ਇਹੇਤ੍ਥ ਪ੍ਰਾਗਪਾਗੁਦਗਧਰਾਕ੍ਸ ਵੈ ਪृਥੁ ਲੀਯਤੇ
ਇੱਥੇ, ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚੌੜਾ ਪਤਿਲਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹੇਤ੍ਥ ਪ੍ਰਾਗਪਾਗੁਦਗਧਰਾਗਾਸ੍ਤੇ ਲਾਹਣਿ ਲੀਸ਼ਾਥੀ
ਇੱਥੇ, ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚਮਚ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹੇਤ੍ਥ ਪ੍ਰਾਗਪਾਗੁਦਗਧਰਾਗਕ੍ਸ਼੍ਲਿਲੀ ਪੁਛਿਲੀਯਤੇ
ਇੱਥੇ, ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚਮਚ ਟਪਕਦੀ ਹੋਈ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੁਗਿਤ੍ਯਭਿਗਤਃ ਸ਼ਲਿਤ੍ਯਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਫਲਿਤ੍ਯਭਿष੍ਠਿਤਃ । ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮਾਹਨਨਾਭ੍ਯਾਂ ਜਰਿਤਰੋਥਾਮੋ ਦੈਵ
ਖਾਣ ਲਈ ਆਇਆ, ਚਾਵਲ ਲਈ ਗਿਆ, ਫਲ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਗਾਇਕ ਨਗਾਰੇ ਨੂੰ ਵਜਾ ਕੇ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਸ਼ਬਿਲੇ ਰਜਨਿ ਗ੍ਰਨ੍ਥੇਰ੍ਧਾਨਮੁਪਾਨਹਿ ਪਾਦਮ੍ । ਉਤ੍ਤਮਾਂ ਜਨਿਮਾਂ ਜਨ੍ਯਾਨੁਤ੍ਤਮਾਂ ਜਨੀਨ੍ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨ੍ਯਾਤ੍
ਭਾਂਡੇ ਦੀ ਥੱਲੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਗੰਢ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖੋ; ਉੱਚੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਹੋਵੇ, ਨੀਵੀਂ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਲਵੇ।
ਅਲਾਬੂਨਿ ਪृषਾਤਕਾਨ੍ਯਸ਼੍ਵਤ੍ਥਪਲਾਸ਼ਮ੍ । ਪਿਪੀਲਿਕਾਵਤਸ਼੍ਵਸੋ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਵਾਪਰ੍ਣਸ਼ਫੋ ਗੋਸ਼ਫੋ ਜਰਿਤਰੋਥਾਮੋ ਦੈਵ
ਲੌਕੀ, ਜੰਗਲੀ ਖੀਰਾ, ਪੀਪਲ ਤੇ ਪਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤੇ; ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ ਦੀ ਹਵਾ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਖੁਰ, ਗਾਂ ਦੀ ਖੁਰ—ਗਾਇਕ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੀਮੇ ਦੇਵਾ ਅਕ੍ਰਂਸਤਾਧ੍ਵਰ੍ਯੋ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚਰ । ਸੁਸਤ੍ਯਮਿਦ੍ਗਵਾਮਸ੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਖੁਦਸਿ
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉੱਡੇ ਹਨ, ਹੇ ਯਜਮਾਨ, ਤੁਰੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ; ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੂੰ ਚੁਸਤ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਪਤ੍ਨੀ ਯਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਤ੍ਨੀ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਜਰਿਤਰੋਥਾਮੋ ਦੈਵ । ਹੋਤਾ ਵਿष੍ਟੀਮੇਨ ਜਰਿਤਰੋਥਾਮੋ ਦੈਵ
ਜਦੋਂ ਪਤਨੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਯਜਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਗਾਇਕ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਤ੍ਰ, ਵਿਟੀਮਾ ਨਾਲ, ਗਾਇਕ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਹ ਜਰਿਤਰਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਨਯਨ੍ । ਤਾਂ ਹ ਜਰਿਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤਾਮੁ ਹ ਜਰਿਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਨ੍
ਆਦਿਤਿਆ ਨੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਦੱਖਣਾ ਲਿਆਈ; ਗਾਇਕ ਨੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ, ਗਾਇਕ ਨੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ।
ਤਾਂ ਹ ਜਰਿਤਰ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਭ੍ਣਂਸ੍ਤਾਮੁ ਹ ਜਰਿਤਰ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਭ੍ਣਃ । ਅਹਾਨੇਤਰਸਂ ਨ ਵਿ ਚੇਤਨਾਨਿ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਏਤਰਸਂ ਨ ਪੁਰੋਗਵਾਮਃ
ਉਹ, ਗਾਇਕ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆ, ਉਹ, ਗਾਇਕ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆ; ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ।
ਉਤ ਸ਼੍ਵੇਤ ਆਸ਼ੁਪਤ੍ਵਾ ਉਤੋ ਪਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ਯਵਿष੍ਠਃ । ਉਤੇਮਾਸ਼ੁ ਮਾਨਂ ਪਿਪਰ੍ਤਿ
ਸਫੈਦ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਮਾਪ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵਸ੍ਤ੍ਵੇਨੁ ਤ ਇਦਂ ਰਾਧਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣੀਹ੍ਯਙ੍ਗਿਰਃ । ਇਦਂ ਰਾਧੋ ਵਿਭੁ ਪ੍ਰਭੁ ਇਦਂ ਰਾਧੋ ਬृਹਤ੍ਪृਥੁ
ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਇਹ ਦਾਨ ਲੈ ਲੋ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ; ਇਹ ਦਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਮਹਾਨ, ਇਹ ਦਾਨ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਹੈ।
੦ ਦੇਵਾ ਦਦਤ੍ਵਾਸੁਰਂ ਤਦ੍ਵੋ ਅਸ੍ਤੁ ਸੁਚੇਤਨਮ੍ । ਯੁष੍ਮਾਮਸ੍ਤੁ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਵ ਗृਭਾਯਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਦੇਣ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝ ਹੋਵੇ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਮਰਿਣਾ ਹਵ੍ਯਂ ਪਾਰਾਵਤੇਭ੍ਯਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਵਸੁਵਨਿਂ ਦੁਰਸ਼੍ਰਵਸੇ ਵਹ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਹਵਨ ਦੂਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ; ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੌਲਤ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਨ-ਮਰਯਾਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੌਲਤ ਦੂਰ ਕਰ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕਪੋਤਾਯ ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵਞ੍ਚਤੇ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਕਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪੀਲੁ ਚ ਵਾਰਸ੍ਮਾ ਅਕृਣੋਰ੍ਬਹੁਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਟੁੱਟੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਬੂਤਰ ਲਈ, ਧੋਖਾ ਖਾਏ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪੱਕਾ ਕਾਲਾ ਬਾਜਰਾ ਤੇ ਪੀਲੂ ਫਲ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰਂਗਰੋ ਵਾਵਦੀਤਿ ਤ੍ਰੇਧਾ ਬਦ੍ਧੋ ਵਰਤ੍ਰਯਾ । ਇਰਾਮਹ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤ੍ਯਨਿਰਾਮਪ ਸੇਧਤਿ
ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, 'ਵਾਵਦੀਤੀ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ; ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਸ੍ਯਾ ਅਂਹੁਭੇਦ੍ਯਾਃ ਕृਧੁ ਸ੍ਥੂਲਮੁਪਾਤਸਤ੍। ਮੁष੍ਕਾਵਿਦਸ੍ਯਾ ਏਜਤੋ ਗੋਸ਼ਫੇ ਸ਼ਕੁਲਾਵਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ ਮੁਸ਼ਕਾਂ ਮੋਟੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਖੁਰ ਵਿਚ ਪੰਛੀ ਦੇ ਅੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹਿਲਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਸ੍ਥੂਲੇਨ ਪਸਸਾਣੌ ਮੁष੍ਕਾ ਉਪਾਵਧੀਤ੍। ਵਿष੍ਵਞ੍ਚਾ ਵਸ੍ਯਾ ਵਰ੍ਧਤਃ ਸਿਕਤਾਸ੍ਵੇਵ ਗਰ੍ਦਭੌ
ਜਦੋਂ ਮੋਟਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮੁਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੇਤ ਤੇ ਗਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਯਦਲ੍ਪਿਕਾਸ੍ਵਲ੍ਪਿਕਾ ਕਰ੍ਕਧੂਕੇਵषਦ੍ਯਤੇ । ਵਾਸਨ੍ਤਿਕਮਿਵ ਤੇਜਨਂ ਯਨ੍ਤ੍ਯਵਾਤਾਯ ਵਿਤ੍ਪਤਿ
ਜਦੋਂ ਛੋਟੇ ਛੋਟਿਆਂ ਵਿਚ ਛੋਟੇ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਪੀਸਣ ਵਾਲੀ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵਸੰਤ ਮੇਲੇ ਵਾਂਗ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦੇਵਾਸੋ ਲਲਾਮਗੁਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੀਮਿਨਮਾਵਿषੁਃ । ਸਕੁਲਾ ਦੇਦਿਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਰੀ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਭੁਵੋ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਲਲਾਮਾ ਗਹਣੇ ਵਿਚ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਖੋਹ ਵਾਂਗ।
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯਤृਪ੍ਨਦ੍ਵਿ ਮੋਕ੍ਰਦਦਸ੍ਥਾਨਾਸਰਨ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾਨਨਾ ਸ੍ਵਚਮਸ਼ਕਂ ਸਕ੍ਤੁ ਪਦ੍ਯਮ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਲੋਭੀ ਨੂੰ ਰੱਜ ਨਾ ਸਕੀ; ਹੱਡੀਆਂ ਹਿਲੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਟਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯੁਲੂਖਲਮਤਿਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾ ਤਵ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਨਿਰਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵੇਤਿ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ ਪੀਸਣ ਵਾਲੀ ਢੋਈ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰੁੱਖ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯੁਪ ਬ੍ਰੂਤੇ ਭ੍ਰष੍ਟੋਥਾਪ੍ਯਭੂਭੁਵਃ । ਯਥੈਵ ਤੇ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਪਿਪ੍ਪਤਿ ਤਥੈਵੇਤਿ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ, ਡਿੱਗ ਕੇ ਮੁੜ ਉਠਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਫਲ, ਹੇ ਰੁੱਖ, ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯੁਪ ਬ੍ਰੂਤੇ ਭ੍ਰष੍ਟੋਥਾਪ੍ਯਭੂਭੁਵਃ । ਯਥਾ ਵਯੋ ਵਿਦਾਹ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਮਵਦਹ੍ਯਤੇ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ, ਡਿੱਗ ਕੇ ਮੁੜ ਉਠਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਐਸੇ ਹੀ ਸੜਨ।'
ਮਹਾਨਗ੍ਨ੍ਯੁਪ ਬ੍ਰੂਤੇ ਸ੍ਵਸਾਵੇਸ਼ਿਤਂ ਪਸਃ । ਇਤ੍ਥਂ ਫਲਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰ੍ਪੇ ਸ਼ੂਰ੍ਪਂ ਭਜੇਮਹਿ
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੇ ਨਿਚੋੜੇ ਰਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਛਿਲਕਾ ਛੁਰਪੇ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰੀਏ।'
ਮਹਾਨਗ੍ਨੀ ਕृਕਵਾਕਂ ਸ਼ਮ੍ਯਯਾ ਪਰਿ ਧਾਵਤਿ । ਅਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਮ ਯੋ ਮृਗਃ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਾ ਹਰਤਿ ਧਾਣਿਕਾਮ੍
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਮੁਰਗੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿਹੜਾ ਜਾਨਵਰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਨਗ੍ਨੀ ਮਹਾਨਗ੍ਨਂ ਧਾਵਨ੍ਤਮਨੁ ਧਾਵਤਿ । ਇਮਾਸ੍ਤਦਸ੍ਯ ਗਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਭ ਮਾਮਦ੍ਧ੍ਯੌਦਨਮ੍
ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੌੜਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਯਭਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜ, ਹੇ ਉਦਾਨ।
ਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਗ੍ਨੀਰ੍ਬਬਾਧਤੇ ਮਹਤਃ ਸਾਧੁ ਖੋਦਨਮ੍ । ਕੁਸਂ ਪੀਵਰੋ ਨਵਤ੍
ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਦੀ ਪੀਸਾਈ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਕੁਸਾ ਘਾਹ ਮੋਟਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਹੈ।
ਵਸ਼ਾ ਦਗ੍ਧਾਮਿਮਾਙ੍ਗੁਰਿਂ ਪ੍ਰਸृਜਤੋਗ੍ਰਤਂ ਪਰੇ । ਮਹਾਨ੍ ਵੈ ਭਦ੍ਰੋ ਯਭ ਮਾਮਦ੍ਧ੍ਯੌਦਨਮ੍
ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸੜ ਕੇ ਇਹ ਉਂਗਲ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਾਰ ਛੱਡਦੀ ਹੈ; ਯਭਾ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜ, ਹੇ ਉਦਾਨ।
ਵਿਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਗ੍ਨੀਰ੍ਵਿਬਾਧਤੇ ਮਹਤਃ ਸਾਧੁ ਖੋਦਨਮ੍ । ਕੁਮਾਰਿਕਾ ਪਿਙ੍ਗਲਿਕਾ ਕਾਰ੍ਦ ਭਸ੍ਮਾ ਕੁ ਧਾਵਤਿ
ਸਿਆਣਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਦੀ ਪੀਸਾਈ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਕੁਮਾਰੀ, ਪੀੰਗੀ ਤੇ ਕਾਲੀ, ਭਸਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈ।