ਯਸ੍ਯਾਞ੍ਜਨ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਸ੍ਯਙ੍ਗਮਙ੍ਗਂ ਪਰੁष੍ਪਰੁਃ । ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਿ ਬਾਧਸ ਉਗ੍ਰੋ ਮਧ੍ਯਮਸ਼ੀਰਿਵ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਲਹਮ ਫੈਲ ਕੇ ਅੰਗ ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਕਠੋਰ; ਉਸ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੰਦ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰ।
ਨੈਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਪਥੋ ਨ ਕृਤ੍ਯਾ ਨਾਭਿਸ਼ੋਚਨਮ੍ । ਨੈਨਂ ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਯਾਞ੍ਜਨ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸ਼ਾਪ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਜਾਦੂ, ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ; ਨਾ ਫੈਲਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਮਲਹਮ ਨੂੰ, ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਾਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਾਚ੍ਛਮਲਾਦੁਤ । ਦੁਰ੍ਹਾਰ੍ਦਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਘੋਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਃ ਪਾਹ੍ਯਾਞ੍ਜਨ
ਮੰਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ, ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ, ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ, ਤੇ ਅੱਖ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜ ਤੋਂ, ਮਲਹਮ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।
ਇਦਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਆਞ੍ਜਨ ਸਤ੍ਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਨृਤਮ੍ । ਸਨੇਯਮਸ਼੍ਵਂ ਗਾਮਹਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਵ ਪੂਰੁष
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਲਹਮ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ: ਮੈਂ ਘੋੜਾ, ਗਾਂ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨੁੱਖ ਸੰਭਾਲ ਸਕਾਂ।
ਤ੍ਰਯੋ ਦਾਸਾ ਆਞ੍ਜਨਸ੍ਯ ਤਕ੍ਮਾ ਬਲਾਸ ਆਦਹਿਃ । ਵਰ੍षਿष੍ਠਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਕਕੁਨ੍ ਨਾਮ ਤੇ ਪਿਤਾ
ਮਲਹਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਨੌਕਰ ਹਨ: ਬੁਖਾਰ, ਸੁੱਕਾ ਰੋਗ ਤੇ ਜਲਣ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਤ੍ਰਿਕਕੁਦ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
ਯਦਾਞ੍ਜਨਂ ਤ੍ਰੈਕਕੁਦਂ ਜਾਤਂ ਹਿਮਵਤਸ੍ਪਰਿ । ਯਾਤੂਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਮ੍ਭਯਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯਃ
ਜਦ ਮਲਹਮ, ਤ੍ਰਿਕਕੁਦ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਤੋਂ ਪਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਤੇ ਜਾਦੂ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਵਾਸਿ ਤ੍ਰੈਕਕੁਦਂ ਯਦਿ ਯਾਮੁਨਮੁਚ੍ਯਸੇ । ਉਭੇ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਨਾਮ੍ਨੀ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਃ ਪਾਹ੍ਯਾਞ੍ਜਨ
ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਕਕੁਦ ਦਾ ਹੈਂ, ਚਾਹੇ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਚੰਗੇ ਨਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਲਹਮ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।
ਵਾਤਾਜ੍ਜਾਤੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਸ੍ਪਰਿ । ਸ ਨੋ ਹਿਰਣ੍ਯਜਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਃ ਕृਸ਼ਨਃ ਪਾਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਹਵਾ ਤੋਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ, ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸਾਂਪ, ਪਤਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਯੋ ਅਗ੍ਰਤੋ ਰੋਚਨਾਨਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦਧਿ ਜਜ੍ਞਿषੇ । ਸ਼ਙ੍ਖੇਨ ਹਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਿ षਹਾਮਹੇ
ਜੋ ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਸਾਂਪ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਙ੍ਖੇਨਾਮੀਵਾਮਮਤਿਂ ਸ਼ਙ੍ਖੇਨੋਤ ਸਦਾਨ੍ਵਾਃ । ਸ਼ਙ੍ਖੋ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜਃ ਕृਸ਼ਨਃ ਪਾਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਸਾਂਪ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਰੋਗ ਤੇ ਮੰਦ ਇਰਾਦਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਂਪ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ; ਸਾਂਪ, ਸਭ ਦੀ ਦਵਾਈ, ਪਤਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਦਿਵਿ ਜਾਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਜਃ ਸਿਨ੍ਧੁਤਸ੍ਪਰ੍ਯਾਭृਤਃ । ਸ ਨੋ ਹਿਰਣ੍ਯਜਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖ ਆਯੁष੍ਪ੍ਰਤਰਣੋ ਮਣਿਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਦਰਿਆ ਨਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸਾਂਪ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਮਣੀ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਏ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਜ੍ਜਾਤੋ ਮਣਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਾਜ੍ਜਾਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਸੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਤੁ ਹੇਤ੍ਯਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇਭ੍ਯਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਮਣੀ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੂਰਜ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਹਿਰਣ੍ਯਾਨਾਮੇਕੋऽਸਿ ਸੋਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਧਿ ਜਜ੍ਞਿषੇ । ਰਥੇ ਤ੍ਵਮਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤ ਇषੁਧੌ ਰੋਚਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰ ਣ ਆਯੂਂषਿ ਤਾਰਿषਤ੍
ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸੋਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਤੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤੀਰ-ਕੁੱਟ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।
ਦੇਵਾਨਾਮਸ੍ਥਿ ਕृਸ਼ਨਂ ਬਭੂਵ ਤਦਾਤ੍ਮਨ੍ਵਚ੍ਚਰਤ੍ਯਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ । ਤਤ੍ਤੇ ਬਧ੍ਨਾਮ੍ਯਾਯੁषੇ ਵਰ੍ਚਸੇ ਬਲਾਯ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਸ਼ਤਸ਼ਾਰਦਾਯ ਕਾਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤ੍ਵਾਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਤਲੀ ਹੱਡੀ ਐਸਾ ਹੋਈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਮਰ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ; ਪਤਲਾ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਅਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਦਾਧਾਰ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਮਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਦਾਧਾਰੋਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਦਾਧਾਰ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ षਡੁਰ੍ਵੀਰਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਮਾ ਵਿਵੇਸ਼
ਬਲਦ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ; ਬਲਦ ਨੇ ਵਿਆਪਕ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਬਲਦ ਨੇ ਛੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਬਲਦ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਅਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਪਸ਼ੁਭ੍ਯੋ ਵਿ ਚष੍ਟੇ ਤ੍ਰਯਾਂ ਛਕ੍ਰੋ ਵਿ ਮਿਮੀਤੇ ਅਧ੍ਵਨਃ । ਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਦ੍ਭੁਵਨਾ ਦੁਹਾਨਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਰਤਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ
ਇੰਦਰ ਬਲਦ ਹੈ; ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਚੱਕਰ ਰਸਤੇ ਮਾਪਦੇ ਹਨ; ਪਿਛਲੇ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਾਤੋ ਮਨੁष੍ਯੇष੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਘਰ੍ਮਸ੍ਤਪ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਃ । ਸੁਪ੍ਰਜਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਸ ਉਦਾਰੇ ਨ ਸਰ੍षਦ੍ਯੋ ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦਨਡੁਹੋ ਵਿਜਾਨਨ੍
ਇੰਦਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਘਰਮਾ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਹੀ ਤਪਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉੱਚ ਘਰ ਤੋਂ ਉਹ ਹਿਲੇ ਨਾ, ਨਾ ਖਾਏ, ਨਾ ਅਨਢੁਹ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਵੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ।
ਅਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਦੁਹੇ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕ ਐਨਂ ਪ੍ਯਾਯਯਤਿ ਪਵਮਾਨਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍। ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਧਾਰਾ ਮਰੁਤ ਊਧੋ ਅਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਃ ਪਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦੋਹੋ ਅਸ੍ਯ
ਅਨਢੁਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਬਰਸਾਤ ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈ, ਮਰੁਤ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਯਜਨ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਉਸ ਦੀ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਨੇਸ਼ੇ ਯਜ੍ਞਪਤਿਰ੍ਨ ਯਜ੍ਞੋ ਨਾਸ੍ਯ ਦਾਤੇਸ਼ੇ ਨ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀਤਾ । ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭृਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਘਰ੍ਮਂ ਨੋ ਬ੍ਰੂਤ ਯਤਮਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਾਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਯਜਨਪਤੀ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਯਜਨ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾ ਦਾਤਾ ਹਨ ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ, ਸਭ ਕੰਮ ਕਰਦਾ—ਉਸ ਘਰਮਾ ਦੀ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰਾਰੁਰੁਹੁਰ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਮਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਮ੍ । ਤੇਨ ਗੇष੍ਮ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕਂ ਘਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇਨ ਤਪਸਾ ਯਸ਼ਸ੍ਯਵਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਏ—ਉਸ ਨਾਲ, ਘਰਮਾ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰੂਪੇਣਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਹੇਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਵਿਰਾਟ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਰੇ ਅਕ੍ਰਮਤ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੇ ਅਕ੍ਰਮਤਾਨਡੁਹ੍ਯਕ੍ਰਮਤ । ਸੋऽਦृਂਹਯਤ ਸੋऽਧਾਰਯਤ
ਇੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਵਾਹਕ ਬਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਿਰਾਜ; ਸਭ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਵਿਚ, ਅਨਢੁਹ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਸਹਾਰਿਆ।
ਮਧ੍ਯਮੇਤਦਨਡੁਹੋ ਯਤ੍ਰੈष ਵਹ ਆਹਿਤਃ । ਏਤਾਵਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਯਾਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਹ ਅਨਢੁਹ ਦਾ ਵਿਚਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਵਾਹਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਨਾ ਹੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਯੋ ਵੇਦਾਨਡੁਹੋ ਦੋਹਾਨ੍ਤ੍ਸਪ੍ਤਾਨੁਪਦਸ੍ਵਤਃ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਚ ਲੋਕਂ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਥਾ ਸਪ੍ਤऋषਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਅਨਢੁਹ ਦੇ ਸੱਤ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ, ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਜਾਣਿਆ।
ਪਦ੍ਭਿਃ ਸੇਦਿਮਵਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨ੍ ਇਰਾਂ ਜਙ੍ਘਾਭਿਰੁਤ੍ਖਿਦਨ੍ । ਸ਼੍ਰਮੇਣਾਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਕੀਲਾਲਂ ਕੀਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਭਿ ਗਚ੍ਛਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਪਿੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖੋਦਿਆ; ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਅਨਢੁਹ ਤੇ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਰਸ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਾ ਏਤਾ ਰਾਤ੍ਰੀਰ੍ਵ੍ਰਤ੍ਯਾ ਆਹੁਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ । ਤਤ੍ਰੋਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੋ ਵੇਦ ਤਦ੍ਵਾ ਅਨਡੁਹੋ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਨਢੁਹ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ।
ਦੁਹੇ ਸਾਯਂ ਦੁਹੇ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦੁਹੇ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨਂ ਪਰਿ । ਦੋਹਾ ਯੇ ਅਸ੍ਯ ਸਂਯਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਮਾਨੁਪਦਸ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਵੇਰੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਰੋਹਣ੍ਯਸਿ ਰੋਹਣ੍ਯਸ੍ਥ੍ਨਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਯ ਰੋਹਣੀ । ਰੋਹਯੇਦਮਰੁਨ੍ਧਤਿ
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਅਮਰੁੰਧਤੀ ਚੰਗੀ ਕਰੇ।
ਯਤ੍ਤੇ ਰਿष੍ਟਂ ਯਤ੍ਤੇ ਦ੍ਯੁਤ੍ਤਮਸ੍ਤਿ ਪੇष੍ਟ੍ਰਂ ਤ ਆਤ੍ਮਨਿ । ਧਾਤਾ ਤਦ੍ਭਦ੍ਰਯਾ ਪੁਨਃ ਸਂ ਦਧਤ੍ਪਰੁषਾ ਪਰੁਃ
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜਖਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਟੁੱਟਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਾਤਾ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹਰੇਕ ਹਿੱਸਾ ਵਾਪਸ ਜੋੜ ਦੇ।
ਸਂ ਤੇ ਮਜ੍ਜਾ ਮਜ੍ਜ੍ਞਾ ਭਵਤੁ ਸਮੁ ਤੇ ਪਰੁषਾ ਪਰੁਃ । ਸਂ ਤੇ ਮਾਂਸਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸਮਸ੍ਥ੍ਯਪਿ ਰੋਹਤੁ
ਤੇਰੀ ਹੱਡੀ ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੇ, ਤੇਰਾ ਜੋੜ ਜੋੜ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੇ; ਤੇਰੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਜੋ ਢਲ ਗਿਆ, ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਵੇ।
ਮਜ੍ਜਾ ਮਜ੍ਞਾ ਸਂ ਧੀਯਤਾਂ ਚਰ੍ਮਣਾ ਚਰ੍ਮ ਰੋਹਤੁ । ਅਸृਕ੍ਤੇ ਅਸ੍ਥਿ ਰੋਹਤੁ ਮਾਂਸਂ ਮਾਂਸੇਨ ਰੋਹਤੁ
ਹੱਡੀ ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਵੇ, ਚਮੜੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਹੱਡੀ ਖੂਨ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਮਾਸ ਮਾਸ ਨਾਲ ਵਧੇ।