ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਖਨਦ੍ਵਰੁਣਾਯ ਮृਤਭ੍ਰਜੇ । ਤਾਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਖਨਾਮਸ੍ਯੋषਧਿਂ ਸ਼ੇਪਹਰ੍षਣੀਮ੍
ਉਹ ਜੜੀ, ਜੋ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਵਰੁਣ ਲਈ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਖੋਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਜੜੀ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੋਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਉਦੁषਾ ਉਦੁ ਸੂਰ੍ਯ ਉਦਿਦਂ ਮਾਮਕਂ ਵਚਃ । ਉਦੇਜਤੁ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਵृषਾ ਸ਼ੁष੍ਮੇਣ ਵਾਜਿਨਾ
ਉਠ, ਉਠ, ਸੂਰਜ, ਉਠ, ਮੇਰੀ ਬਾਤ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਠੇ।
ਯਥਾ ਸ੍ਮ ਤੇ ਵਿਰੋਹਤੋऽਭਿਤਪ੍ਤਮਿਵਾਨਤਿ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਵਤ੍ਤਰਮਿਯਂ ਕृਣੋਤ੍ਵੋषਧਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜੜ ਤੋਂ ਸੜੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਔਸ਼ਧੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਕਰੇ।
ਉਚ੍ਛੁष੍ਮੌषਧੀਨਾਂ ਸਾਰਾ ऋषਭਾਣਾਮ੍ । ਸਂ ਪੁਂਸਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृष੍ਣ੍ਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਧੇਹਿ ਤਨੂਵਸ਼ਿਨ੍
ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਸਰੀਰ-ਸੰਯਮੀ ਵਿਚ ਰੱਖ।
ਅਪਾਂ ਰਸਃ ਪ੍ਰਥਮਜੋऽਥੋ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਮ੍ । ਉਤ ਸੋਮਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾਸ੍ਯੁਤਾਰ੍ਸ਼ਮਸਿ ਵृष੍ਣ੍ਯਮ੍
ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਸ, ਪਹਲਾ ਜਨਮ, ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਸ—ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ।
ਅਦ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਅਦ੍ਯ ਸਵਿਤਰਦ੍ਯ ਦੇਵਿ ਸਰਸ੍ਵਤਿ । ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਧਨੁਰਿਵਾ ਤਾਨਯਾ ਪਸਃ
ਅੱਜ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅੱਜ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ, ਅੱਜ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ—ਬਾਂਹ ਦੀ ਤੰਦ ਵਾਂਗ ਪਾਬੰਦੀ ਖਿੱਚੋ।
ਆਹਂ ਤਨੋਮਿ ਤੇ ਪਸੋ ਅਧਿ ਜ੍ਯਾਮਿਵ ਧਨ੍ਵਨਿ । ਕ੍ਰਮਸ੍ਵਰ੍ਸ਼ ਇਵ ਰੋਹਿਤਮਨਵਗ੍ਲਾਯਤਾ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਾਬੰਦੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤੰਦ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਲਾਲ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਚਲਦਾ ਰਹੇ।
ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਤਰਸ੍ਯਾਜਸ੍ਯ ਪੇਤ੍ਵਸ੍ਯ ਚ । ਅਥ ऋषਭਸ੍ਯ ਯੇ ਵਾਜਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਧੇਹਿ ਤਨੂਵਸ਼ਿਨ੍
ਘੋੜੇ, ਖਚਰ, ਬੱਕਰੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਬਲਦ ਦੀ ਤਾਕਤ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਸਰੀਰ-ਸੰਯਮੀ ਵਿਚ ਰੱਖ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵृषਭੋ ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦੁਦਾਚਰਤ੍। ਤੇਨਾ ਸਹਸ੍ਯੇਨਾ ਵਯਂ ਨਿ ਜਨਾਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਾਪਯਾਮਸਿ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਠਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਨ ਭੂਮਿਂ ਵਾਤੋ ਅਤਿ ਵਾਤਿ ਨਾਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਾਪਯ ਸ਼ੁਨਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸਖਾ ਚਰਨ੍
ਹਵਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਵੱਗਦੀ, ਕੋਈ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦੇ ਜਦ ਤੂੰ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰੋष੍ਠੇਸ਼ਯਾਸ੍ਤਲ੍ਪੇਸ਼ਯਾ ਨਾਰੀਰ੍ਯਾ ਵਹ੍ਯਸ਼ੀਵਰੀਃ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਯਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਾਪਯਾਮਸਿ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਜਾਂ ਪਲੰਗ ਤੇ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਏਜਦੇਜਦਜਗ੍ਰਭਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਾਣਮਜਗ੍ਰਭਮ੍ । ਅਙ੍ਗਾਨ੍ਯਜਗ੍ਰਭਂ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੀਣਾਮਤਿਸ਼ਰ੍ਵਰੇ
ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਪਕੜ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਦੀ ਪਕੜ—ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ, ਮੈਂ ਸਭ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ।
ਯ ਆਸ੍ਤੇ ਯਸ਼੍ਚਰਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਵਿਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਤੇषਾਂ ਸਂ ਦਧ੍ਮੋ ਅਕ੍ਸ਼ੀਣਿ ਯਥੇਦਂ ਹਰ੍ਮ੍ਯਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਬੈਠਦਾ, ਜੋ ਚਲਦਾ, ਜੋ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦਾ—ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਸੀਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਘਰ ਬੰਦ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਤੁ ਮਾਤਾ ਸ੍ਵਪ੍ਤੁ ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਪ੍ਤੁ ਸ਼੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ । ਸ੍ਵਪਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯੈ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਸ੍ਵਪ੍ਤ੍ਵਯਮਭਿਤੋ ਜਨਃ
ਮਾਂ ਸੁੱਤੀ ਰਹੇ, ਪਿਤਾ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇ, ਕੁੱਤਾ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇ; ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿਣ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿਣ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਭਿਕਰਣੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿ ਸ੍ਵਾਪਯਾ ਜਨਮ੍ । ਓਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮਨ੍ਯਾਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਾਪਯਾਵ੍ਯੁषਂ ਜਾਗृਤਾਦਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਰਿष੍ਟੋ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਹੇ ਨੀਂਦ, ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦੇ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਸੁਤਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਗਦਾ ਰਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਥਮੋ ਦਸ਼ਸ਼ੀਰ੍षੋ ਦਸ਼ਾਸ੍ਯਃ । ਸ ਸੋਮਂ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪਪੌ ਸ ਚਕਾਰਾਰਸਂ ਵਿषਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਦਸ ਸਿਰ ਤੇ ਦਸ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ; ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ, ਉਸਨੇ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼ ਬਣਾਇਆ।
ਯਾਵਤੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਵਰਿਮ੍ਣਾ ਯਾਵਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਵਿਤष੍ਠਿਰੇ । ਵਾਚਂ ਵਿषਸ੍ਯ ਦੂषਣੀਂ ਤਾਮਿਤੋ ਨਿਰਵਾਦਿषਮ੍
ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਬੋਲ, ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਇਥੋਂ ਉਚਾਰਿਆ।
ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ ਵਿष ਪ੍ਰਥਮਮਾਵਯਤ੍। ਨਾਮੀਮਦੋ ਨਾਰੂਰੁਪ ਉਤਾਸ੍ਮਾ ਅਭਵਃ ਪਿਤੁਃ
ਸੁਪਰਨ, ਗਰੁੜ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਵਿਸ਼, ਲੈ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਅੰਗ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।
ਯਸ੍ਤ ਆਸ੍ਯਤ੍ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗੁਰਿਰ੍ਵਕ੍ਰਾਚ੍ਚਿਦਧਿ ਧਨ੍ਵਨਃ । ਅਪਸ੍ਕਮ੍ਭਸ੍ਯ ਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਰਵੋਚਮਹਂ ਵਿषਮ੍
ਜੋ ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ, ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਵਕਰਾ—even bow crooked—ਉਸ ਸੂਈ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਚਾਰਿਆ।
ਸ਼ਲ੍ਯਾਦ੍ਵਿषਂ ਨਿਰਵੋਚਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਨਾਦੁਤ ਪਰ੍ਣਧੇਃ । ਅਪਾष੍ਠਾਚ੍ਛृਙ੍ਗਾਤ੍ਕੁਲ੍ਮਲਾਨ੍ ਨਿਰਵੋਚਮਹਂ ਵਿषਮ੍
ਸੂਈ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ ਉਚਾਰਿਆ, ਕਣੀ ਤੇ ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਵੀ; ਹੱਡੀ, ਸਿੰਗ ਤੇ ਗੰਦੇ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਰਸਸ੍ਤ ਇषੋ ਸ਼ਲ੍ਯੋऽਥੋ ਤੇ ਅਰਸਂ ਵਿषਮ੍ । ਉਤਾਰਸਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਧਨੁष੍ਟੇ ਅਰਸਾਰਸਮ੍
ਤੀਰ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਬਾਣ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਹੈ; ਸੁੱਕੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਧਨੁ ਵੀ ਸੁੱਕੀ ਹੈ।
ਯੇ ਅਪੀषਨ੍ ਯੇ ਅਦਿਹਨ੍ ਯ ਆਸ੍ਯਨ੍ ਯੇ ਅਵਾਸृਜਨ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਧ੍ਰਯਃ ਕृਤਾ ਵਧ੍ਰਿਰ੍ਵਿषਗਿਰਿਃ ਕृਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੈਠਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੱਡਿਆ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸਰਹੀਨ ਹੋ ਗਏ; ਅਸਰਹੀਨ, ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਅਸਰਹੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਧ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਖਨਿਤਾਰੋ ਵਧ੍ਰਿਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯੋषਧੇ । ਵਧ੍ਰਿਃ ਸ ਪਰ੍ਵਤੋ ਗਿਰਿਰ੍ਯਤੋ ਜਾਤਮਿਦਂ ਵਿषਮ੍
ਤੇਰੇ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਅਸਰਹੀਨ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ, ਔਸ਼ਧੀ, ਅਸਰਹੀਨ ਹੈਂ; ਉਹ ਪਹਾੜ, ਉਹ ਟੇਕਰੀ, ਜਿਥੋਂ ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਰਹੀਨ ਹੈ।
ਵਾਰਿਦਂ ਵਾਰਯਾਤੈ ਵਰਣਾਵਤ੍ਯਾਮਧਿ । ਤਤ੍ਰਾਮृਤਸ੍ਯਾਸਿਕ੍ਤਂ ਤੇਨਾ ਤੇ ਵਾਰਯੇ ਵਿषਮ੍
ਵਰਣਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਉੱਗੀ ਪਾਣੀ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਬੂਟੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ; ਉਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਜ਼ਹਿਰ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਰਸਂ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਂ ਵਿषਮਰਸਂ ਯਦੁਦੀਚ੍ਯਮ੍ । ਅਥੇਦਮਧਰਾਚ੍ਯਂ ਕਰਮ੍ਭੇਣ ਵਿ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਪੂਰਬ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੱਖਣ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਿਰ ਕਰੰਬ (ਘੋਲ) ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਕਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਰਮ੍ਭਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਰ੍ਯਂ ਪੀਬਸ੍ਪਾਕਮੁਦਾਰਥਿਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਕਿਲ ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਨੋ ਜਕ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤ੍ਸ ਨ ਰੂਰੁਪਃ
ਕਰੰਬ ਬਣਾਕੇ, ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਪੀ, ਗਰਮ ਤੇ ਵੱਧ; ਭੁੱਖ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਖਾ ਲੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਿ ਤੇ ਮਦਂ ਮਦਾਵਤਿ ਸ਼ਰਮਿਵ ਪਾਤਯਾਮਸਿ । ਪ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਚਰੁਮਿਵ ਯੇषਨ੍ਤਂ ਵਚਸਾ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਸਿ
ਮੈ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਸ਼ਾ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਉਤਲ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬਚਨ ਨਾਲ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ।
ਪਰਿ ਗ੍ਰਾਮਮਿਵਾਚਿਤਂ ਵਚਸਾ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਸਿ । ਤਿष੍ਠਾ ਵृਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਸ੍ਥਾਮ੍ਨ੍ਯਭ੍ਰਿਖਾਤੇ ਨ ਰੂਰੁਪਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬਚਨ ਨਾਲ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਰੋਕਦਾ ਹੈ; ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਹਿਲੇ ਨਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਵਸ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਕ੍ਰੀਣਨ੍ ਦੂਰ੍ਸ਼ੇਭਿਰਜਿਨੈਰੁਤ । ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਰਸਿ ਤ੍ਵਮੋषਧੇऽਭ੍ਰਿਖਾਤੇ ਨ ਰੂਰੁਪਃ
ਸ਼ੁਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਦੂਰ ਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ; ਤੂੰ, ਔਸ਼ਧੀ, ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹਿਲੇ ਨਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਨਾਪ੍ਤਾ ਯੇ ਵਃ ਪ੍ਰਥਮਾ ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਵੀਰਾਨ੍ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਮਾ ਦਭਨ੍ ਤਦ੍ਵ ਏਤਤ੍ਪੁਰੋ ਦਧੇ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਪੂਰਨ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।