ਆਦਿਤ੍ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਗਣੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਸ੍ਮਾਕਂ ਭੂਤ੍ਵਵਿਤਾ ਤਨੂਨਾਮ੍ । ਹਤ੍ਵਾਯ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਯਦਾਯਨ੍ ਦੇਵਾ ਦੇਵਤ੍ਵਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ
ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਭਜਾਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਕਮਨਯਂ ਛਚੀਭਿਰਾਦਿਤ੍ਸ੍ਵਧਾਮਿषਿਰਾਂ ਪਰ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍ । ਅਯਾ ਵਾਜਂ ਦੇਵਹਿਤਂ ਸਨੇਮ ਮਦੇਮ ਸ਼ਤਹਿਮਾਃ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਭਜਨ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਇਆ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਇਸ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਸੌ ਜੜ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ।
ਅਪੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਚੋ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਪਾਪਾਚੋ ਅਭਿਭੂਤੇ ਨੁਦਸ੍ਵ । ਅਪੋਦੀਚੋ ਅਪ ਸ਼ੂਰਾਧਰਾਚ ਉਰੌ ਯਥਾ ਤਵ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ ਮਦੇਮ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦਇਆਲੂ, ਤੂੰ ਪੂਰਬ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੋਂ ਵਲੋਂ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਉੱਤਰ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵਲੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।
ਕੁਵਿਦਙ੍ਗ ਯਵਮਨ੍ਤੋ ਯਵਂ ਚਿਦ੍ਯਥਾ ਦਾਨ੍ਤ੍ਯਨੁਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਯੂਯ । ਇਹੇਹੈषਾਂ ਕृਣੁਹਿ ਭੋਜਨਾਨਿ ਯੇ ਬਰ੍ਹਿषੋ ਨਮੋਵृਕ੍ਤਿਂ ਨ ਜਗ੍ਮੁਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜੌ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੌ ਹੀ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਠੰਢੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜਿਹੜੇ ਬਰ੍ਹੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਨਹਿ ਸ੍ਥੂਰ੍ਯृਤੁਥਾ ਯਾਤਮਸ੍ਤਿ ਨੋਤ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਿਵਿਦੇ ਸਂਗਮੇषੁ । ਗਵ੍ਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਾਯਨ੍ਤੋ ਵृषਣਂ ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ
ਕੋਈ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੁਵਂ ਸੁਰਾਮਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਨਮੁਚਾਵਾਸੁਰੇ ਸਚਾ । ਵਿਪਿਪਾਨਾ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵਾਵਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਨਮੁਚੀ ਅਸੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਪੁਤ੍ਰਮਿਵ ਪਿਤਰਾਵਸ਼੍ਵਿਨੋਭੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਥੁਃ ਕਾਵ੍ਯੈਰ੍ਦਂਸਨਾਭਿਃ । ਯਤ੍ਸੁਰਾਮਂ ਵ੍ਯਪਿਬਃ ਸ਼ਚੀਭਿਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤ੍ਵਾ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿष੍ਣਕ੍
ਮਾਪੇ ਵਾਂਗ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਵਿਤਾ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਚੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਮਵੋਭਿਃ ਸੁਮृਡੀਕੋ ਭਵਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਾਃ । ਬਾਧਤਾਂ ਦ੍ਵੇषੋ ਅਭਯਂ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਵੇ। ਅਸੀਂ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।
ਸ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮਦਾਰਾਚ੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵੇषਃ ਸਨੁਤਰ੍ਯੁਯੋਤੁ । ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਦ੍ਰੇ ਸੌਮਨਸੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਸਾਡੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੂਜਨਯੋਗ ਦੇ ਚੰਗੇ ਮਿਹਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
20.126 ਵਿ ਹਿ ਸੋਤੋਰਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਮਮਂਸਤ । ਯਤ੍ਰਾਮਦਦ੍ਵृषਾਕਪਿਰਰ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟੇषੁ ਮਤ੍ਸਖਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਸੋਮਾ ਵਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਪੀਤਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਪਰਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਧਾਵਸਿ ਵृषਾਕਪੇਰਤਿ ਵ੍ਯਥਿਃ । ਨੋ ਅਹ ਪ੍ਰ ਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੋਮਪੀਤਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕਿਮਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵृषਾਕਪਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਹਰਿਤੋ ਮृਗਃ । ਯਸ੍ਮਾ ਇਰਸ੍ਯਸੀਦੁ ਨ੍ਵਰ੍ਯੋ ਵਾ ਪੁष੍ਟਿਮਦ੍ਵਸੁ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰ ਗਿਆ? ਹੇ ਉੱਚੇ, ਤੂੰ ਧਨ ਲਈ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯਮਿਮਂ ਤ੍ਵਂ ਵृषਾਕਪਿਂ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਸ਼੍ਵਾ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਜਮ੍ਭਿषਦਪਿ ਕਰ੍ਣੇ ਵਰਾਹਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁੱਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਘੁਰਘੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਤष੍ਟਾਨਿ ਮੇ ਕਪਿਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਦੂਦੁषਤ੍। ਸ਼ਿਰੋ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਵਿषਂ ਨ ਸੁਗਂ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਭੁਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਨ ਮਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸੁਭਸਤ੍ਤਰਾ ਨ ਸੁਯਾਸ਼ੁਤਰਾ ਭੁਵਤ੍। ਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਯਵੀਯਸੀ ਨ ਸਕ੍ਥ੍ਯੁਦ੍ਯਮੀਯਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮੇਰੀ ਔਰਤ ਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਇਕ। ਨਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁਸਤ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਉਵੇ ਅਮ੍ਬ ਸੁਲਾਭਿਕੇ ਯਥੇਵਾਙ੍ਗਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਭਸਨ੍ ਮੇ ਅਮ੍ਬ ਸਕ੍ਥਿ ਮੇ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਵੀਵ ਹृष੍ਯਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮਾਂ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਟੰਗ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਸੁਬਾਹੋ ਸ੍ਵਙ੍ਗੁਰੇ ਪृਥੁष੍ਟੋ ਪृਥੁਜਾਘਨੇ । ਕਿਂ ਸ਼ੂਰਪਤ੍ਨਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਮਭ੍ਯਮੀषਿ ਵृषਾਕਪਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੌੜੀ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੌੜੀ ਟੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਅਵੀਰਾਮਿਵ ਮਾਮਯਂ ਸ਼ਰਾਰੁਰਭਿ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਉਤਾਹਮਸ੍ਮਿ ਵੀਰਿਣੀਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਮਰੁਤ੍ਸਖਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸਂਹੋਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮ ਪੁਰਾ ਨਾਰੀ ਸਮਨਂ ਵਾਵ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਵੇਧਾ ऋਤਸ੍ਯ ਵੀਰਿਣੀਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਮਹੀਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਔਰਤ ਨੇ ਸਾਂਝੇ ਹਵਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਜਾ ਕੇ ਭਾਗ ਲਿਆ। ਰਚਨਹਾਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਮਾਸੁ ਨਾਰਿषੁ ਸੁਭਗਾਮਹਮਸ਼੍ਰਵਮ੍ । ਨਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਪਰਂ ਚਨ ਜਰਸਾ ਮਰਤੇ ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗਾ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ। ਉਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਤੀ ਬੁਢੇ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਨਾਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਰਾਰਣ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਵृषਾਕਪੇਰ੍ऋਤੇ । ਯਸ੍ਯੇਦਮਪ੍ਯਂ ਹਵਿਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦੇਵੇषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮੈਂ, ਇੰਦਰਾਣੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਭੇਟ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਵृषਾਕਪਾਯਿ ਰੇਵਤਿ ਸੁਪੁਤ੍ਰ ਆਦੁ ਸੁਸ੍ਨੁषੇ । ਘਸਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਕ੍ਸ਼ਣਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਚਿਤ੍ਕਰਂ ਹਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੇਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਲਦ ਹੈ, ਨੇ ਕੁਝ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਖਾ ਲਈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਉਕ੍ਸ਼੍ਣੋ ਹਿ ਮੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ ਸਾਕਂ ਪਚਨ੍ਤਿ ਵਿਂਸਤਿਮ੍ । ਉਤਾਹਮਦ੍ਮਿ ਪੀਵ ਇਦੁਭਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮੇਰੇ ਪੰਦਰਾਂ ਬਲਦ ਵੀਹ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਕਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਖਾਧੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੇਟ ਭਰ ਗਏ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਵृषਭੋ ਨ ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋऽਨ੍ਤਰ੍ਯੂਥੇषੁ ਰੋਰੁਵਤ੍। ਮਨ੍ਥਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਂ ਹृਦੇ ਯਂ ਤੇ ਸੁਨੋਤਿ ਭਾਵਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਢਾ ਵੱਢਾ ਬਲਦ ਰੋੜਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਰਿੱਝਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਨ ਸੇਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰਮ੍ਬਤੇऽਨ੍ਤਰਾ ਸਕ੍ਥ੍ਯਾ ਕਪृਤ੍। ਸੇਦੀਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰੋਮਸ਼ਂ ਨਿषੇਦੁषੋ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਅੰਦਰ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੈਂਦਾ ਜਿਸ ਦਾ ਰੋਮ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਬੈਠਦੇ ਸਮੇਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਨ ਸੇਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰੋਮਸ਼ਂ ਨਿषੇਦੁषੋ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ । ਸੇਦੀਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯ ਰਮ੍ਬਤੇऽਨ੍ਤਰਾ ਸਕ੍ਥ੍ਯਾ ਕਪृਤ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਜਿਸ ਦਾ ਰੋਮ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਬੈਠਦੇ ਸਮੇਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੈਂਦਾ ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਅੰਦਰ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਅਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृषਾਕਪਿਃ ਪਰਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਹਤਂ ਵਿਦਤ੍। ਅਸਿਂ ਸੂਨਾਂ ਨਵਂ ਚਰੁਮਾਦੇਧਸ੍ਯਾਨ ਆਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਧਨਵੰਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਨਵਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਾਕੂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਭੇਟ ਅੱਗ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਅਯਮੇਮਿ ਵਿਚਾਕਸ਼ਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ ਦਾਸਮਾਰ੍ਯਮ੍ । ਪਿਬਾਮਿ ਪਾਕਸੁਤ੍ਵਨੋऽਭਿ ਧੀਰਮਚਾਕਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੱਭਦਾ ਤੇ ਵੇਖਦਾ, ਦਾਸ ਤੇ ਆਰੀਆ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ; ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀਂਦਾ ਹਾਂ, ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੇ, ਅਡੋਲ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਧਨ੍ਵ ਚ ਯਤ੍ਕृਨ੍ਤਤ੍ਰਂ ਚ ਕਤਿ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਾ ਵਿ ਯੋਜਨਾ । ਨੇਦੀਯਸੋ ਵृषਾਕਪੇऽਸ੍ਤਮੇਹਿ ਗृਹਾਮੁਪ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਚਾਹੇ ਰੇਤਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ, ਕਿੰਨੇ ਯੋਜਨ ਹਨ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਸਮੇਂ ਨੇੜੇ ਆ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਪੁਨਰੇਹਿ ਵृषਾਕਪੇ ਸੁਵਿਤਾ ਕਲ੍ਪਯਾਵਹੈ । ਯ ਏष ਸ੍ਵਪ੍ਨਨਂਸ਼ਨੋऽਸ੍ਤਮੇषਿ ਪਥਾ ਪੁਨਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਵਾਪਸ ਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਬਣਾਈਏ; ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਮੁੜ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।