ਪਰਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਧਾਵਸਿ ਵृषਾਕਪੇਰਤਿ ਵ੍ਯਥਿਃ । ਨੋ ਅਹ ਪ੍ਰ ਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੋਮਪੀਤਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕਿਮਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵृषਾਕਪਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਹਰਿਤੋ ਮृਗਃ । ਯਸ੍ਮਾ ਇਰਸ੍ਯਸੀਦੁ ਨ੍ਵਰ੍ਯੋ ਵਾ ਪੁष੍ਟਿਮਦ੍ਵਸੁ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰ ਗਿਆ? ਹੇ ਉੱਚੇ, ਤੂੰ ਧਨ ਲਈ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯਮਿਮਂ ਤ੍ਵਂ ਵृषਾਕਪਿਂ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਸ਼੍ਵਾ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਜਮ੍ਭਿषਦਪਿ ਕਰ੍ਣੇ ਵਰਾਹਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁੱਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਘੁਰਘੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਤष੍ਟਾਨਿ ਮੇ ਕਪਿਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਦੂਦੁषਤ੍। ਸ਼ਿਰੋ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਵਿषਂ ਨ ਸੁਗਂ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਭੁਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਨ ਮਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸੁਭਸਤ੍ਤਰਾ ਨ ਸੁਯਾਸ਼ੁਤਰਾ ਭੁਵਤ੍। ਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਯਵੀਯਸੀ ਨ ਸਕ੍ਥ੍ਯੁਦ੍ਯਮੀਯਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮੇਰੀ ਔਰਤ ਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਇਕ। ਨਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁਸਤ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਉਵੇ ਅਮ੍ਬ ਸੁਲਾਭਿਕੇ ਯਥੇਵਾਙ੍ਗਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਭਸਨ੍ ਮੇ ਅਮ੍ਬ ਸਕ੍ਥਿ ਮੇ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਵੀਵ ਹृष੍ਯਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮਾਂ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਟੰਗ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਸੁਬਾਹੋ ਸ੍ਵਙ੍ਗੁਰੇ ਪृਥੁष੍ਟੋ ਪृਥੁਜਾਘਨੇ । ਕਿਂ ਸ਼ੂਰਪਤ੍ਨਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਮਭ੍ਯਮੀषਿ ਵृषਾਕਪਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੌੜੀ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੌੜੀ ਟੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਅਵੀਰਾਮਿਵ ਮਾਮਯਂ ਸ਼ਰਾਰੁਰਭਿ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਉਤਾਹਮਸ੍ਮਿ ਵੀਰਿਣੀਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਮਰੁਤ੍ਸਖਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸਂਹੋਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮ ਪੁਰਾ ਨਾਰੀ ਸਮਨਂ ਵਾਵ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਵੇਧਾ ऋਤਸ੍ਯ ਵੀਰਿਣੀਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਮਹੀਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਔਰਤ ਨੇ ਸਾਂਝੇ ਹਵਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਜਾ ਕੇ ਭਾਗ ਲਿਆ। ਰਚਨਹਾਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਮਾਸੁ ਨਾਰਿषੁ ਸੁਭਗਾਮਹਮਸ਼੍ਰਵਮ੍ । ਨਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਪਰਂ ਚਨ ਜਰਸਾ ਮਰਤੇ ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗਾ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ। ਉਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਤੀ ਬੁਢੇ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਨਾਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਰਾਰਣ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਵृषਾਕਪੇਰ੍ऋਤੇ । ਯਸ੍ਯੇਦਮਪ੍ਯਂ ਹਵਿਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦੇਵੇषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮੈਂ, ਇੰਦਰਾਣੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਭੇਟ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਵृषਾਕਪਾਯਿ ਰੇਵਤਿ ਸੁਪੁਤ੍ਰ ਆਦੁ ਸੁਸ੍ਨੁषੇ । ਘਸਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਕ੍ਸ਼ਣਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਚਿਤ੍ਕਰਂ ਹਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੇਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਲਦ ਹੈ, ਨੇ ਕੁਝ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਖਾ ਲਈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਉਕ੍ਸ਼੍ਣੋ ਹਿ ਮੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ ਸਾਕਂ ਪਚਨ੍ਤਿ ਵਿਂਸਤਿਮ੍ । ਉਤਾਹਮਦ੍ਮਿ ਪੀਵ ਇਦੁਭਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮੇਰੇ ਪੰਦਰਾਂ ਬਲਦ ਵੀਹ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਕਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਖਾਧੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੇਟ ਭਰ ਗਏ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਵृषਭੋ ਨ ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋऽਨ੍ਤਰ੍ਯੂਥੇषੁ ਰੋਰੁਵਤ੍। ਮਨ੍ਥਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਂ ਹृਦੇ ਯਂ ਤੇ ਸੁਨੋਤਿ ਭਾਵਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਢਾ ਵੱਢਾ ਬਲਦ ਰੋੜਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਰਿੱਝਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਨ ਸੇਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰਮ੍ਬਤੇऽਨ੍ਤਰਾ ਸਕ੍ਥ੍ਯਾ ਕਪृਤ੍। ਸੇਦੀਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰੋਮਸ਼ਂ ਨਿषੇਦੁषੋ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਅੰਦਰ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੈਂਦਾ ਜਿਸ ਦਾ ਰੋਮ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਬੈਠਦੇ ਸਮੇਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਨ ਸੇਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰੋਮਸ਼ਂ ਨਿषੇਦੁषੋ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ । ਸੇਦੀਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰਮ੍ਬਤੇऽਨ੍ਤਰਾ ਸਕ੍ਥ੍ਯਾ ਕਪृਤ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਜਿਸ ਦਾ ਰੋਮ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਬੈਠਦੇ ਸਮੇਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੈਂਦਾ ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਅੰਦਰ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਅਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृषਾਕਪਿਃ ਪਰਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਹਤਂ ਵਿਦਤ੍। ਅਸਿਂ ਸੂਨਾਂ ਨਵਂ ਚਰੁਮਾਦੇਧਸ੍ਯਾਨ ਆਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਧਨਵੰਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਨਵਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਾਕੂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਭੇਟ ਅੱਗ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਅਯਮੇਮਿ ਵਿਚਾਕਸ਼ਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ ਦਾਸਮਾਰ੍ਯਮ੍ । ਪਿਬਾਮਿ ਪਾਕਸੁਤ੍ਵਨੋऽਭਿ ਧੀਰਮਚਾਕਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੱਭਦਾ ਤੇ ਵੇਖਦਾ, ਦਾਸ ਤੇ ਆਰੀਆ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ; ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀਂਦਾ ਹਾਂ, ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੇ, ਅਡੋਲ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਧਨ੍ਵ ਚ ਯਤ੍ਕृਨ੍ਤਤ੍ਰਂ ਚ ਕਤਿ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਾ ਵਿ ਯੋਜਨਾ । ਨੇਦੀਯਸੋ ਵृषਾਕਪੇऽਸ੍ਤਮੇਹਿ ਗृਹਾਮੁਪ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਚਾਹੇ ਰੇਤਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ, ਕਿੰਨੇ ਯੋਜਨ ਹਨ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਸਮੇਂ ਨੇੜੇ ਆ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਪੁਨਰੇਹਿ ਵृषਾਕਪੇ ਸੁਵਿਤਾ ਕਲ੍ਪਯਾਵਹੈ । ਯ ਏष ਸ੍ਵਪ੍ਨਨਂਸ਼ਨੋऽਸ੍ਤਮੇषਿ ਪਥਾ ਪੁਨਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਵਾਪਸ ਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਬਣਾਈਏ; ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਮੁੜ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਯਦੁਦਞ੍ਚੋ ਵृषਾਕਪੇ ਗृਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਜਗਨ੍ਤਨ । ਕ੍ਵ ਸ੍ਯ ਪੁਲ੍ਵਘੋ ਮृਗਃ ਕਮਗਂ ਜਨਯੋਪਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਹਿਰਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਰਾਹ ਤੇ ਬੱਚਾ ਜਣਿਆ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਪਰ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹ ਨਾਮ ਮਾਨਵੀ ਸਾਕਂ ਸਸੂਵ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ । ਭਦ੍ਰਂ ਭਲ ਤ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਭੂਦ੍ਯਸ੍ਯਾ ਉਦਰਮਾਮਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਪਰਸ਼ੁਰਹਾ, ਇੱਕ ਔਰਤ, ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਵੀਹ ਬੱਚੇ ਜਣੇ; ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤੋਡ਼ੀ ਫੂਲ ਗਈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਇਦਂ ਜਨਾ ਉਪ ਸ਼੍ਰੁਤ ਨਰਾਸ਼ਂਸ ਸ੍ਤਵਿष੍ਯਤੇ । षष੍ਟਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਨਵਤਿਂ ਚ ਕੌਰਮ ਆ ਰੁਸ਼ਮੇषੁ ਦਦ੍ਮਹੇ
ਇਹ ਸੁਣੋ, ਲੋਕੋ; ਨਰਾਸ਼ੰਸਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕੌਰਮਾ ਅਸੀਂ ਰੁਸ਼ਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹਨ।
ਉष੍ਟ੍ਰਾ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਾਹਣੋ ਵਧੂਮਨ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਰ੍ਦਸ਼ । ਵਰ੍ष੍ਮਾ ਰਥਸ੍ਯ ਨਿ ਜਿਹੀਡਤੇ ਦਿਵ ਈषਮਾਣਾ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੇ ਉਠ, ਪ੍ਰਵਾਹਣ ਦੇ, ਵਹੁਟੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਬਾਰਾਂ ਹਨ; ਰਥ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਏष ਇषਾਯ ਮਾਮਹੇ ਸ਼ਤਂ ਨਿष੍ਕਾਨ੍ ਦਸ਼ ਸ੍ਰਜਃ । ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯਰ੍ਵਤਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਦਸ਼ ਗੋਨਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ: ਸੌ ਹਾਰ, ਦਸ ਮਾਲਾਵਾਂ; ਤਿੰਨ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ।
ਵਚ੍ਯਸ੍ਵ ਰੇਭ ਵਚ੍ਯਸ੍ਵ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਨ ਪਕ੍ਵੇ ਸ਼ਕੁਨਃ । ਨष੍ਟੇ ਜਿਹ੍ਵਾ ਚਰ੍ਚਰੀਤਿ ਕ੍ਸ਼ੁਰੋ ਨ ਭੁਰਿਜੋਰਿਵ
ਬੋਲ, ਰੇਭਾ, ਬੋਲ, ਪੱਕੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ; ਜਦ ਜੀਭ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਲਾਰ 'ਤੇ ਕਲੇ।
ਪ੍ਰ ਰੇਭਾਸੋ ਮਨੀषਾ ਵृषਾ ਗਾਵ ਇਵੇਰਤੇ । ਅਮੋਤਪੁਤ੍ਰਕਾ ਏषਾਮਮੋਤ ਗਾ ਇਵਾਸਤੇ
ਰੇਭੇ, ਸੋਚ ਨਾਲ, ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਰੇਭ ਧੀਂ ਭਰਸ੍ਵ ਗੋਵਿਦਂ ਵਸੁਵਿਦਮ੍ । ਦੇਵਤ੍ਰੇਮਾਂ ਵਾਚਂ ਸ੍ਰੀਣੀਹੀषੁਰ੍ਨਾਵੀਰਸ੍ਤਾਰਮ੍
ਰੇਭਾ, ਸੋਚ ਲੈ, ਗਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ; ਇਹ ਬਾਣੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਬੋਲ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਨਾਵਿਕ ਪਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨੀਨਸ੍ਯ ਯੋ ਦੇਵੋਮਰ੍ਤ੍ਯਾਮਤਿ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮਾ ਸੁਨੋਤਾ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁਧਿ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰਪੂਰ ਸਤੁਤੀ ਅਰਪਣ ਕਰ।
ਪਰਿਛਿਨ੍ਨਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਕਰੋਤ੍ਤਮ ਆਸਨਮਾਚਰਨ੍ । ਕੁਲਾਯਨ੍ ਕृਣ੍ਵਨ੍ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਪਤਿਰ੍ਵਦਤਿ ਜਾਯਯਾ
ਸীমਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਬਣਾਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਘਰ ਵਸਾ ਕੇ, ਕੌਰਵਿਆ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।