ਪृष੍ਠਂ ਧਾਵਨ੍ਤਂ ਹਰ੍ਯੋਰੌਚ੍ਚੈਃ ਸ਼੍ਰਵਸਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵ ਜੈਤ੍ਰਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਵਹ ਸੁਸ੍ਰਜਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਪਟੜੀ 'ਤੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਖਿਆ: 'ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘੋੜੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੈ ਜਾ, ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।'
ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਅਜੈਸ਼੍ਰਵਸੋ ਹਾਰ੍ਯੋ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਬਿਭ੍ਰਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ, ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ, ਇੰਦਰ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਲੈ ਕੇ ਵਧਦੇ ਹੋ।
20.129 ਏਤਾ ਅਸ਼੍ਵਾ ਆ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤੇ
ਇਹ ਘੋੜੇ ਪਾਰ ਉਤਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਪ੍ਰਾਤਿ ਸੁਤ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਵਹਾਵੇ ਦੇ ਉਲਟ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਲਿਆ ਸੋਮ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਤਾਸਾਮੇਕਾ ਹਰਿਕ੍ਨਿਕਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੂੜ ਹੈ।
ਹਰਿਕ੍ਨਿਕੇ ਕਿਮਿਛਾਸਿ
ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਜੂੜ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਸਾਧੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਮ੍
ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਕ੍ਵਾਹਤਂ ਪਰਾਸ੍ਯਃ
ਉਹ ਦੂਰ ਵਾਲਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਯਤ੍ਰਾਮੂਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਖੜੇ ਹਨ।
ਪਰਿ ਤ੍ਰਯਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ।
ਪृਦਾਕਵਃ
ਪਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਧਮਨ੍ਤ ਆਸਤੇ
ਉਹ ਸਿੰਗ ਵਜਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਅਯਨ੍ਮਹਾ ਤੇ ਅਰ੍ਵਾਹਃ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ।
ਸ ਇਚ੍ਛਕਂ ਸਘਾਘਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਘਾਘਤੇ ਗੋਮੀਦ੍ਯਾ ਗੋਗਤੀਰਿਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭਰਵਾਂਤ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਮਾਂ ਕੁਸ੍ਤੇ ਨਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ, ਮਰਦ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪਲ੍ਪ ਬਦ੍ਧ ਵਯੋ ਇਤਿ
ਜਵਾਨ ਪੰਛੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਦ੍ਧ ਵੋ ਅਘਾ ਇਤਿ
ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਪ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜਾਗਾਰ ਕੇਵਿਕਾ
ਕੇਵਿਕਾ ਜਾਗ ਪਈ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਰੋ ਗੋਸ਼ਪਦ੍ਯਕੇ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਾਰੀ ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ।
ਸ਼੍ਯੇਨੀਪਤੀ ਸਾ
ਉਹ ਚੀਤ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ।
ਅਨਾਮਯੋਪਜਿਹ੍ਵਿਕਾ
ਜਿਹਵਾ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੈ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
20.130 ਕੋ ਅਰ੍ਯ ਬਹੁਲਿਮਾ ਇषੂਨਿ
ਕੌਣ, ਓ ਮਹਾਨ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਹਨ?
ਕੋ ਅਸਿਦ੍ਯਾਃ ਪਯਃ
ਕੌਣ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਕੋ ਅਰ੍ਜੁਨ੍ਯਾਃ ਪਯਃ
ਕੌਣ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਕਃ ਕਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾਃ ਪਯਃ
ਕੌਣ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਏਤਂ ਪृਚ੍ਛ ਕੁਹਂ ਪृਚ੍ਛ
ਇਹ ਪੁੱਛੋ, ਕਿੱਥੇ ਪੁੱਛੋ।
ਕੁਹਾਕਂ ਪਕ੍ਵਕਂ ਪृਚ੍ਛ
ਪੱਕੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ, ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ।
ਯਵਾਨੋ ਯਤਿष੍ਵਭਿਃ ਕੁਭਿਃ
ਜੋ ਜੌ ਉਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੁਭੀ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਅਕੁਪ੍ਯਨ੍ਤਃ ਕੁਪਾਯਕੁਃ
ਜੋ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੂਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।