ਤृष੍ਣਾਮਾਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਮਾਰਮਥੋ ਅਕ੍ਸ਼ਪਰਾਜਯਮ੍ । ਅਪਾਮਾਰ੍ਗ ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਪ ਮृਜ੍ਮਹੇ
ਪਿਆਸ, ਭੁੱਖ, ਜੂਆ 'ਚ ਹਾਰ—ਹੇ ਅਪਾਮਾਰਗ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਲ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਪਾਮਾਰ੍ਗ ਓषਧੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੇਕ ਇਦ੍ਵਸ਼ੀ । ਤੇਨ ਤੇ ਮृਜ੍ਮ ਆਸ੍ਥਿਤਮਥ ਤ੍ਵਮਗਦਸ਼੍ਚਰ
ਹੇ ਅਪਾਮਾਰਗ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ 'ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੋ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਲ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਲਾਜ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸਮਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣਾਹ੍ਨਾ ਰਾਤ੍ਰੀ ਸਮਾਵਤੀ । ਕृਣੋਮਿ ਸਤ੍ਯਮੂਤਯੇऽਰਸਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵਰੀਃ
ਮੈਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਦਿਨ 'ਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਬਰਾਬਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੱਚ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ।
ਯੋ ਦੇਵਾਃ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਾਦਵਿਦੁषੋ ਗृਹਮ੍ । ਵਤ੍ਸੋ ਧਾਰੁਰਿਵ ਮਾਤਰਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗੁਪ ਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਾਦੂ ਕਰਕੇ, ਅਣਜਾਣਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੱਛਾ ਮਾਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇ।
ਅਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਯਸ੍ਤੇਨਾਨ੍ਯਂ ਜਿਘਾਂਸਤਿ । ਅਸ਼੍ਮਾਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਗ੍ਧਾਯਾਂ ਬਹੁਲਾਃ ਫਟ੍ਕਰਿਕ੍ਰਤਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੰਦਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ—ਜਦ ਉਹ ਸੜ ਜਾਂਦਾ, ਬਹੁਤ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਧਾਮਨ੍ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ ਵਿਗ੍ਰੀਵਾਂ ਛਾਯਯਾ ਤ੍ਵਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਮ ਚਕ੍ਰੁषੇ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਵਤੇ ਹਰ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਤੀਰਾਂ, ਤੇ ਗਲ੍ਹ-ਰਹਿਤ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ; ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ।
ਅਨਯਾਹਮੋषਧ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕृਤ੍ਯਾ ਅਦੂਦੁषਮ੍ । ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਾਂ ਗੋषੁ ਯਾਂ ਵਾ ਤੇ ਪੁਰੁषੇषੁ
ਇਸ ਔਸ਼ਧੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਜਾਦੂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ।
ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਸ਼੍ਰੇ ਪਾਦਮਙ੍ਗੁਰਿਮ੍ । ਚਕਾਰ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਮਭ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨੇ ਤਪਨਂ ਤੁ ਸਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ ਪਰ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੈਰ ਜਾਂ ਉਂਗਲ ਕੱਟੀ—ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਵੇ।
ਅਪਾਮਾਰ੍ਗੋऽਪ ਮਾਰ੍ष੍ਟੁ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਪਥਸ਼੍ਚ ਯਃ । ਅਪਾਹ ਯਾਤੁਧਾਨੀਰਪ ਸਰ੍ਵਾ ਅਰਾਯ੍ਯਃ
ਅਪਾਮਾਰਗ ਪੌਦੇ ਨੇ ਖੇਤ ਦੀਆਂ ਗੰਦਗੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ। ਜਾਦੂਗਰਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਅਪਮृਜ੍ਯ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਅਪ ਸਰ੍ਵਾ ਅਰਾਯ੍ਯਃ । ਅਪਾਮਾਰ੍ਗ ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਪ ਮृਜ੍ਮਹੇ
ਜਾਦੂਗਰਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਪਾਮਾਰਗ ਪੌਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਉਤੋ ਅਸ੍ਯਬਨ੍ਧੁਕृਦੁਤੋ ਅਸਿ ਨੁ ਜਾਮਿਕृਤ੍। ਉਤੋ ਕृਤ੍ਯਾਕृਤਃ ਪ੍ਰਜਾਂ ਨਦਮਿਵਾ ਛਿਨ੍ਧਿ ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਹੁਰਿਆਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਪਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸਿ ਕਣ੍ਵੇਨ ਨਾਰ੍षਦੇਨ । ਸੇਨੇਵੈषਿ ਤ੍ਵਿषੀਮਤੀ ਨ ਤਤ੍ਰ ਭਯਮਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋष੍ਯੋषਧੇ
ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਣਵ ਅਤੇ ਨਾਰਸ਼ਦ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਪੌਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈਂ, ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਅਗ੍ਰਮੇष੍ਯੋषਧੀਨਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿषੇਵਾਭਿਦੀਪਯਨ੍ । ਉਤ ਤ੍ਰਾਤਾਸਿ ਪਾਕਸ੍ਯਾਥੋ ਹਨ੍ਤਾਸਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈਂ।
ਯਦਦੋ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿਰਕੁਰ੍ਵਤ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਧ੍ਯੋषਧੇऽਪਾਮਾਰ੍ਗੋ ਅਜਾਯਥਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਅਪਾਮਾਰਗ ਪੌਦੇ, ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ।
ਵਿਭਿਨ੍ਦਤੀ ਸ਼ਤਸ਼ਾਖਾ ਵਿਭਿਨ੍ਦਨ੍ ਨਾਮ ਤੇ ਪਿਤਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਵਿ ਭਿਨ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਤਂ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਮਭਿਦਾਸਤਿ
ਸੌ ਡੱਲੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲਾ — ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ 'ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲਾ' ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਵੱਖ ਕਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਦ੍ਯਾਮੇਤਿ ਮਹਦ੍ਵ੍ਯਚਃ । ਤਦ੍ਵੈ ਤਤੋ ਵਿਧੂਪਾਯਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਕਰ੍ਤਾਰਮृਚ੍ਛਤੁ
ਉਹ ਅਡੋਲ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੂਰ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਹਿ ਸਂਬਭੂਵਿਥ ਪ੍ਰਤੀਚੀਨਫਲਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਚ੍ਛਪਥਾਮਧਿ ਵਰੀਯੋ ਯਾਵਯਾ ਵਧਮ੍
ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਫਲ ਵਾਪਸ ਵੱਲ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਹਾਨੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਰੋਕ।
ਸ਼ਤੇਨ ਮਾ ਪਰਿ ਪਾਹਿ ਸਹਸ੍ਰੇਣਾਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਮਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇ ਵੀਰੁਧਾਂ ਪਤ ਉਗ੍ਰ ਓਜ੍ਮਾਨਮਾ ਦਧਤ੍
ਸੌ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਕਰ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪੌਦੇ, ਤੀਬਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖੀ ਹੈ।
ਆ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪਰਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਦਿਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਦੇਵਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਅੱਗੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਦੂਰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਆਕਾਸ਼, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ — ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਦਿਵਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਪृਥਿਵੀਃ षਟ੍ਚੇਮਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾਃ ਪृਥਕ੍। ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਸਰ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਾਨਿ ਦੇਵ੍ਯੋषਧੇ
ਤਿੰਨ ਆਕਾਸ਼ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਛੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਪੌਦੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਹਾਸਿ ਕਨੀਨਿਕਾ । ਸਾ ਭੂਮਿਮਾ ਰੁਰੋਹਿਥ ਵਹ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਧੂਰਿਵ
ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਪੰਛੀ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈਂ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਵਧੂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਘਰ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਮੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤ ਆ ਦਧਤ੍। ਤਯਾਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਉਤਾਰ੍ਯਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਦਾਸ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ।
ਆਵਿष੍ਕृਣੁष੍ਵ ਰੂਪਾਣਿ ਮਾਤ੍ਮਾਨਮਪ ਗੂਹਥਾਃ । ਅਥੋ ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਸ਼੍ਯਾਃ ਕਿਮੀਦਿਨਃ
ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਪਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤਿ ਤ੍ਵਾ ਰਭ ਓषਧੇ
ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰਣੀਆਂ ਦਿਖਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਦਿਖਾ। ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਿਸਾਚ ਦਿਖਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਪੌਦੇ।
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਸਿ ਸ਼ੁਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ । ਵੀਧ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵ ਸਰ੍ਪਨ੍ਤਂ ਮਾ ਪਿਸ਼ਾਚਂ ਤਿਰਸ੍ਕਰਃ
ਤੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ੁਨੀ ਦੀ ਵੀ। ਪਿਸਾਚ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਪਣ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਲ੍ਹਾ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਉਦਗ੍ਰਭਂ ਪਰਿਪਾਣਾਦ੍ਯਾਤੁਧਾਨਂ ਕਿਮੀਦਿਨਮ੍ । ਤੇਨਾਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੁਤ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮੁਤਾਰ੍ਯਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਉਪਰੋਂ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜਾਦੂਗਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਦਾਸ ਵੀ ਤੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਯੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਤਿ ਦਿਵਂ ਯਸ਼੍ਚ ਅਤਿਸਰ੍ਪਤਿ । ਭੂਮਿਂ ਯੋ ਮਨ੍ਯਤੇ ਨਾਥਂ ਤਂ ਪਿਸ਼ਾਚਂ ਪ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਿਸਾਚ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉ।
ਆ ਗਾਵੋ ਅਗ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉਤ ਭਦ੍ਰਮਕ੍ਰਨ੍ਤ੍ਸੀਦਨ੍ਤੁ ਗੋष੍ਠੇ ਰਣਯਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮੇ । ਪ੍ਰਜਾਵਤੀਃ ਪੁਰੁਰੂਪਾ ਇਹ ਸ੍ਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੂਰ੍ਵੀਰੁषਸੋ ਦੁਹਾਨਾਃ
ਗਾਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵਣ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੰਭਣ। ਉਹ ਵਧੀਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਇੱਥੇ ਹੋਣ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਭੋਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੂਧ ਵਧੀਆ ਦੇਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਜ੍ਵਨੇ ਗृਣਤੇ ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤ ਉਪੇਦ੍ਦਦਾਤਿ ਨ ਸ੍ਵਂ ਮੁषਾਯਤਿ । ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਰਯਿਮਿਦਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਨ੍ ਅਭਿਨ੍ਨੇ ਖਿਲ੍ਯੇ ਨਿ ਦਧਾਤਿ ਦੇਵਯੁਮ੍
ਇੰਦਰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਕੁਝ ਵੀ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਟੁੱਟ, ਦਿਵਿਆ ਦੌਲਤ ਉਸ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਾ ਨਸ਼ਨ੍ਤਿ ਨ ਦਭਾਤਿ ਤਸ੍ਕਰੋ ਨਾਸਾਮਾਮਿਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਥਿਰਾ ਦਧਰ੍षਤਿ । ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਯਾਭਿਰ੍ਯਜਤੇ ਦਦਾਤਿ ਚ ਜ੍ਯੋਗਿਤ੍ਤਾਭਿਃ ਸਚਤੇ ਗੋਪਤਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਗਾਂ ਨਾ ਗੁੰਮ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਚੋਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।