ਵੀ ਮੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਇਤੋ ਵਿ ਪਨ੍ਥਾਨੋ ਦਿਸ਼ਂਦਿਸ਼ਮ੍ । ਵ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵੇਣ ਪਾਪ੍ਮਨਾ ਵਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਸਮਾਯੁषਾ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਇੱਥੋਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ, ਰਾਹਾਂ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲਣ; ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਰੋਗ ਤੇ ਘੱਟ ਜੀਵਨ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰੇ ਵਹਤੁਂ ਯੁਨਕ੍ਤੀਤੀਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਵਿ ਯਾਤਿ । ਵ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵੇਣ ਪਾਪ੍ਮਨਾ ਵਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਸਮਾਯੁषਾ
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਰੋਗ ਤੇ ਘੱਟ ਜੀਵਨ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤ੍ਸਂ ਦਧਾਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਸਂਹਿਤਃ । ਵ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵੇਣ ਪਾਪ੍ਮਨਾ ਵਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਸਮਾਯੁषਾ
ਅਗਨਿ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਰੋਗ ਤੇ ਘੱਟ ਜੀਵਨ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਵੀਰ੍ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਮੈਰਯਨ੍ । ਵ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵੇਣ ਪਾਪ੍ਮਨਾ ਵਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਸਮਾਯੁषਾ
ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਰੋਗ ਤੇ ਘੱਟ ਜੀਵਨ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਆਯੁष੍ਮਤਾਮਾਯੁष੍ਕृਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਜੀਵ ਮਾ ਮृਥਾਃ । ਵ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵੇਣ ਪਾਪ੍ਮਨਾ ਵਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਸਮਾਯੁषਾ
ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ ਜੀਉ, ਮਰ ਨਾ; ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਰੋਗ ਤੇ ਘੱਟ ਜੀਵਨ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਪ੍ਰਾਣਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣੇਹੈਵ ਭਵ ਮਾ ਮृਥਾਃ । ਵ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵੇਣ ਪਾਪ੍ਮਨਾ ਵਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਸਮਾਯੁषਾ
ਜੀਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਮਰ ਨਾ; ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਰੋਗ ਤੇ ਘੱਟ ਜੀਵਨ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਉਦਾਯੁषਾ ਸਮਾਯੁषੋਦੋषਧੀਨਾਂ ਰਸੇਨ । ਵ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵੇਣ ਪਾਪ੍ਮਨਾ ਵਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਸਮਾਯੁषਾ
ਉਦੰਨ ਜੀਵਨ ਤੇ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ; ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਰੋਗ ਤੇ ਘੱਟ ਜੀਵਨ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਆ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵृष੍ਟ੍ਯੋਦਸ੍ਥਾਮਾਮृਤਾ ਵਯਮ੍ । ਵ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵੇਣ ਪਾਪ੍ਮਨਾ ਵਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਸਮਾਯੁषਾ
ਅਸੀਂ ਪਰਜਨਯ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੇਠਾਂ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੀਏ; ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਰੋਗ ਤੇ ਘੱਟ ਜੀਵਨ ਦੂਰ ਕਰੋ।
4.1 ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿ ਸੀਮਤਃ ਸੁਰੁਚੋ ਵੇਨ ਆਵਃ । ਸ ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਾ ਉਪਮਾ ਅਸ੍ਯ ਵਿष੍ਠਾਃ ਸਤਸ਼੍ਚ ਯੋਨਿਮਸਤਸ਼੍ਚ ਵਿ ਵਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਉਸ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੋਸ਼ਨ ਭਜਨ ਫੈਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਹਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਿਸਾਲਾਂ ਹਨ, ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਗੋਦ।
ਇਯਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰ੍ਯੇਤ੍ਵਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਥਮਾਯ ਜਨੁषੇ ਭੁਵਨੇष੍ਠਾਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਏਤਂ ਸੁਰੁਚਂ ਹ੍ਵਾਰਮਹ੍ਯਂ ਘਰ੍ਮਂ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਾਯ ਧਾਸ੍ਯਵੇ
ਇਹ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਰਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਣੀ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੱਦਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗਰਮੀ ਪਹਿਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਫੈਲਣ।
ਪ੍ਰ ਯੋ ਜਜ੍ਞੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਅਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾ ਵਿਵਕ੍ਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ ਉਜ੍ਜਭਾਰ ਮਧ੍ਯਾਨ੍ ਨੀਚੈਰੁਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਵਧਾ ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ
ਜੋ ਜਨਮਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਸ ਦਾ ਸਬੰਧੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵੱਖਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਚਾ ਚੁਕਿਆ।
ਸ ਹਿ ਵਿਦਃ ਸ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऋਤਸ੍ਥਾ ਮਹੀ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਰੋਦਸੀ ਅਸ੍ਕਭਾਯਤ੍। ਮਹਾਨ੍ ਮਹੀ ਅਸ੍ਕਭਾਯਦ੍ਵਿ ਜਾਤੋ ਦ੍ਯਾਂ ਸਦ੍ਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਚ ਰਜਃ
ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ। ਵੱਡਾ ਜਨਮਿਆ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਾਦਾष੍ਟ੍ਰ ਜਨੁषੋऽਭ੍ਯਗ੍ਰਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਦੇਵਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਰਾਟ੍। ਅਹਰ੍ਯਚ੍ਛੁਕ੍ਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿषੋ ਜਨਿष੍ਟਾਥ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤੋ ਵਿ ਵਸਨ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਃ
ਜਨਮ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਹ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਰਵਪਰੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ।
ਨੂਨਂ ਤਦਸ੍ਯ ਕਾਵ੍ਯੋ ਹਿਨੋਤਿ ਮਹੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਯ ਧਾਮ । ਏष ਜਜ੍ਞੇ ਬਹੁਭਿਃ ਸਾਕਮਿਤ੍ਥਾ ਪੂਰ੍ਵੇ ਅਰ੍ਧੇ ਵਿषਿਤੇ ਸਸਨ੍ ਨੁ
ਉਸ ਦੀ ਕਾਵਿ-ਸ਼ਕਤੀ ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਈਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਨਮਿਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧੇ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।
ਯੋऽਥਰ੍ਵਾਣਂ ਪਿਤਰਂ ਦੇਵਬਨ੍ਧੁਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਨਮਸਾਵ ਚ ਗਛਾਤ੍। ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਜਨਿਤਾ ਯਥਾਸਃ ਕਵਿਰ੍ਦੇਵੋ ਨ ਦਭਾਯਤ੍ਸ੍ਵਧਾਵਾਨ੍
ਜੋ ਅਥਰਵਣ, ਪਿਤਾ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸੱਜਣ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯ ਆਤ੍ਮਦਾ ਬਲਦਾ ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵ ਉਪਾਸਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਿषਂ ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ । ਯੋऽਸ੍ਯੇਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਪਦੋ ਯਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਦਃ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜੋ ਆਤਮਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਭ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦੇਵਤੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਤੋ ਨਿਮਿषਤੋ ਮਹਿਤ੍ਵੈਕੋ ਰਾਜਾ ਜਗਤੋ ਬਭੂਵ । ਯਸ੍ਯ ਛਾਯਾਮृਤਂ ਯਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜੋ ਇਕਲਾ, ਜੀਉਂਦਾ ਤੇ ਪਲਕ ਮਾਰਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਅਮਰਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਮੌਤ ਹੈ, ਉਸ ਕਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਯਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਸੀ ਅਵਤਸ਼੍ਚਸ੍ਕਭਾਨੇ ਭਿਯਸਾਨੇ ਰੋਦਸੀ ਅਹ੍ਵਯੇਥਾਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਸੌ ਪਨ੍ਥਾ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨਃ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋ ਰੋਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਡਰ ਕੇ ਸੱਦਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਚਮਕਦਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਯੌਰੁਰ੍ਵੀ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਮਹੀ ਯਸ੍ਯਾਦ ਉਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਸੌ ਸੂਰੋ ਵਿਤਤੋ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਅਪਕ ਆਕਾਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੂਰਜ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਹਿਮਵਨ੍ਤੋ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਯਸ੍ਯ ਰਸਾਮਿਦਾਹੁਃ । ਇਮਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਆਪਕ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇਹ ਦਿਸਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਸ ਕਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਆਪੋ ਅਗ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਵਨ੍ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਨਾ ਅਮृਤਾ ऋਤਜ੍ਞਾਃ । ਯਾਸੁ ਦੇਵੀष੍ਵਧਿ ਦੇਵ ਆਸੀਤ੍ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜਲ, ਆਦਿ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਗਰਭ ਵਾਂਗੂ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਮਰ ਹਨ, ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ, ਉਸ ਕਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਃ ਸਮਵਰ੍ਤਤਾਗ੍ਰੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਜਾਤਃ ਪਤਿਰੇਕ ਆਸੀਤ੍। ਸ ਦਾਧਾਰ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਗਰਭ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਇਕਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉਸ ਕਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
ਆਪੋ ਵਤ੍ਸਂ ਜਨਯਨ੍ਤੀਰ੍ਗਰ੍ਭਮਗ੍ਰੇ ਸਮੈਰਯਨ੍ । ਤਸ੍ਯੋਤ ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਯੋਲ੍ਬ ਆਸੀਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਯਃ ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਜਲਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਛਾ, ਗਰਭ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀਆਂ; ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਕਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਈਏ?
4.3 ਉਦਿਤਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਅਕ੍ਰਮਨ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪੁਰੁषੋ ਵृਕਃ । ਹਿਰੁਗ੍ਘਿ ਯਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਹਿਰੁਗ੍ਦੇਵੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ਹਿਰੁਙ੍ਨਮਨ੍ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਤਿੰਨ ਉੱਠੇ, ਬਾਘ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਬਿੱਲਾ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪਰੇਣੈਤੁ ਪਥਾ ਵृਕਃ ਪਰਮੇਣੋਤ ਤਸ੍ਕਰਃ । ਪਰੇਣ ਦਤ੍ਵਤੀ ਰਜ੍ਜੁਃ ਪਰੇਣਾਘਾਯੁਰਰ੍षਤੁ
ਬਿੱਲਾ ਦੂਰਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਚੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਵੇ; ਦਿੱਤੀ ਰੱਸੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੰਦ ਕਰਤੂ ਵਾਲਾ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਅਕ੍ਸ਼੍ਯੌ ਚ ਤੇ ਮੁਖਂ ਚ ਤੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਜਮ੍ਭਯਾਮਸਿ । ਆਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਨਖਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ, ਹੇ ਬਾਘ, ਅਸੀਂ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੀਹ ਨਖ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਦਤ੍ਵਤਾਂ ਵਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਮ੍ਭਯਾਮਸਿ । ਆਦੁ ष੍ਟੇਨਮਥੋ ਅਹਿਂ ਯਾਤੁਧਾਨਮਥੋ ਵृਕਮ੍
ਬਾਘ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਚੋਰ, ਫਿਰ ਸੱਪ, ਫਿਰ ਦੈਤ, ਫਿਰ ਬਿੱਲਾ।
ਯੋ ਅਦ੍ਯ ਸ੍ਤੇਨ ਆਯਤਿ ਸ ਸਂਪਿष੍ਟੋ ਅਪਾਯਤਿ । ਪਥਾਮਪਧ੍ਵਂਸੇਨੈਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਹਨ੍ਤੁ ਤਮ੍
ਜੋ ਅੱਜ ਚੋਰ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਮੂਰ੍ਣਾ ਮृਗਸ੍ਯ ਦਨ੍ਤਾ ਅਪਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਉ ਪृष੍ਟਯਃ । ਨਿਮ੍ਰੁਕ੍ਤੇ ਗੋਧਾ ਭਵਤੁ ਨੀਚਾਯਚ੍ਛਸ਼ਯੁਰ੍ਮृਗਃ
ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਸਿਰ, ਦੰਦ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਪਿੱਠ ਚੀਰੀ ਹੋਈ; ਗੋਧਾ ਲੁਕ ਜਾਵੇ, ਹਿਰਨ ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ ਪਿਆ ਰਹੇ।
ਯਤ੍ਸਂਯਮੋ ਨ ਵਿ ਯਮੋ ਵਿ ਯਮੋ ਯਨ੍ ਨ ਸਂਯਮਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਃ ਸੋਮਜਾ ਆਥਰ੍ਵਣਮਸਿ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਜਮ੍ਭਨਮ੍
ਜੋ ਸੰਯਮ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੰਯਮ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸੋਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਮੈਂ ਅਥਰਵਣ ਦਾ ਬਾਘ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹਾਂ।