ਅਰਸਸ੍ਤ ਇषੋ ਸ਼ਲ੍ਯੋऽਥੋ ਤੇ ਅਰਸਂ ਵਿषਮ੍ । ਉਤਾਰਸਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਧਨੁष੍ਟੇ ਅਰਸਾਰਸਮ੍
ਤੀਰ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਬਾਣ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਹੈ; ਸੁੱਕੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਧਨੁ ਵੀ ਸੁੱਕੀ ਹੈ।
ਯੇ ਅਪੀषਨ੍ ਯੇ ਅਦਿਹਨ੍ ਯ ਆਸ੍ਯਨ੍ ਯੇ ਅਵਾਸृਜਨ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਧ੍ਰਯਃ ਕृਤਾ ਵਧ੍ਰਿਰ੍ਵਿषਗਿਰਿਃ ਕृਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੈਠਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੱਡਿਆ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸਰਹੀਨ ਹੋ ਗਏ; ਅਸਰਹੀਨ, ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਅਸਰਹੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਧ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਖਨਿਤਾਰੋ ਵਧ੍ਰਿਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯੋषਧੇ । ਵਧ੍ਰਿਃ ਸ ਪਰ੍ਵਤੋ ਗਿਰਿਰ੍ਯਤੋ ਜਾਤਮਿਦਂ ਵਿषਮ੍
ਤੇਰੇ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਅਸਰਹੀਨ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ, ਔਸ਼ਧੀ, ਅਸਰਹੀਨ ਹੈਂ; ਉਹ ਪਹਾੜ, ਉਹ ਟੇਕਰੀ, ਜਿਥੋਂ ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਰਹੀਨ ਹੈ।
ਵਾਰਿਦਂ ਵਾਰਯਾਤੈ ਵਰਣਾਵਤ੍ਯਾਮਧਿ । ਤਤ੍ਰਾਮृਤਸ੍ਯਾਸਿਕ੍ਤਂ ਤੇਨਾ ਤੇ ਵਾਰਯੇ ਵਿषਮ੍
ਵਰਣਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਉੱਗੀ ਪਾਣੀ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਬੂਟੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ; ਉਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਜ਼ਹਿਰ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਰਸਂ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਂ ਵਿषਮਰਸਂ ਯਦੁਦੀਚ੍ਯਮ੍ । ਅਥੇਦਮਧਰਾਚ੍ਯਂ ਕਰਮ੍ਭੇਣ ਵਿ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਪੂਰਬ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੱਖਣ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਿਰ ਕਰੰਬ (ਘੋਲ) ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਕਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਰਮ੍ਭਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਰ੍ਯਂ ਪੀਬਸ੍ਪਾਕਮੁਦਾਰਥਿਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਕਿਲ ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਨੋ ਜਕ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤ੍ਸ ਨ ਰੂਰੁਪਃ
ਕਰੰਬ ਬਣਾਕੇ, ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਪੀ, ਗਰਮ ਤੇ ਵੱਧ; ਭੁੱਖ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਖਾ ਲੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਿ ਤੇ ਮਦਂ ਮਦਾਵਤਿ ਸ਼ਰਮਿਵ ਪਾਤਯਾਮਸਿ । ਪ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਚਰੁਮਿਵ ਯੇषਨ੍ਤਂ ਵਚਸਾ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਸਿ
ਮੈ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਸ਼ਾ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਉਤਲ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬਚਨ ਨਾਲ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ।
ਪਰਿ ਗ੍ਰਾਮਮਿਵਾਚਿਤਂ ਵਚਸਾ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਸਿ । ਤਿष੍ਠਾ ਵृਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਸ੍ਥਾਮ੍ਨ੍ਯਭ੍ਰਿਖਾਤੇ ਨ ਰੂਰੁਪਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬਚਨ ਨਾਲ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਰੋਕਦਾ ਹੈ; ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਹਿਲੇ ਨਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਵਸ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਕ੍ਰੀਣਨ੍ ਦੂਰ੍ਸ਼ੇਭਿਰਜਿਨੈਰੁਤ । ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਰਸਿ ਤ੍ਵਮੋषਧੇऽਭ੍ਰਿਖਾਤੇ ਨ ਰੂਰੁਪਃ
ਸ਼ੁਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਦੂਰ ਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ; ਤੂੰ, ਔਸ਼ਧੀ, ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹਿਲੇ ਨਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਨਾਪ੍ਤਾ ਯੇ ਵਃ ਪ੍ਰਥਮਾ ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਵੀਰਾਨ੍ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਮਾ ਦਭਨ੍ ਤਦ੍ਵ ਏਤਤ੍ਪੁਰੋ ਦਧੇ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਪੂਰਨ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।
4.8 ਭੂਤੋ ਭੂਤੇषੁ ਪਯ ਆ ਦਧਾਤਿ ਸ ਭੂਤਾਨਾਮਧਿਪਤਿਰ੍ਬਭੂਵ । ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਰਾਜਸੂਯਂ ਸ ਰਾਜਾ ਅਨੁ ਮਨ੍ਯਤਾਮਿਦਮ੍
ਜੀਵ milk ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਰਾਜ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਫਿਰਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰੇਹਿ ਮਾਪ ਵੇਨ ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤਾ ਸਪਤ੍ਨਹਾ । ਆ ਤਿष੍ਠ ਮਿਤ੍ਰਵਰ੍ਧਨ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾ ਅਧਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਅੱਗੇ ਵਧ, ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਤੂੰ ਤੀਖਾ ਹੋ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ; ਦੋਸਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਆਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਭੂषਂ ਛ੍ਰਿਯਂ ਵਸਾਨਸ਼੍ਚਰਤਿ ਸ੍ਵਰੋਚਿਃ । ਮਹਤ੍ਤਦ੍ਵृष੍ਣੋ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਨਾਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਅਮृਤਾਨਿ ਤਸ੍ਥੌ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸੋਭਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ; ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ, ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਅਧਿ ਵੈਯਾਘ੍ਰੇ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਦਿਸ਼ੋ ਮਹੀਃ । ਵਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤ੍ਵਾਪੋ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪਯਸ੍ਵਤੀਃ
ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਬਾਘਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਪੈਰ ਪਾ; ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣ।
ਯਾ ਆਪੋ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪਯਸਾ ਮਦਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਉਤ ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ । ਤਾਸਾਂ ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਪਾਮਭਿ षਿਞ੍ਚਾਮਿ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ—ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛਿੜਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ਚਸਾਸਿਚਨ੍ਨ੍ ਆਪੋ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪਯਸ੍ਵਤੀਃ । ਯਥਾਸੋ ਮਿਤ੍ਰਵਰ੍ਧਨਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤਾ ਕਰਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੋਸਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਸਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਏ।
ਏਨਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜਾਨਾਃ ਸਿਂਹਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ । ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨ ਸੁਭੁਵਸ੍ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਂ ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵੀਪਿਨਮਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ
ਇਸ ਨਾਲ, ਬਾਘ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੀਤਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
4.੯ ਏਹਿ ਜੀਵਂ ਤ੍ਰਾਯਮਾਣਂ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਪਰਿਧਿਰ੍ਜੀਵਨਾਯ ਕਮ੍
ਆ, ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਰੱਖਿਆ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਅਟੱਲ ਮੂੰਹ ਵੱਲ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਘੇਰਾ ਜੀਵਨ ਲਈ ਹੈ।
ਪਰਿਪਾਣਂ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਪਰਿਪਾਣਂ ਗਵਾਮਸਿ । ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਮਰ੍ਵਤਾਂ ਪਰਿਪਾਣਾਯ ਤਸ੍ਥਿषੇ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈਂ।
ਉਤਾਸਿ ਪਰਿਪਾਣਂ ਯਾਤੁਜਮ੍ਭਨਮਾਞ੍ਜਨ । ਉਤਾਮृਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਥਾਥੋ ਅਸਿ ਜੀਵਭੋਜਨਮਥੋ ਹਰਿਤਭੇषਜਮ੍
ਤੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜਾਦੂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਲਹਮ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦਵਾਈ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਯਾਞ੍ਜਨ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਸ੍ਯਙ੍ਗਮਙ੍ਗਂ ਪਰੁष੍ਪਰੁਃ । ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਿ ਬਾਧਸ ਉਗ੍ਰੋ ਮਧ੍ਯਮਸ਼ੀਰਿਵ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਲਹਮ ਫੈਲ ਕੇ ਅੰਗ ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਕਠੋਰ; ਉਸ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੰਦ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰ।
ਨੈਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਪਥੋ ਨ ਕृਤ੍ਯਾ ਨਾਭਿਸ਼ੋਚਨਮ੍ । ਨੈਨਂ ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਯਾਞ੍ਜਨ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸ਼ਾਪ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਜਾਦੂ, ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ; ਨਾ ਫੈਲਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਮਲਹਮ ਨੂੰ, ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਾਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਾਚ੍ਛਮਲਾਦੁਤ । ਦੁਰ੍ਹਾਰ੍ਦਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਘੋਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਃ ਪਾਹ੍ਯਾਞ੍ਜਨ
ਮੰਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ, ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ, ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ, ਤੇ ਅੱਖ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜ ਤੋਂ, ਮਲਹਮ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।
ਇਦਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਆਞ੍ਜਨ ਸਤ੍ਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਨृਤਮ੍ । ਸਨੇਯਮਸ਼੍ਵਂ ਗਾਮਹਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਵ ਪੂਰੁष
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਲਹਮ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ: ਮੈਂ ਘੋੜਾ, ਗਾਂ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨੁੱਖ ਸੰਭਾਲ ਸਕਾਂ।
ਤ੍ਰਯੋ ਦਾਸਾ ਆਞ੍ਜਨਸ੍ਯ ਤਕ੍ਮਾ ਬਲਾਸ ਆਦਹਿਃ । ਵਰ੍षਿष੍ਠਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਕਕੁਨ੍ ਨਾਮ ਤੇ ਪਿਤਾ
ਮਲਹਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਨੌਕਰ ਹਨ: ਬੁਖਾਰ, ਸੁੱਕਾ ਰੋਗ ਤੇ ਜਲਣ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਤ੍ਰਿਕਕੁਦ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
ਯਦਾਞ੍ਜਨਂ ਤ੍ਰੈਕਕੁਦਂ ਜਾਤਂ ਹਿਮਵਤਸ੍ਪਰਿ । ਯਾਤੂਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਮ੍ਭਯਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯਃ
ਜਦ ਮਲਹਮ, ਤ੍ਰਿਕਕੁਦ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਤੋਂ ਪਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਤੇ ਜਾਦੂ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਵਾਸਿ ਤ੍ਰੈਕਕੁਦਂ ਯਦਿ ਯਾਮੁਨਮੁਚ੍ਯਸੇ । ਉਭੇ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਨਾਮ੍ਨੀ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਃ ਪਾਹ੍ਯਾਞ੍ਜਨ
ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਕਕੁਦ ਦਾ ਹੈਂ, ਚਾਹੇ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਚੰਗੇ ਨਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਲਹਮ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।
ਵਾਤਾਜ੍ਜਾਤੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਸ੍ਪਰਿ । ਸ ਨੋ ਹਿਰਣ੍ਯਜਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਃ ਕृਸ਼ਨਃ ਪਾਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਹਵਾ ਤੋਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ, ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸਾਂਪ, ਪਤਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਯੋ ਅਗ੍ਰਤੋ ਰੋਚਨਾਨਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦਧਿ ਜਜ੍ਞਿषੇ । ਸ਼ਙ੍ਖੇਨ ਹਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਿ षਹਾਮਹੇ
ਜੋ ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਸਾਂਪ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਙ੍ਖੇਨਾਮੀਵਾਮਮਤਿਂ ਸ਼ਙ੍ਖੇਨੋਤ ਸਦਾਨ੍ਵਾਃ । ਸ਼ਙ੍ਖੋ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜਃ ਕृਸ਼ਨਃ ਪਾਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਸਾਂਪ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਰੋਗ ਤੇ ਮੰਦ ਇਰਾਦਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਂਪ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ; ਸਾਂਪ, ਸਭ ਦੀ ਦਵਾਈ, ਪਤਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।