ਤਂ ਹਿ ਸ੍ਵਰਾਜਂ ਵृषਭਂ ਤਮੋਜਸੇ ਧਿषਣੇ ਨਿष੍ਟਤਕ੍ਸ਼ਤੁਃ । ਉਤੋਪਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਨਿ षੀਦਸਿ ਸੋਮਕਾਮਂ ਹਿ ਤੇ ਮਨਃ
ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ, ਬਲਵਾਨ ਲਈ, ਦੋ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਅਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ; ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਥੇ ਬੈਠ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸੋਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯੋऽਨਾ ਤ੍ਵਮਨਾਪਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਜਨੁषਾ ਸਨਾਦਸਿ । ਯੁਧੇਦਾਪਿਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸੇ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਨਾ ਕੋਈ ਭਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਤੁਸੀਂ; ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਨਕੀ ਰੇਵਨ੍ਤਂ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਿਨ੍ਦਸੇ ਪੀਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਰਾਸ਼੍ਵਃ । ਯਦਾ ਕृਣੋषਿ ਨਦਨੁਂ ਸਮੂਹਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਪਿਤੇਵ ਹੂਯਸੇ
ਤੂੰ ਦੋਸਤ ਲਈ ਧਨਵਾਨ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ; ਤੇਰੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸੱਦੇ ਹਨ।
ਅਹਮਿਦ੍ਧਿ ਪਿਤੁष੍ਪਰਿ ਮੇਧਾਮृਤਸ੍ਯ ਜਗ੍ਰਭ । ਅਹਂ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਜਨਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਬੁਧੀ ਫੜੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨੇਨ ਮਨ੍ਮਨਾ ਗਿਰਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਮਿ ਕਣ੍ਵਵਤ੍। ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੁष੍ਮਮਿਦ੍ਦਧੇ
ਪੁਰਾਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਣਵਾਂ ਵਾਂਗ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਪਾਈ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ऋषਯੋ ਯੇ ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ । ਮਮੇਦ੍ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਸੁष੍ਟੁਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ—ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਫ਼ ਵਾਲਾ, ਵਧ।
ਮਾ ਭੂਮ ਨਿष੍ਟ੍ਯਾ ਇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਦਰਣਾ ਇਵ । ਵਨਾਨਿ ਨਿ ਪ੍ਰਜਹਿਤਾਨ੍ਯਦ੍ਰਿਵੋ ਦੁਰੋषਾਸੋ ਅਮਨ੍ਮਹਿ
ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਈਏ ਜੋ ਕੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਵੱਜਦੇ ਹਨ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੁੱਟੇ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਈਏ।
ਅਮਨ੍ਮਹੀਦਨਾਸ਼ਵੋऽਨੁਗ੍ਰਾਸਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਸੁਕृਤ੍ਸੁ ਤੇ ਮਹਤਾ ਸ਼ੂਰ ਰਾਧਸਾਨੁ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮੁਦੀਮਹਿ
ਅਸੀਂ ਬੇਸਹਾਰੇ ਨਾ ਹੋਈਏ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਾਰੇ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ; ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬਲਵਾਨ ਯੋਧੇ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰੀਏ।
ਪਿਬਾ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨ੍ਦਤੁ ਤ੍ਵਾ ਯਂ ਤੇ ਸੁषਾਵ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਾਦ੍ਰਿਃ । ਸੋਤੁਰ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸੁਯਤੋ ਨਾਰ੍ਵਾ
ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ—ਜੋ ਪੱਥਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੱਬਿਆ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚਾਹਵਾਲੇ; ਦੱਬਣ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਦੱਬਿਆ।
ਯਸ੍ਤੇ ਮਦੋ ਯੁਜਸ੍ਚਾਰੁਰਸ੍ਤਿ ਯੇਨ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਹਂਸਿ । ਸ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਭੂਵਸੋ ਮਮਤ੍ਤੁ
ਤੇਰਾ ਉਹ ਜੋਸ਼, ਜੋ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚਾਹਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ—ਉਹ, ਧਨਵਾਨ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰੇ।
ਬੋਧਾ ਸੁ ਮੇ ਮਘਵਨ੍ ਵਾਚਮੇਮਾਂ ਯਾਂ ਤੇ ਵਸਿष੍ਠੋ ਅਰ੍ਚਤਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਮ੍ । ਇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਧਮਾਦੇ ਜੁषਸ੍ਵ
ਦਾਨੀ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇਰੀ ਤਰੀਫ਼ ਵਜੋਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਬੂਲ ਕਰ।
ਸ਼ਗ੍ਧ੍ਯੂ षੁ ਸ਼ਚੀਪਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਭਗਂ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ਸਂ ਵਸੁਵਿਦਮਨੁ ਸ਼ੂਰ ਚਰਾਮਸਿ
ਸਾਰੇ ਰੱਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ, ਯੋਧੇ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਨਾਮੀ ਤੇ ਧਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਸਮਝ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।
ਪੌਰੋ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਰੁਕृਦ੍ਗਵਾਮਸ੍ਯੁਤ੍ਸੋ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ । ਨਕਿਰ੍ਹਿ ਦਾਨਂ ਪਰਿਮਰ੍ਧਿषਤ੍ਤ੍ਵੇ ਯਦ੍ਯਦ੍ਯਾਮਿ ਤਦਾ ਭਰ
ਤੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈਂ; ਦਾਤ ਦੇਣ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ—ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਦ੍ਦੇਵਤਾਤਯੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮੀਕੇ ਵਨਿਨੋ ਹਵਾਮਹ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਧਨਸ੍ਯ ਸਾਤਯੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹ੍ਨਾ ਰੋਦਸੀ ਪਪ੍ਰਥਚ੍ਛਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯਮਰੋਚਯਤ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਹ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਯੇਮਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੁਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੋਨਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਸਦਾਰ ਸੋਮ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤਾਵਿ ਮਨ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵੋਚਤ । ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ऋਤਸ੍ਯ ਬृਹਤੀਰਨੂषਤ ਸ੍ਤੋਤੁਰ੍ਮੇਘਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ
ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਾ ਭਜਨ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਇੰਦਰ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ। ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਗਾਇਕ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਸ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੁਰਣ੍ਯਵੋ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਅਰ੍ਕਮਾਨृਚੁਃ । ਅਸ੍ਮੇ ਰਯਿਃ ਪਪ੍ਰਥੇ ਵृष੍ਣ੍ਯਂ ਸ਼ਵੋऽਸ੍ਮੇ ਸੁਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਚਲਾਕ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਫੈਲ ਗਈ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗਪਾਗੁਦਙ੍ਨ੍ਯਗ੍ਵਾ ਹੂਯਸੇ ਨृਭਿਃ । ਸਿਮਾ ਪੁਰੂ ਨृषੂਤੋ ਅਸ੍ਯਾਨਵੇऽਸਿ ਪ੍ਰਸ਼ਰ੍ਧ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ੇ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਲੋਕ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਤੂੰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ 'ਤੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੁਰਵਸ਼ੇ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯਦ੍ਵਾ ਰੁਮੇ ਰੁਸ਼ਮੇ ਸ਼੍ਯਾਵਕੇ ਕृਪ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਦਯਸੇ ਸਚਾ । ਕਣ੍ਵਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਿ ਸ੍ਤੋਮਵਾਹਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗਹਿ
ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਰੂਮਾ, ਰੁਸ਼ਮਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਆਵਕ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਕਣਵਾ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਆ ਜਾ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰ ਨੋਨੁਮੋऽਦੁਗ੍ਧਾ ਇਵ ਧੇਨਵਃ । ਈਸ਼ਾਨਮਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਮੀਸ਼ਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਸ੍ਥੁषਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਦੁੱਧ ਨਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਚਲਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਠੀਕ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਾਵਾਮਨ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਨ ਜਾਤੋ ਨ ਜਨਿष੍ਯਤੇ । ਅਸ਼੍ਵਾਯਨ੍ਤੋ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜਿਨੋ ਗਵ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਹਵਾਮਹੇ
ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ, ਨਾ ਜਨਮਿਆ, ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਦਾਤਰ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਰੇਵਤੀਰ੍ਨਃ ਸਧਮਾਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸਨ੍ਤੁ ਤੁਵਿਵਾਜਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਮਨ੍ਤੋ ਯਾਭਿਰ੍ਮਦੇਮ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀਆਂ ਮਹਾਨ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਹੋਣ, ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।
ਆ ਘ ਤ੍ਵਾਵਾਨ੍ ਤ੍ਮਨਾਪ੍ਤ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਧृष੍ਣਵਿਯਾਨਃ । ऋਣੋਰਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਚਕ੍ਰਯੋਃ
ਤੂੰ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਗਾਇਕਾਂ ਕੋਲ ਆ, ਨਿੜਰ ਤੇ ਅਜਿੱਤ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਜੋ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਆ ਯਦ੍ਦੁਵਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤਵਾ ਕਾਮਂ ਜਰਿਤॄਣਾਮ੍ । ऋਣੋਰਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਸ਼ਚੀਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ।
ਤਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ ਮਹਿਤ੍ਵਂ ਮਧ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੋਰ੍ਵਿਤਤਂ ਸਂ ਜਭਾਰ । ਯਦੇਦਯੁਕ੍ਤ ਹਰਿਤਃ ਸਧਸ੍ਥਾਦਾਦ੍ਰਾਤ੍ਰੀ ਵਾਸਸ੍ਤਨੁਤੇ ਸਿਮਸ੍ਮੈ
ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲੀ ਹੋਈ; ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹਰੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਤਦ ਰਾਤ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਭਿਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਰੂਪਂ ਕृਣੁਤੇ ਦ੍ਯੋਰੁਪਸ੍ਥੇ । ਅਨਨ੍ਤਮਨ੍ਯਦ੍ਰੁਸ਼ਦਸ੍ਯ ਪਾਜਃ ਕृष੍ਣਮਨ੍ਯਦ੍ਧਰਿਤਃ ਸਂ ਭਰਨ੍ਤਿ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਕਲ, ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਗੋਦ 'ਤੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਅੰਤਹੀਣ ਤਾਕਤ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਕਾਲੀ, ਹਰੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਯਾ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰ ਆ ਭੁਵਦੂਤੀ ਸਦਾਵृਧਃ ਸਖਾ । ਕਯਾ ਸ਼ਚਿष੍ਠਯਾ ਵृਤਾ
ਕਿਹੜੀ ਅਜੋਬੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ? ਕਿਹੜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਕਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯੋ ਮਦਾਨਾਂ ਮਂਹਿष੍ਠੋ ਮਤ੍ਸਦਨ੍ਧਸਃ । ਦृਲ੍ਹਾ ਚਿਦਾਰੁਜੇ ਵਸੁ
ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮ ਰਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਪੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਅਭੀ षੁ ਨਃ ਸਖੀਨਾਮਵਿਤਾ ਜਰਿਤॄਣਾਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਭਵਾਸ੍ਯੂਤਿਭਿਃ
ਸਾਡੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਸੌ ਵਾਰੀ ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ।
ਇਮਾ ਨੁ ਕਂ ਭੁਵਨਾ ਸੀषਧਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾਃ । ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਂ ਚਾਦਿਤ੍ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹ ਚੀਕॢਪਾਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ? ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਯਜਨ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਠੀਕ ਕਰੇ।