ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯਤृਪ੍ਨਦ੍ਵਿ ਮੋਕ੍ਰਦਦਸ੍ਥਾਨਾਸਰਨ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾਨਨਾ ਸ੍ਵਚਮਸ਼ਕਂ ਸਕ੍ਤੁ ਪਦ੍ਯਮ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਲੋਭੀ ਨੂੰ ਰੱਜ ਨਾ ਸਕੀ; ਹੱਡੀਆਂ ਹਿਲੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਟਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯੁਲੂਖਲਮਤਿਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾ ਤਵ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਨਿਰਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵੇਤਿ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ ਪੀਸਣ ਵਾਲੀ ਢੋਈ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰੁੱਖ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯੁਪ ਬ੍ਰੂਤੇ ਭ੍ਰष੍ਟੋਥਾਪ੍ਯਭੂਭੁਵਃ । ਯਥੈਵ ਤੇ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਪਿਪ੍ਪਤਿ ਤਥੈਵੇਤਿ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ, ਡਿੱਗ ਕੇ ਮੁੜ ਉਠਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਫਲ, ਹੇ ਰੁੱਖ, ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯੁਪ ਬ੍ਰੂਤੇ ਭ੍ਰष੍ਟੋਥਾਪ੍ਯਭੂਭੁਵਃ । ਯਥਾ ਵਯੋ ਵਿਦਾਹ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਮਵਦਹ੍ਯਤੇ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ, ਡਿੱਗ ਕੇ ਮੁੜ ਉਠਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਐਸੇ ਹੀ ਸੜਨ।'
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯੁਪ ਬ੍ਰੂਤੇ ਸ੍ਵਸਾਵੇਸ਼ਿਤਂ ਪਸਃ । ਇਤ੍ਥਂ ਫਲਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰ੍ਪੇ ਸ਼ੂਰ੍ਪਂ ਭਜੇਮਹਿ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ ਨਿਚੋੜੇ ਰਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਛਿਲਕਾ ਛੁਰਪੇ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰੀਏ।'
ਮਹਾਨਗ੍ਨੀ ਕृਕਵਾਕਂ ਸ਼ਮ੍ਯਯਾ ਪਰਿ ਧਾਵਤਿ । ਅਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਮ ਯੋ ਮृਗਃ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਾ ਹਰਤਿ ਧਾਣਿਕਾਮ੍
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਮੁਰਗੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿਹੜਾ ਜਾਨਵਰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਨਗ੍ਨੀ ਮਹਾਨਗ੍ਨਂ ਧਾਵਨ੍ਤਮਨੁ ਧਾਵਤਿ । ਇਮਾਸ੍ਤਦਸ੍ਯ ਗਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਭ ਮਾਮਦ੍ਧ੍ਯੌਦਨਮ੍
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੌੜਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਯਭਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜ, ਹੇ ਉਦਾਨ।
ਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਗ੍ਨੀਰ੍ਬਬਾਧਤੇ ਮਹਤਃ ਸਾਧੁ ਖੋਦਨਮ੍ । ਕੁਸਂ ਪੀਵਰੋ ਨਵਤ੍
ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਦੀ ਪੀਸਾਈ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਕੁਸਾ ਘਾਹ ਮੋਟਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਹੈ।
ਵਸ਼ਾ ਦਗ੍ਧਾਮਿਮਾਙ੍ਗੁਰਿਂ ਪ੍ਰਸृਜਤੋਗ੍ਰਤਂ ਪਰੇ । ਮਹਾਨ੍ ਵੈ ਭਦ੍ਰੋ ਯਭ ਮਾਮਦ੍ਧ੍ਯੌਦਨਮ੍
ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸੜ ਕੇ ਇਹ ਉਂਗਲ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਾਰ ਛੱਡਦੀ ਹੈ; ਯਭਾ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜ, ਹੇ ਉਦਾਨ।
ਵਿਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਗ੍ਨੀਰ੍ਵਿਬਾਧਤੇ ਮਹਤਃ ਸਾਧੁ ਖੋਦਨਮ੍ । ਕੁਮਾਰਿਕਾ ਪਿਙ੍ਗਲਿਕਾ ਕਾਰ੍ਦ ਭਸ੍ਮਾ ਕੁ ਧਾਵਤਿ
ਸਿਆਣਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਦੀ ਪੀਸਾਈ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਕੁਮਾਰੀ, ਪੀੰਗੀ ਤੇ ਕਾਲੀ, ਭਸਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਨ੍ ਵੈ ਭਦ੍ਰੋ ਬਿਲ੍ਵੋ ਮਹਾਨ੍ ਭਦ੍ਰ ਉਦੁਮ੍ਬਰਃ । ਮਹਾਮਭਿਕ੍ਤ ਬਾਧਤੇ ਮਹਤਃ ਸਾਧੁ ਖੋਦਨਮ੍
ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਡੁੰਬਰਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡੇ ਦੀ ਪੀਸਾਈ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕੁਮਾਰੀ ਪਿਙ੍ਗਲਿਕਾ ਵਸਨ੍ਤਂ ਪੀਵਰੀ ਲਭੇਤ੍। ਤੈਲਕੁਣ੍ਡਮਿਮਾਙ੍ਗੁष੍ਠਂ ਰੋਦਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁਦਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਮਾਰੀ, ਪੀੰਗੀ, ਵਸੰਤ ਦਾ ਮੋਟਾ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਲ ਦੇ ਖੱਡੇ, ਇਹ ਉਂਗਲ ਤੇ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਵੇ।
ਯਦ੍ਧ ਪ੍ਰਾਚੀਰਜਗਨ੍ਤੋਰੋ ਮਣ੍ਡੂਰਧਾਣਿਕੀਃ । ਹਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬੁਦ੍ਬੁਦਯਾਸ਼ਵਃ
ਜਦੋਂ ਪੂਰਬ ਵਾਲੇ ਚਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਧਾਣੇ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ।
ਕਪृਨ੍ ਨਰਃ ਕਪृਥਮੁਦ੍ਦਧਾਤਨ ਚੋਦਯਤ ਖੁਦਤ ਵਾਜਸਾਤਯੇ । ਨਿष੍ਟਿਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਮਾ ਚ੍ਯਾਵਯੋਤਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਬਾਧ ਇਹ ਸੋਮਪੀਤਯੇ
ਹੇ ਲੋਕੋ, ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕੋ, ਉਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਖੋਦੋ; ਪਿਸਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਗਾਏ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਆਵੇ।
ਦਧਿਕ੍ਰਾਵ੍ਣੋ ਅਕਾਰਿषਂ ਜਿष੍ਣੋਰਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਃ । ਸੁਰਭਿ ਨੋ ਮੁਖਾ ਕਰਤ੍ਪ੍ਰ ਣ ਆਯੂਂषਿ ਤਾਰਿषਤ੍
ਮੈਂ ਦਧਿਕ੍ਰਾਵਣ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ।
ਸੁਤਾਸੋ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ ਸੋਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਨ੍ਦਿਨਃ । ਪਵਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵੋ ਮਦਾਃ
ਜੋ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਛਣਨ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਤ ਇਤਿ ਦੇਵਾਸੋ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਖਸ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।' ਬੋਲੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਸੁਖ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਤਾਕਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ।
ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ ਪਵਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਵਾਚਮੀਙ੍ਖਯਃ । ਸੋਮਃ ਪਤੀ ਰਯੀਣਾਂ ਸਖੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਿਵੇਦਿਵੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਸੋਮ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੈ।
ਅਵ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਅਂਸ਼ੁਮਤੀਮਤਿष੍ਠਦਿਯਾਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰੈਃ । ਆਵਤ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਧਮਨ੍ਤਮਪ ਸ੍ਨੇਹਿਤੀਰ੍ਨृਮਣਾ ਅਧਤ੍ਤ
ਕਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਬੂੰਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਚ ਉਤਰਿਆ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਚਿਪਚਿਪੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰਪ੍ਸਮਪਸ਼੍ਯਂ ਵਿषੁਣੇ ਚਰਨ੍ਤਮੁਪਹ੍ਵਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਅਂਸ਼ੁਮਤ੍ਯਾਃ । ਨਭੋ ਨ ਕृष੍ਣਮਵਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵृषਣੋ ਯੁਧ੍ਯਤਾਜੌ
ਮੈਂ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਉਜਲੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਜਿੱਤੋ।
ਅਧ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਅਂਸ਼ੁਮਤ੍ਯਾ ਉਪਸ੍ਥੇऽਧਾਰਯਤ੍ਤਨ੍ਵਂ ਤਿਤ੍ਵਿषਾਣਃ । ਵਿਸ਼ੋ ਅਦੇਵੀਰਭ੍ਯਾਚਰਨ੍ਤੀਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾ ਯੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਸਾਹੇ
ਫਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਬੂੰਦ ਗੋਦ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ। ਜੋ ਅਦੇਵਤੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਆਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਤ੍ਸਪ੍ਤਭ੍ਯੋ ਜਾਯਮਾਨੋऽਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਅਭਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਗੂਲ੍ਹੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦੋ ਵਿਭੁਮਦ੍ਭ੍ਯੋ ਭੁਵਨੇਭ੍ਯੋ ਰਣਂ ਧਾਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਸੱਤ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਲੁਕੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਦਪ੍ਰਤਿਮਾਨਮੋਜੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ ਧृषਿਤੋ ਜਘਨ੍ਥ । ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯਾਵਾਤਿਰੋ ਵਧਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਚ੍ਯੇਦਵਿਨ੍ਦਃ
ਹਾਂ, ਤੂੰ, ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਔਜਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਜਯਾਮਸਿ ਮਹੇ ਵृਤ੍ਰਾਯ ਹਨ੍ਤਵੇ । ਸ ਵृषਾ ਵृषਭੋ ਭੁਵਤ੍
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਿਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਬਲਦ ਬਣੇ।
੩ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਦਾਮਨੇ ਕृਤ ਓਜਿष੍ਠਃ ਸ ਮਦੇ ਹਿਤਃ । ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੀ ਸ਼੍ਲੋਕੀ ਸ ਸੋਮ੍ਯਃ
ਇੰਦਰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸੋਮ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਗਿਰਾ ਵਜ੍ਰੋ ਨ ਸਂਭृਤਃ ਸਬਲੋ ਅਨਪਚ੍ਯੁਤਃ । ਵਵਕ੍ਸ਼ ऋष੍ਵੋ ਅਸ੍ਤृਤਃ
ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠ ਕੀਤਾ ਵਜਰ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਵਧ ਗਿਆ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ।
ਮਹਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯ ਓਜਸਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵृष੍ਟਿਮਾਮਿਵ । ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਵਾਵृਧੇ
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਛੇ ਲਈ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਜਾਮृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਭਰਨ੍ਤ ਵਹ੍ਨਯਃ । ਵਿਪ੍ਰਾ ऋਤਸ੍ਯ ਵਾਹਸਾ
ਜਦ ਅੱਗਾਂ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਦਵਾਨ ਸਚ ਦੇ ਰਾਹੀਂ।
ਕਣ੍ਵਾਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਦਕ੍ਰਤ ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍ । ਜਾਮਿ ਬ੍ਰੁਵਤ ਆਯੁਧਮ੍
ਜਦ ਕਣਵਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦਾ ਸਫਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੋ, ਹਥਿਆਰ ਬੋਲੋ।
ਆ ਨੂਨਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਯੁਵਂ ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਗਨ੍ਤਮਵਸੇ । ਪ੍ਰਾਸ੍ਮੈ ਯਚ੍ਛਤਮਵृਕਂ ਪृਥੁ ਛਰ੍ਦਿਰ੍ਯੁਯੁਤਂ ਯਾ ਅਰਾਤਯਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਵੱਛੇ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਓ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ।