ਉਤ ਸ਼੍ਵੇਤ ਆਸ਼ੁਪਤ੍ਵਾ ਉਤੋ ਪਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ਯਵਿष੍ਠਃ । ਉਤੇਮਾਸ਼ੁ ਮਾਨਂ ਪਿਪਰ੍ਤਿ
ਸਫੈਦ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਮਾਪ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵਸ੍ਤ੍ਵੇਨੁ ਤ ਇਦਂ ਰਾਧਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣੀਹ੍ਯਙ੍ਗਿਰਃ । ਇਦਂ ਰਾਧੋ ਵਿਭੁ ਪ੍ਰਭੁ ਇਦਂ ਰਾਧੋ ਬृਹਤ੍ਪृਥੁ
ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਇਹ ਦਾਨ ਲੈ ਲੋ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ; ਇਹ ਦਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਮਹਾਨ, ਇਹ ਦਾਨ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਹੈ।
੦ ਦੇਵਾ ਦਦਤ੍ਵਾਸੁਰਂ ਤਦ੍ਵੋ ਅਸ੍ਤੁ ਸੁਚੇਤਨਮ੍ । ਯੁष੍ਮਾਮਸ੍ਤੁ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਵ ਗृਭਾਯਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਦੇਣ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝ ਹੋਵੇ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਮਰਿਣਾ ਹਵ੍ਯਂ ਪਾਰਾਵਤੇਭ੍ਯਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਵਸੁਵਨਿਂ ਦੁਰਸ਼੍ਰਵਸੇ ਵਹ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਹਵਨ ਦੂਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ; ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੌਲਤ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਨ-ਮਰਯਾਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੌਲਤ ਦੂਰ ਕਰ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕਪੋਤਾਯ ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵਞ੍ਚਤੇ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਕਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪੀਲੁ ਚ ਵਾਰਸ੍ਮਾ ਅਕृਣੋਰ੍ਬਹੁਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਟੁੱਟੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਬੂਤਰ ਲਈ, ਧੋਖਾ ਖਾਏ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪੱਕਾ ਕਾਲਾ ਬਾਜਰਾ ਤੇ ਪੀਲੂ ਫਲ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰਂਗਰੋ ਵਾਵਦੀਤਿ ਤ੍ਰੇਧਾ ਬਦ੍ਧੋ ਵਰਤ੍ਰਯਾ । ਇਰਾਮਹ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤ੍ਯਨਿਰਾਮਪ ਸੇਧਤਿ
ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, 'ਵਾਵਦੀਤੀ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ; ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਸ੍ਯਾ ਅਂਹੁਭੇਦ੍ਯਾਃ ਕृਧੁ ਸ੍ਥੂਲਮੁਪਾਤਸਤ੍। ਮੁष੍ਕਾਵਿਦਸ੍ਯਾ ਏਜਤੋ ਗੋਸ਼ਫੇ ਸ਼ਕੁਲਾਵਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ ਮੁਸ਼ਕਾਂ ਮੋਟੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਖੁਰ ਵਿਚ ਪੰਛੀ ਦੇ ਅੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹਿਲਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਸ੍ਥੂਲੇਨ ਪਸਸਾਣੌ ਮੁष੍ਕਾ ਉਪਾਵਧੀਤ੍। ਵਿष੍ਵਞ੍ਚਾ ਵਸ੍ਯਾ ਵਰ੍ਧਤਃ ਸਿਕਤਾਸ੍ਵੇਵ ਗਰ੍ਦਭੌ
ਜਦੋਂ ਮੋਟਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮੁਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੇਤ ਤੇ ਗਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਯਦਲ੍ਪਿਕਾਸ੍ਵਲ੍ਪਿਕਾ ਕਰ੍ਕਧੂਕੇਵषਦ੍ਯਤੇ । ਵਾਸਨ੍ਤਿਕਮਿਵ ਤੇਜਨਂ ਯਨ੍ਤ੍ਯਵਾਤਾਯ ਵਿਤ੍ਪਤਿ
ਜਦੋਂ ਛੋਟੇ ਛੋਟਿਆਂ ਵਿਚ ਛੋਟੇ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਪੀਸਣ ਵਾਲੀ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵਸੰਤ ਮੇਲੇ ਵਾਂਗ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦੇਵਾਸੋ ਲਲਾਮਗੁਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੀਮਿਨਮਾਵਿषੁਃ । ਸਕੁਲਾ ਦੇਦਿਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਰੀ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਭੁਵੋ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਲਲਾਮਾ ਗਹਣੇ ਵਿਚ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਖੋਹ ਵਾਂਗ।
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯਤृਪ੍ਨਦ੍ਵਿ ਮੋਕ੍ਰਦਦਸ੍ਥਾਨਾਸਰਨ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾਨਨਾ ਸ੍ਵਚਮਸ਼ਕਂ ਸਕ੍ਤੁ ਪਦ੍ਯਮ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਲੋਭੀ ਨੂੰ ਰੱਜ ਨਾ ਸਕੀ; ਹੱਡੀਆਂ ਹਿਲੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਟਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯੁਲੂਖਲਮਤਿਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾ ਤਵ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਨਿਰਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵੇਤਿ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ ਪੀਸਣ ਵਾਲੀ ਢੋਈ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰੁੱਖ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯੁਪ ਬ੍ਰੂਤੇ ਭ੍ਰष੍ਟੋਥਾਪ੍ਯਭੂਭੁਵਃ । ਯਥੈਵ ਤੇ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਪਿਪ੍ਪਤਿ ਤਥੈਵੇਤਿ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ, ਡਿੱਗ ਕੇ ਮੁੜ ਉਠਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਫਲ, ਹੇ ਰੁੱਖ, ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯੁਪ ਬ੍ਰੂਤੇ ਭ੍ਰष੍ਟੋਥਾਪ੍ਯਭੂਭੁਵਃ । ਯਥਾ ਵਯੋ ਵਿਦਾਹ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਮਵਦਹ੍ਯਤੇ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ, ਡਿੱਗ ਕੇ ਮੁੜ ਉਠਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਐਸੇ ਹੀ ਸੜਨ।'
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯੁਪ ਬ੍ਰੂਤੇ ਸ੍ਵਸਾਵੇਸ਼ਿਤਂ ਪਸਃ । ਇਤ੍ਥਂ ਫਲਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰ੍ਪੇ ਸ਼ੂਰ੍ਪਂ ਭਜੇਮਹਿ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ ਨਿਚੋੜੇ ਰਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਛਿਲਕਾ ਛੁਰਪੇ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰੀਏ।'
ਮਹਾਨਗ੍ਨੀ ਕृਕਵਾਕਂ ਸ਼ਮ੍ਯਯਾ ਪਰਿ ਧਾਵਤਿ । ਅਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਮ ਯੋ ਮृਗਃ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਾ ਹਰਤਿ ਧਾਣਿਕਾਮ੍
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਮੁਰਗੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿਹੜਾ ਜਾਨਵਰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਨਗ੍ਨੀ ਮਹਾਨਗ੍ਨਂ ਧਾਵਨ੍ਤਮਨੁ ਧਾਵਤਿ । ਇਮਾਸ੍ਤਦਸ੍ਯ ਗਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਭ ਮਾਮਦ੍ਧ੍ਯੌਦਨਮ੍
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੌੜਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਯਭਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜ, ਹੇ ਉਦਾਨ।
ਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਗ੍ਨੀਰ੍ਬਬਾਧਤੇ ਮਹਤਃ ਸਾਧੁ ਖੋਦਨਮ੍ । ਕੁਸਂ ਪੀਵਰੋ ਨਵਤ੍
ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਦੀ ਪੀਸਾਈ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਕੁਸਾ ਘਾਹ ਮੋਟਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਹੈ।
ਵਸ਼ਾ ਦਗ੍ਧਾਮਿਮਾਙ੍ਗੁਰਿਂ ਪ੍ਰਸृਜਤੋਗ੍ਰਤਂ ਪਰੇ । ਮਹਾਨ੍ ਵੈ ਭਦ੍ਰੋ ਯਭ ਮਾਮਦ੍ਧ੍ਯੌਦਨਮ੍
ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸੜ ਕੇ ਇਹ ਉਂਗਲ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਾਰ ਛੱਡਦੀ ਹੈ; ਯਭਾ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜ, ਹੇ ਉਦਾਨ।
ਵਿਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਗ੍ਨੀਰ੍ਵਿਬਾਧਤੇ ਮਹਤਃ ਸਾਧੁ ਖੋਦਨਮ੍ । ਕੁਮਾਰਿਕਾ ਪਿਙ੍ਗਲਿਕਾ ਕਾਰ੍ਦ ਭਸ੍ਮਾ ਕੁ ਧਾਵਤਿ
ਸਿਆਣਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਦੀ ਪੀਸਾਈ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਕੁਮਾਰੀ, ਪੀੰਗੀ ਤੇ ਕਾਲੀ, ਭਸਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਨ੍ ਵੈ ਭਦ੍ਰੋ ਬਿਲ੍ਵੋ ਮਹਾਨ੍ ਭਦ੍ਰ ਉਦੁਮ੍ਬਰਃ । ਮਹਾਮਭਿਕ੍ਤ ਬਾਧਤੇ ਮਹਤਃ ਸਾਧੁ ਖੋਦਨਮ੍
ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਡੁੰਬਰਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡੇ ਦੀ ਪੀਸਾਈ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕੁਮਾਰੀ ਪਿਙ੍ਗਲਿਕਾ ਵਸਨ੍ਤਂ ਪੀਵਰੀ ਲਭੇਤ੍। ਤੈਲਕੁਣ੍ਡਮਿਮਾਙ੍ਗੁष੍ਠਂ ਰੋਦਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁਦਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਮਾਰੀ, ਪੀੰਗੀ, ਵਸੰਤ ਦਾ ਮੋਟਾ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਲ ਦੇ ਖੱਡੇ, ਇਹ ਉਂਗਲ ਤੇ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਵੇ।
ਯਦ੍ਧ ਪ੍ਰਾਚੀਰਜਗਨ੍ਤੋਰੋ ਮਣ੍ਡੂਰਧਾਣਿਕੀਃ । ਹਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬੁਦ੍ਬੁਦਯਾਸ਼ਵਃ
ਜਦੋਂ ਪੂਰਬ ਵਾਲੇ ਚਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਧਾਣੇ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ।
ਕਪृਨ੍ ਨਰਃ ਕਪृਥਮੁਦ੍ਦਧਾਤਨ ਚੋਦਯਤ ਖੁਦਤ ਵਾਜਸਾਤਯੇ । ਨਿष੍ਟਿਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਮਾ ਚ੍ਯਾਵਯੋਤਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਬਾਧ ਇਹ ਸੋਮਪੀਤਯੇ
ਹੇ ਲੋਕੋ, ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕੋ, ਉਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਖੋਦੋ; ਪਿਸਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਗਾਏ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਆਵੇ।
ਦਧਿਕ੍ਰਾਵ੍ਣੋ ਅਕਾਰਿषਂ ਜਿष੍ਣੋਰਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਃ । ਸੁਰਭਿ ਨੋ ਮੁਖਾ ਕਰਤ੍ਪ੍ਰ ਣ ਆਯੂਂषਿ ਤਾਰਿषਤ੍
ਮੈਂ ਦਧਿਕ੍ਰਾਵਣ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ।
ਸੁਤਾਸੋ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ ਸੋਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਨ੍ਦਿਨਃ । ਪਵਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵੋ ਮਦਾਃ
ਜੋ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਛਣਨ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਤ ਇਤਿ ਦੇਵਾਸੋ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਖਸ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।' ਬੋਲੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਸੁਖ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਤਾਕਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ।
ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ ਪਵਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਵਾਚਮੀਙ੍ਖਯਃ । ਸੋਮਃ ਪਤੀ ਰਯੀਣਾਂ ਸਖੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਿਵੇਦਿਵੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਸੋਮ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੈ।
ਅਵ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਅਂਸ਼ੁਮਤੀਮਤਿष੍ਠਦਿਯਾਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰੈਃ । ਆਵਤ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਧਮਨ੍ਤਮਪ ਸ੍ਨੇਹਿਤੀਰ੍ਨृਮਣਾ ਅਧਤ੍ਤ
ਕਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਬੂੰਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਚ ਉਤਰਿਆ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਚਿਪਚਿਪੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰਪ੍ਸਮਪਸ਼੍ਯਂ ਵਿषੁਣੇ ਚਰਨ੍ਤਮੁਪਹ੍ਵਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਅਂਸ਼ੁਮਤ੍ਯਾਃ । ਨਭੋ ਨ ਕृष੍ਣਮਵਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵृषਣੋ ਯੁਧ੍ਯਤਾਜੌ
ਮੈਂ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਉਜਲੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਜਿੱਤੋ।