ਆਮਣਕੋ ਮਣਤ੍ਸਕਃ
ਆਮਣਕਾ ਹੀ ਮਣਤਸਕਾ ਹੈ।
ਦੇਵ ਤ੍ਵਪ੍ਰਤਿਸੂਰ੍ਯ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ।
ਏਨਸ਼੍ਚਿਪਙ੍ਕ੍ਤਿਕਾ ਹਵਿਃ
ਇਹ ਚੜ੍ਹਾ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਦੋ ਮਘਾਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਇਨਾਮ ਲੈਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ृਙ੍ਗ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨ
ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਉੱਠ ਆਇਆ ਹੈ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾਭਿ ਸਖਾ ਨੋ ਵਿਦਨ੍
ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣੇ।
ਵਸ਼ਾਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਮਾ ਯਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਝੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਰਾਵੇਦੁਮਯਂ ਦਤ
ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਓ।
ਅਥੋ ਇਯਨ੍ਨਿਯਨ੍ਨ੍ ਇਤਿ
ਹੁਣ, ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਅਥੋ ਇਯਨ੍ਨਿਤਿ
ਹੁਣ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ।
ਅਥੋ ऽਸ਼੍ਵਾ ਅਸ੍ਥੂਰਿ ਨੋ ਭਵਨ੍।- ਪਾਠਭੇਦਃ ਰਾਂਥ ਵ ਵ੍ਹਿਟਨੇ ਅਥੋ ਸ਼੍ਵਾ ਅਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵਨ੍
ਕੁੱਤਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਜਾਂ, ਕੁੱਤਾ ਟਿਕਾ ਰਹੇ।
ਇਯਤ੍ਤਿਕਾ ਸ਼ਲਾਕਕਾ। - ਪਾਠਭੇਦਃ ਰਾਂਥ ਵ ਵ੍ਹਿਟਨੇਉਯਂ ਯਕਾਂਸ਼ਲੋਕਕਾ
ਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ ਪਤਲੀ ਹੈ; ਜਾਂ, ਇਹ ਪਤਲੀ ਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ।
ਆਮਿਨੋਨਿਤਿ ਭਦ੍ਯਤੇ
‘ਆਮਿਨੋਨਿਤੀ’ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਅਨੁ ਨਿਭਞ੍ਜਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਹੀ ਟੁੱਟਣ ਹੈ।
ਵਰੁਣੋ ਯਾਤਿ ਵਸ੍ਵਭਿਃ
ਵਰੁਣ ਧਨ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਵਾ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਵਃ
ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ।
ਸ਼ਤਮਾਸ਼੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾਃ । ਸ਼ਤਂ ਰਥ੍ਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾਃ । ਸ਼ਤਂ ਕੁਥਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾਃ । ਅਹੁਲ ਕੁਸ਼ ਵਰ੍ਤ੍ਤਕ
ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜੇ; ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ; ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ; ਅਹੁਲਾ, ਕੁਸਾ, ਵਰਤਕਾ।
ਸ਼ਫੇਨ ਇਵ ਓਹਤੇ
ਇਹ ਖੁਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯ ਵਨੇਨਤੀ ਜਨੀ
ਇਸਤਰੀ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਵਨਿष੍ਠਾ ਨਾਵ ਗृਹ੍ਯਨ੍ਤਿ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੌਕਾ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਮਹ੍ਯਂ ਮਦੂਰਿਤਿ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਸ਼ਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਹ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਪਾਕ ਬਲਿਃ
ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਵਾ।
ਸ਼ਕ ਬਲਿਃ
ਸਬਜ਼ੀ ਦਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥ ਖਦਿਰੋ ਧਵਃ
ਅਸ਼ਵਥ, ਖੜੀਰ ਅਤੇ ਧਵਾ ਰੁੱਖ।
ਅਰਦੁਪਰਮ
ਅਰਦੁਪਰਮਾ।
ਸ਼ਯੋ ਹਤ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵ੍ਯਾਪ ਪੂਰੁषਃ
ਮਨੁੱਖ ਪਸਰੇ ਹੋਏ।
ਅਦੂਹਮਿਤ੍ਯਾਂ ਪੂषਕਮ੍
ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕੱਢਦਾ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਲਈ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਧਰ੍ਚ ਪਰਸ੍ਵਤਃ
ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ, ਅੱਧੀ ਚੋਪ ਪਰਾਏ ਧਨ ਤੋਂ।