ਯੇ ਚ ਦੇਵਾ ਅਯਜਨ੍ਤਾਥੋ ਯੇ ਚ ਪਰਾਦਦਿਃ । ਸੂਰ੍ਯੋ ਦਿਵਮਿਵ ਗਤ੍ਵਾਯ ਮਘਵਾ ਨੋ ਵਿ ਰਪ੍ਸ਼ਤੇ
ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਘਵਾਨ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯੋऽਨਾਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਅਨਭ੍ਯਕ੍ਤੋ ਅਮਣਿਵੋ ਅਹਿਰਣ੍ਯਵਃ । ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੋਤਾ ਕਲ੍ਪੇषੁ ਸਂਮਿਤਾ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੋਈਆਂ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਜਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਹਾਰ ਨਹੀਂ, ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਉਹ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਆਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਭ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸੁਮਣਿਃ ਸੁਹਿਰਣ੍ਯਵਃ । ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੋਤਾ ਕਲ੍ਪੇषੁ ਸਂਮਿਤਾ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੋਈਆਂ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਹਾਰ, ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਉਹ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਾਣਾ ਚ ਵੇਸ਼ਨ੍ਤਾ ਰੇਵਾਮਪ੍ਰਤਿਦਿਸ਼੍ਯਯਃ । ਅਯਭ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਤੋਤਾ ਕਲ੍ਪੇषੁ ਸਂਮਿਤਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਚੌੜੇ, ਜੋ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਯੋਗ, ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਪਾਣਾ ਚ ਵੇਸ਼ਨ੍ਤਾ ਰੇਵਾਨ੍ਤ੍ਸੁਪ੍ਰਤਿਦਿਸ਼੍ਯਯਃ । ਸੁਯਭ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਤੋਤਾ ਕਲ੍ਪੇषੁ ਸਂਮਿਤਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਚੰਗੇ ਚੌੜੇ, ਜੋ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਯੋਗ, ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਿਵृਕ੍ਤਾ ਚ ਮਹਿषੀ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਯੁਧਿਂ ਗਮਃ । ਅਨਾਸ਼ੁਰਸ਼੍ਚਾਯਾਮੀ ਤੋਤਾ ਕਲ੍ਪੇषੁ ਸਂਮਿਤਾ
ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਰਾਣੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਜੋ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਵਾਤਾ ਚ ਮਹਿषੀ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਯੁਧਿਂ ਗਮਃ । ਸ਼੍ਵਾਸ਼ੁਰਸ਼੍ਚਾਯਾਮੀ ਤੋਤਾ ਕਲ੍ਪੇषੁ ਸਂਮਿਤਾ
ਰਾਣੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਾਲੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡਾ ਸੱਸ ਤੇ ਸਸੁਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦੋ ਦਾਸ਼ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਾਨੁषਂ ਵਿ ਗਾਹਥਾਃ । ਵਿਰੂਪਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾ ਆਸੀਤ੍ਸਹ ਯਕ੍ਸ਼ਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੀ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਜਨਾ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਵृषਾਕ੍ਸ਼ੁਂ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਮ੍ਰਂ ਮਰ੍ਯਾਕਰੋ ਰਵਿਃ । ਤ੍ਵਂ ਰੌਹਿਣਂ ਵ੍ਯਾਸ੍ਯੋ ਵਿ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਭਿਨਚ੍ਛਿਰਃ
ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਲਦ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸਿਰ ਤੋੜਿਆ, ਰੌਹਿਣਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ।
ਯਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ ਵ੍ਯਦਧਾਦ੍ਯੋ ਅਪੋ ਵ੍ਯਗਾਹਥਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋ ਵृਤ੍ਰਹਾਨ੍ਮਹਂ ਤਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ, ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਪृष੍ਠਂ ਧਾਵਨ੍ਤਂ ਹਰ੍ਯੋਰੌਚ੍ਚੈਃ ਸ਼੍ਰਵਸਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵ ਜੈਤ੍ਰਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਵਹ ਸੁਸ੍ਰਜਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਪਟੜੀ 'ਤੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਖਿਆ: 'ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘੋੜੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੈ ਜਾ, ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।'
ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਅਜੈਸ਼੍ਰਵਸੋ ਹਾਰ੍ਯੋ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਬਿਭ੍ਰਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ, ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ, ਇੰਦਰ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਲੈ ਕੇ ਵਧਦੇ ਹੋ।
20.129 ਏਤਾ ਅਸ਼੍ਵਾ ਆ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤੇ
ਇਹ ਘੋੜੇ ਪਾਰ ਉਤਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਪ੍ਰਾਤਿ ਸੁਤ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਵਹਾਵੇ ਦੇ ਉਲਟ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਲਿਆ ਸੋਮ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਤਾਸਾਮੇਕਾ ਹਰਿਕ੍ਨਿਕਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੂੜ ਹੈ।
ਹਰਿਕ੍ਨਿਕੇ ਕਿਮਿਛਾਸਿ
ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਜੂੜ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਸਾਧੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਮ੍
ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਕ੍ਵਾਹਤਂ ਪਰਾਸ੍ਯਃ
ਉਹ ਦੂਰ ਵਾਲਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਯਤ੍ਰਾਮੂਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਖੜੇ ਹਨ।
ਪਰਿ ਤ੍ਰਯਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ।
ਪृਦਾਕਵਃ
ਪਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਧਮਨ੍ਤ ਆਸਤੇ
ਉਹ ਸਿੰਗ ਵਜਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਅਯਨ੍ਮਹਾ ਤੇ ਅਰ੍ਵਾਹਃ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ।
ਸ ਇਚ੍ਛਕਂ ਸਘਾਘਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਘਾਘਤੇ ਗੋਮੀਦ੍ਯਾ ਗੋਗਤੀਰਿਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭਰਵਾਂਤ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਮਾਂ ਕੁਸ੍ਤੇ ਨਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ, ਮਰਦ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪਲ੍ਪ ਬਦ੍ਧ ਵਯੋ ਇਤਿ
ਜਵਾਨ ਪੰਛੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਦ੍ਧ ਵੋ ਅਘਾ ਇਤਿ
ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਪ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜਾਗਾਰ ਕੇਵਿਕਾ
ਕੇਵਿਕਾ ਜਾਗ ਪਈ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਰੋ ਗੋਸ਼ਪਦ੍ਯਕੇ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਾਰੀ ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ।