ਨ ਤ੍ਵਾਵਾਮਨ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਨ ਜਾਤੋ ਨ ਜਨਿष੍ਯਤੇ । ਅਸ਼੍ਵਾਯਨ੍ਤੋ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜਿਨੋ ਗਵ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਹਵਾਮਹੇ
ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ, ਨਾ ਜਨਮਿਆ, ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਦਾਤਰ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਰੇਵਤੀਰ੍ਨਃ ਸਧਮਾਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸਨ੍ਤੁ ਤੁਵਿਵਾਜਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਮਨ੍ਤੋ ਯਾਭਿਰ੍ਮਦੇਮ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀਆਂ ਮਹਾਨ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਹੋਣ, ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।
ਆ ਘ ਤ੍ਵਾਵਾਨ੍ ਤ੍ਮਨਾਪ੍ਤ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਧृष੍ਣਵਿਯਾਨਃ । ऋਣੋਰਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਚਕ੍ਰਯੋਃ
ਤੂੰ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਗਾਇਕਾਂ ਕੋਲ ਆ, ਨਿੜਰ ਤੇ ਅਜਿੱਤ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਜੋ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਆ ਯਦ੍ਦੁਵਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤਵਾ ਕਾਮਂ ਜਰਿਤॄਣਾਮ੍ । ऋਣੋਰਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਸ਼ਚੀਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ।
ਤਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ ਮਹਿਤ੍ਵਂ ਮਧ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੋਰ੍ਵਿਤਤਂ ਸਂ ਜਭਾਰ । ਯਦੇਦਯੁਕ੍ਤ ਹਰਿਤਃ ਸਧਸ੍ਥਾਦਾਦ੍ਰਾਤ੍ਰੀ ਵਾਸਸ੍ਤਨੁਤੇ ਸਿਮਸ੍ਮੈ
ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲੀ ਹੋਈ; ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹਰੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਤਦ ਰਾਤ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਭਿਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਰੂਪਂ ਕृਣੁਤੇ ਦ੍ਯੋਰੁਪਸ੍ਥੇ । ਅਨਨ੍ਤਮਨ੍ਯਦ੍ਰੁਸ਼ਦਸ੍ਯ ਪਾਜਃ ਕृष੍ਣਮਨ੍ਯਦ੍ਧਰਿਤਃ ਸਂ ਭਰਨ੍ਤਿ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਕਲ, ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਗੋਦ 'ਤੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਅੰਤਹੀਣ ਤਾਕਤ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਕਾਲੀ, ਹਰੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਯਾ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰ ਆ ਭੁਵਦੂਤੀ ਸਦਾਵृਧਃ ਸਖਾ । ਕਯਾ ਸ਼ਚਿष੍ਠਯਾ ਵृਤਾ
ਕਿਹੜੀ ਅਜੋਬੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ? ਕਿਹੜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਕਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯੋ ਮਦਾਨਾਂ ਮਂਹਿष੍ਠੋ ਮਤ੍ਸਦਨ੍ਧਸਃ । ਦृਲ੍ਹਾ ਚਿਦਾਰੁਜੇ ਵਸੁ
ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮ ਰਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਪੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਅਭੀ षੁ ਨਃ ਸਖੀਨਾਮਵਿਤਾ ਜਰਿਤॄਣਾਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਭਵਾਸ੍ਯੂਤਿਭਿਃ
ਸਾਡੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਸੌ ਵਾਰੀ ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ।
ਇਮਾ ਨੁ ਕਂ ਭੁਵਨਾ ਸੀषਧਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾਃ । ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਂ ਚਾਦਿਤ੍ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹ ਚੀਕॢਪਾਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ? ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਯਜਨ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਠੀਕ ਕਰੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਗਣੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਸ੍ਮਾਕਂ ਭੂਤ੍ਵਵਿਤਾ ਤਨੂਨਾਮ੍ । ਹਤ੍ਵਾਯ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਯਦਾਯਨ੍ ਦੇਵਾ ਦੇਵਤ੍ਵਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ
ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਭਜਾਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਕਮਨਯਂ ਛਚੀਭਿਰਾਦਿਤ੍ਸ੍ਵਧਾਮਿषਿਰਾਂ ਪਰ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍ । ਅਯਾ ਵਾਜਂ ਦੇਵਹਿਤਂ ਸਨੇਮ ਮਦੇਮ ਸ਼ਤਹਿਮਾਃ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਭਜਨ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਇਆ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਇਸ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਸੌ ਜੜ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ।
ਅਪੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਚੋ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਪਾਪਾਚੋ ਅਭਿਭੂਤੇ ਨੁਦਸ੍ਵ । ਅਪੋਦੀਚੋ ਅਪ ਸ਼ੂਰਾਧਰਾਚ ਉਰੌ ਯਥਾ ਤਵ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ ਮਦੇਮ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦਇਆਲੂ, ਤੂੰ ਪੂਰਬ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੋਂ ਵਲੋਂ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਉੱਤਰ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵਲੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।
ਕੁਵਿਦਙ੍ਗ ਯਵਮਨ੍ਤੋ ਯਵਂ ਚਿਦ੍ਯਥਾ ਦਾਨ੍ਤ੍ਯਨੁਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਯੂਯ । ਇਹੇਹੈषਾਂ ਕृਣੁਹਿ ਭੋਜਨਾਨਿ ਯੇ ਬਰ੍ਹਿषੋ ਨਮੋਵृਕ੍ਤਿਂ ਨ ਜਗ੍ਮੁਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜੌ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੌ ਹੀ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਠੰਢੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜਿਹੜੇ ਬਰ੍ਹੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਨਹਿ ਸ੍ਥੂਰ੍ਯृਤੁਥਾ ਯਾਤਮਸ੍ਤਿ ਨੋਤ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਿਵਿਦੇ ਸਂਗਮੇषੁ । ਗਵ੍ਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਾਯਨ੍ਤੋ ਵृषਣਂ ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ
ਕੋਈ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੁਵਂ ਸੁਰਾਮਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਨਮੁਚਾਵਾਸੁਰੇ ਸਚਾ । ਵਿਪਿਪਾਨਾ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵਾਵਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਨਮੁਚੀ ਅਸੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਪੁਤ੍ਰਮਿਵ ਪਿਤਰਾਵਸ਼੍ਵਿਨੋਭੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਥੁਃ ਕਾਵ੍ਯੈਰ੍ਦਂਸਨਾਭਿਃ । ਯਤ੍ਸੁਰਾਮਂ ਵ੍ਯਪਿਬਃ ਸ਼ਚੀਭਿਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤ੍ਵਾ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿष੍ਣਕ੍
ਮਾਪੇ ਵਾਂਗ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਵਿਤਾ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਚੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਮਵੋਭਿਃ ਸੁਮृਡੀਕੋ ਭਵਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਾਃ । ਬਾਧਤਾਂ ਦ੍ਵੇषੋ ਅਭਯਂ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਵੇ। ਅਸੀਂ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।
ਸ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮਦਾਰਾਚ੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵੇषਃ ਸਨੁਤਰ੍ਯੁਯੋਤੁ । ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਦ੍ਰੇ ਸੌਮਨਸੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਸਾਡੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੂਜਨਯੋਗ ਦੇ ਚੰਗੇ ਮਿਹਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
20.126 ਵਿ ਹਿ ਸੋਤੋਰਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਮਮਂਸਤ । ਯਤ੍ਰਾਮਦਦ੍ਵृषਾਕਪਿਰਰ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟੇषੁ ਮਤ੍ਸਖਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਸੋਮਾ ਵਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਪੀਤਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਪਰਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਧਾਵਸਿ ਵृषਾਕਪੇਰਤਿ ਵ੍ਯਥਿਃ । ਨੋ ਅਹ ਪ੍ਰ ਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੋਮਪੀਤਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕਿਮਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵृषਾਕਪਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਹਰਿਤੋ ਮृਗਃ । ਯਸ੍ਮਾ ਇਰਸ੍ਯਸੀਦੁ ਨ੍ਵਰ੍ਯੋ ਵਾ ਪੁष੍ਟਿਮਦ੍ਵਸੁ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰ ਗਿਆ? ਹੇ ਉੱਚੇ, ਤੂੰ ਧਨ ਲਈ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯਮਿਮਂ ਤ੍ਵਂ ਵृषਾਕਪਿਂ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਸ਼੍ਵਾ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਜਮ੍ਭਿषਦਪਿ ਕਰ੍ਣੇ ਵਰਾਹਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁੱਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਘੁਰਘੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਤष੍ਟਾਨਿ ਮੇ ਕਪਿਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਦੂਦੁषਤ੍। ਸ਼ਿਰੋ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਵਿषਂ ਨ ਸੁਗਂ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਭੁਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਨ ਮਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸੁਭਸਤ੍ਤਰਾ ਨ ਸੁਯਾਸ਼ੁਤਰਾ ਭੁਵਤ੍। ਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਯਵੀਯਸੀ ਨ ਸਕ੍ਥ੍ਯੁਦ੍ਯਮੀਯਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮੇਰੀ ਔਰਤ ਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਇਕ। ਨਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁਸਤ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਉਵੇ ਅਮ੍ਬ ਸੁਲਾਭਿਕੇ ਯਥੇਵਾਙ੍ਗਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਭਸਨ੍ ਮੇ ਅਮ੍ਬ ਸਕ੍ਥਿ ਮੇ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਵੀਵ ਹृष੍ਯਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਮਾਂ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਟੰਗ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਸੁਬਾਹੋ ਸ੍ਵਙ੍ਗੁਰੇ ਪृਥੁष੍ਟੋ ਪृਥੁਜਾਘਨੇ । ਕਿਂ ਸ਼ੂਰਪਤ੍ਨਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਮਭ੍ਯਮੀषਿ ਵृषਾਕਪਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੌੜੀ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੌੜੀ ਟੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਅਵੀਰਾਮਿਵ ਮਾਮਯਂ ਸ਼ਰਾਰੁਰਭਿ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਉਤਾਹਮਸ੍ਮਿ ਵੀਰਿਣੀਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਮਰੁਤ੍ਸਖਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸਂਹੋਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮ ਪੁਰਾ ਨਾਰੀ ਸਮਨਂ ਵਾਵ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਵੇਧਾ ऋਤਸ੍ਯ ਵੀਰਿਣੀਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਮਹੀਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਔਰਤ ਨੇ ਸਾਂਝੇ ਹਵਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਜਾ ਕੇ ਭਾਗ ਲਿਆ। ਰਚਨਹਾਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਮਾਸੁ ਨਾਰਿषੁ ਸੁਭਗਾਮਹਮਸ਼੍ਰਵਮ੍ । ਨਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਪਰਂ ਚਨ ਜਰਸਾ ਮਰਤੇ ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗਾ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ। ਉਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਤੀ ਬੁਢੇ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।