ਦਿਵਿ ਜਾਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਜਃ ਸਿਨ੍ਧੁਤਸ੍ਪਰ੍ਯਾਭृਤਃ । ਸ ਨੋ ਹਿਰਣ੍ਯਜਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖ ਆਯੁष੍ਪ੍ਰਤਰਣੋ ਮਣਿਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਦਰਿਆ ਨਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸਾਂਪ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਮਣੀ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਏ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਜ੍ਜਾਤੋ ਮਣਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਾਜ੍ਜਾਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਸੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਤੁ ਹੇਤ੍ਯਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇਭ੍ਯਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਮਣੀ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੂਰਜ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਹਿਰਣ੍ਯਾਨਾਮੇਕੋऽਸਿ ਸੋਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਧਿ ਜਜ੍ਞਿषੇ । ਰਥੇ ਤ੍ਵਮਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤ ਇषੁਧੌ ਰੋਚਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰ ਣ ਆਯੂਂषਿ ਤਾਰਿषਤ੍
ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸੋਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਤੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤੀਰ-ਕੁੱਟ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।
ਦੇਵਾਨਾਮਸ੍ਥਿ ਕृਸ਼ਨਂ ਬਭੂਵ ਤਦਾਤ੍ਮਨ੍ਵਚ੍ਚਰਤ੍ਯਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ । ਤਤ੍ਤੇ ਬਧ੍ਨਾਮ੍ਯਾਯੁषੇ ਵਰ੍ਚਸੇ ਬਲਾਯ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਸ਼ਤਸ਼ਾਰਦਾਯ ਕਾਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤ੍ਵਾਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਤਲੀ ਹੱਡੀ ਐਸਾ ਹੋਈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਮਰ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ; ਪਤਲਾ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਅਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਦਾਧਾਰ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਮਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਦਾਧਾਰੋਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਦਾਧਾਰ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ षਡੁਰ੍ਵੀਰਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਮਾ ਵਿਵੇਸ਼
ਬਲਦ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ; ਬਲਦ ਨੇ ਵਿਆਪਕ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਬਲਦ ਨੇ ਛੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਬਲਦ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਅਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਪਸ਼ੁਭ੍ਯੋ ਵਿ ਚष੍ਟੇ ਤ੍ਰਯਾਂ ਛਕ੍ਰੋ ਵਿ ਮਿਮੀਤੇ ਅਧ੍ਵਨਃ । ਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਦ੍ਭੁਵਨਾ ਦੁਹਾਨਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਰਤਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ
ਇੰਦਰ ਬਲਦ ਹੈ; ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਚੱਕਰ ਰਸਤੇ ਮਾਪਦੇ ਹਨ; ਪਿਛਲੇ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਾਤੋ ਮਨੁष੍ਯੇष੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਘਰ੍ਮਸ੍ਤਪ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਃ । ਸੁਪ੍ਰਜਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਸ ਉਦਾਰੇ ਨ ਸਰ੍षਦ੍ਯੋ ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦਨਡੁਹੋ ਵਿਜਾਨਨ੍
ਇੰਦਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਘਰਮਾ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਹੀ ਤਪਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉੱਚ ਘਰ ਤੋਂ ਉਹ ਹਿਲੇ ਨਾ, ਨਾ ਖਾਏ, ਨਾ ਅਨਢੁਹ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਵੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ।
ਅਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਦੁਹੇ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕ ਐਨਂ ਪ੍ਯਾਯਯਤਿ ਪਵਮਾਨਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍। ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਧਾਰਾ ਮਰੁਤ ਊਧੋ ਅਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਃ ਪਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦੋਹੋ ਅਸ੍ਯ
ਅਨਢੁਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਬਰਸਾਤ ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈ, ਮਰੁਤ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਯਜਨ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਉਸ ਦੀ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਨੇਸ਼ੇ ਯਜ੍ਞਪਤਿਰ੍ਨ ਯਜ੍ਞੋ ਨਾਸ੍ਯ ਦਾਤੇਸ਼ੇ ਨ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀਤਾ । ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭृਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਘਰ੍ਮਂ ਨੋ ਬ੍ਰੂਤ ਯਤਮਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਾਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਯਜਨਪਤੀ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਯਜਨ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾ ਦਾਤਾ ਹਨ ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ, ਸਭ ਕੰਮ ਕਰਦਾ—ਉਸ ਘਰਮਾ ਦੀ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰਾਰੁਰੁਹੁਰ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਮਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਮ੍ । ਤੇਨ ਗੇष੍ਮ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕਂ ਘਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇਨ ਤਪਸਾ ਯਸ਼ਸ੍ਯਵਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਏ—ਉਸ ਨਾਲ, ਘਰਮਾ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰੂਪੇਣਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਹੇਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਵਿਰਾਟ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਰੇ ਅਕ੍ਰਮਤ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੇ ਅਕ੍ਰਮਤਾਨਡੁਹ੍ਯਕ੍ਰਮਤ । ਸੋऽਦृਂਹਯਤ ਸੋऽਧਾਰਯਤ
ਇੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਵਾਹਕ ਬਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਿਰਾਜ; ਸਭ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਵਿਚ, ਅਨਢੁਹ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਸਹਾਰਿਆ।
ਮਧ੍ਯਮੇਤਦਨਡੁਹੋ ਯਤ੍ਰੈष ਵਹ ਆਹਿਤਃ । ਏਤਾਵਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਯਾਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਹ ਅਨਢੁਹ ਦਾ ਵਿਚਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਵਾਹਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਨਾ ਹੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਯੋ ਵੇਦਾਨਡੁਹੋ ਦੋਹਾਨ੍ਤ੍ਸਪ੍ਤਾਨੁਪਦਸ੍ਵਤਃ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਚ ਲੋਕਂ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਥਾ ਸਪ੍ਤऋषਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਅਨਢੁਹ ਦੇ ਸੱਤ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ, ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਜਾਣਿਆ।
ਪਦ੍ਭਿਃ ਸੇਦਿਮਵਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨ੍ ਇਰਾਂ ਜਙ੍ਘਾਭਿਰੁਤ੍ਖਿਦਨ੍ । ਸ਼੍ਰਮੇਣਾਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਕੀਲਾਲਂ ਕੀਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਭਿ ਗਚ੍ਛਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਪਿੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖੋਦਿਆ; ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਅਨਢੁਹ ਤੇ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਰਸ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਾ ਏਤਾ ਰਾਤ੍ਰੀਰ੍ਵ੍ਰਤ੍ਯਾ ਆਹੁਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ । ਤਤ੍ਰੋਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੋ ਵੇਦ ਤਦ੍ਵਾ ਅਨਡੁਹੋ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਨਢੁਹ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ।
ਦੁਹੇ ਸਾਯਂ ਦੁਹੇ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦੁਹੇ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਂ ਪਰਿ । ਦੋਹਾ ਯੇ ਅਸ੍ਯ ਸਂਯਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਮਾਨੁਪਦਸ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਵੇਰੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਰੋਹਣ੍ਯਸਿ ਰੋਹਣ੍ਯਸ੍ਥ੍ਨਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਯ ਰੋਹਣੀ । ਰੋਹਯੇਦਮਰੁਨ੍ਧਤਿ
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਅਮਰੁੰਧਤੀ ਚੰਗੀ ਕਰੇ।
ਯਤ੍ਤੇ ਰਿष੍ਟਂ ਯਤ੍ਤੇ ਦ੍ਯੁਤ੍ਤਮਸ੍ਤਿ ਪੇष੍ਟ੍ਰਂ ਤ ਆਤ੍ਮਨਿ । ਧਾਤਾ ਤਦ੍ਭਦ੍ਰਯਾ ਪੁਨਃ ਸਂ ਦਧਤ੍ਪਰੁषਾ ਪਰੁਃ
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜਖਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਟੁੱਟਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਾਤਾ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹਰੇਕ ਹਿੱਸਾ ਵਾਪਸ ਜੋੜ ਦੇ।
ਸਂ ਤੇ ਮਜ੍ਜਾ ਮਜ੍ਜ੍ਞਾ ਭਵਤੁ ਸਮੁ ਤੇ ਪਰੁषਾ ਪਰੁਃ । ਸਂ ਤੇ ਮਾਂਸਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸਮਸ੍ਥ੍ਯਪਿ ਰੋਹਤੁ
ਤੇਰੀ ਹੱਡੀ ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੇ, ਤੇਰਾ ਜੋੜ ਜੋੜ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੇ; ਤੇਰੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਜੋ ਢਲ ਗਿਆ, ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਵੇ।
ਮਜ੍ਜਾ ਮਜ੍ਞਾ ਸਂ ਧੀਯਤਾਂ ਚਰ੍ਮਣਾ ਚਰ੍ਮ ਰੋਹਤੁ । ਅਸृਕ੍ਤੇ ਅਸ੍ਥਿ ਰੋਹਤੁ ਮਾਂਸਂ ਮਾਂਸੇਨ ਰੋਹਤੁ
ਹੱਡੀ ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਵੇ, ਚਮੜੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਹੱਡੀ ਖੂਨ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਮਾਸ ਮਾਸ ਨਾਲ ਵਧੇ।
ਲੋਮ ਲੋਮ੍ਨਾ ਸਂ ਕਲ੍ਪਯਾ ਤ੍ਵਚਾ ਸਂ ਕਲ੍ਪਯਾ ਤ੍ਵਚਮ੍ । ਅਸृਕ੍ਤੇ ਅਸ੍ਥਿ ਰੋਹਤੁ ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਂ ਧੇਹ੍ਯੋषਧੇ
ਵਾਲ ਵਾਲ ਨਾਲ ਜੋੜ, ਚਮੜੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਜੋੜ; ਹੱਡੀ ਖੂਨ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਔਸ਼ਧੀ, ਜੋ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੋੜ।
ਸ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਪ੍ਰੇਹਿ ਪ੍ਰ ਦ੍ਰਵ ਰਥਃ ਸੁਚਕ੍ਰਃ । ਸੁਪਵਿਃ ਸੁਨਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿ ਤਿष੍ਠੋਰ੍ਧ੍ਵਃ
ਉੱਠ, ਤੁਰ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਰਥ ਚੰਗਾ ਚੱਕਾ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੀ ਨਾਭੀ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋ।
ਯਦਿ ਕਰ੍ਤਂ ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਸਂਸ਼ਸ਼੍ਰੇ ਯਦਿ ਵਾਸ਼੍ਮਾ ਪ੍ਰਹृਤੋ ਜਘਾਨ । ऋਭੂ ਰਥਸ੍ਯੇਵਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸਂ ਦਧਤ੍ਪਰੁषਾ ਪਰੁਃ
ਜੇ ਧੁਰੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਪਥਰ ਮਾਰ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਿਭੂ ਰਥ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋੜ ਜੋੜ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦੇ।
ਉਤ ਦੇਵਾ ਅਵਹਿਤਂ ਦੇਵਾ ਉਨ੍ਨਯਥਾ ਪੁਨਃ । ਉਤਾਗਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁषਂ ਦੇਵਾ ਦੇਵਾ ਜੀਵਯਥਾ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਵਿਮੌ ਵਾਤੌ ਵਾਤ ਆ ਸਿਨ੍ਧੋਰਾ ਪਰਾਵਤਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਅਨ੍ਯ ਆਵਾਤੁ ਵ੍ਯਨ੍ਯੋ ਵਾਤੁ ਯਦ੍ਰਪਃ
ਇਹ ਦੋ ਹਵਾ, ਹੇ ਹਵਾ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਤੇਰੀ ਚਤੁਰਾਈ ਲਿਆਵੇ, ਦੂਜਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਆ ਵਾਤ ਵਾਹਿ ਭੇषਜਂ ਵਿ ਵਾਤ ਵਾਹਿ ਯਦ੍ਰਪਃ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੂਤ ਈਯਸੇ
ਹੇ ਹਵਾ, ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲਿਆ। ਹੇ ਹਵਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤਾਮਿਮਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਗਣਾਃ । ਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾਯਮਰਪਾ ਅਸਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹੇ।
ਆ ਤ੍ਵਾਗਮਂ ਸ਼ਂਤਾਤਿਭਿਰਥੋ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਿਭਿਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਤ ਉਗ੍ਰਮਾਭਾਰਿषਂ ਪਰਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੁਵਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ ਅਸੀਸਾਂ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਾਕਤ ਲਿਆਇਆ, ਜੋ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਮੇ ਹਸ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਯਂ ਮੇ ਭਗਵਤ੍ਤਰਃ । ਅਯਂ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜੋऽਯਂ ਸ਼ਿਵਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਛੂਹ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦਸ਼ਸ਼ਾਖਾਭ੍ਯਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾ ਵਾਚਃ ਪੁਰੋਗਵੀ । ਅਨਾਮਯਿਤ੍ਨੁਭ੍ਯਾਂ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾਭਿ ਮृਸ਼ਾਮਸਿ
ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਜੋ ਬੋਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਸਿਹਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਾਂ।