲ੍ਯੇ ਨਿ ਦਧਾਤਿ ਦੇਵਯੁਮ੍
ਇੰਦਰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਕੁਝ ਵੀ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਟੁੱਟ, ਦਿਵਿਆ ਦੌਲਤ ਉਸ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਾ ਨਸ਼ਨ੍ਤਿ ਨ ਦਭਾਤਿ ਤਸ੍ਕਰੋ ਨਾਸਾਮਾਮਿਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਥਿਰਾ ਦਧਰ੍षਤਿ । ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਯਾਭਿਰ੍ਯਜਤੇ ਦਦਾਤਿ ਚ ਜ੍ਯੋਗਿਤ੍ਤਾਭਿਃ ਸਚਤੇ ਗੋਪਤਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਗਾਂ ਨਾ ਗੁੰਮ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਚੋਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਾ ਅਰ੍ਵਾ ਰੇਣੁਕਕਾਟੋऽਸ਼੍ਨੁਤੇ ਨ ਸਂਸ੍ਕृਤਤ੍ਰਮੁਪ ਯਨ੍ਤਿ ਤਾ ਅਭਿ । ਉਰੁਗਾਯਮਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਾ ਅਨੁ ਗਾਵੋ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿ ਚਰਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਵਨਃ
ਕੋਈ ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਜੰਤੂ ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਨਾ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਿਆਰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਗਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਡਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਾਵੋ ਭਗੋ ਗਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮ ਇਚ੍ਛਾਦ੍ਗਾਵਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਃ । ਇਮਾ ਯਾ ਗਾਵਃ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਹृਦਾ ਮਨਸਾ ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਗਾਂ ਹੀ ਭਾਗ ਹਨ, ਗਾਂ ਹੀ ਇੰਦਰ ਹਨ—ਮੈਂ ਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਇਹ ਗਾਂ, ਲੋਕੋ, ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੂਯਂ ਗਾਵੋ ਮੇਦਯਥ ਕृਸ਼ਂ ਚਿਦਸ਼੍ਰੀਰਂ ਚਿਤ੍ਕृਣੁਥਾ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਮ੍ । ਭਦ੍ਰਂ ਗृਹਂ ਕृਣੁਥ ਭਦ੍ਰਵਾਚੋ ਬृਹਦ੍ਵੋ ਵਯ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਭਾਸੁ
ਤੁਸੀਂ ਗਾਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਬੇ-ਸੁਹਣੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਹਣਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਘਰ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਬਣਾਓ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਵਤੀਃ ਸੂਯਵਸੇ ਰੁਸ਼ਨ੍ਤੀਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਅਪਃ ਸੁਪ੍ਰਪਾਣੇ ਪਿਬਨ੍ਤੀਃ । ਮਾ ਵ ਸ੍ਤੇਨ ਈਸ਼ਤ ਮਾਘਸ਼ਂਸਃ ਪਰਿ ਵੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹੇਤਿਰ੍ਵृਣਕ੍ਤੁ
ਉਤਪਾਦਕ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ—ਕੋਈ ਚੋਰ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਾ ਜਮਾਏ; ਰੁਦਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
4.22 ਇਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰ੍ਧਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਇਮਂ ਵਿਸ਼ਾਮੇਕਵृषਂ ਕृਣੁ ਤ੍ਵਮ੍ । ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੁਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਰਨ੍ਧਯਾਸ੍ਮਾ ਅਹਮੁਤ੍ਤਰੇषੁ
ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਵਧਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਬਲਵਾਨ ਬਣਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਾਂ।
ਏਮਂ ਭਜ ਗ੍ਰਾਮੇ ਅਸ਼੍ਵੇषੁ ਗੋषੁ ਨਿष੍ਟਂ ਭਜ ਯੋ ਅਮਿਤ੍ਰੋ ਅਸ੍ਯ । ਵਰ੍ष੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਮਯਮਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਰਨ੍ਧਯ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਮੈ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਦੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ; ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਅਯਮਸ੍ਤੁ ਧਨਪਤਿਰ੍ਧਨਾਨਾਮਯਂ ਵਿਸ਼ਾਂ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਰਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਿ ਵਰ੍ਚਾਂਸਿ ਧੇਹ੍ਯਵਰ੍ਚਸਂ ਕृਣੁਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਸ੍ਯ
ਉਹ ਦੌਲਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ, ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਪਾ; ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਕਰ।
ਅਸ੍ਮੈ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਭੂਰਿ ਵਾਮਂ ਦੁਹਾਥਾਂ ਘਰ੍ਮਦੁਘੇ ਇਵ ਧੇਨੂ । ਅਯਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੂਯਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯੋ ਗਵਾਮੋषਧੀਨਾਂ ਪਸ਼ੂਨਾਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਲਈ ਵਾਫ਼ਾ ਦੌਲਤ ਦੋ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਗਰਮ ਦੂਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਂ, ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ।
ਯੁਨਜ੍ਮਿ ਤ ਉਤ੍ਤਰਾਵਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੇਨ ਜਯਨ੍ਤਿ ਨ ਪਰਾਜਯਨ੍ਤੇ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰਦੇਕਵृषਂ ਜਨਾਨਾਮੁਤ ਰਾਜ੍ਞਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਮਾਨਵਾਨਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਰੇ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਤ੍ਵਮਧਰੇ ਤੇ ਸਪਤ੍ਨਾ ਯੇ ਕੇ ਚ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਤ੍ਰਵਸ੍ਤੇ । ਏਕਵृष ਇਨ੍ਦ੍ਰਸਖਾ ਜਿਗੀਵਾਂ ਛਤ੍ਰੂਯਤਾਮਾ ਭਰਾ ਭੋਜਨਾਨਿ
ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀ। ਇਕੱਲਾ ਬਲਵਾਨ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਤੂੰ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂ; ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਭੋਜਨ ਲਿਆਉ।