ਏਵਾ ਮਹਾਨ੍ ਬृਹਦ੍ਦਿਵੋ ਅਥਰ੍ਵਾਵੋਚਤ੍ਸ੍ਵਾਂ ਤਨ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮੇਵ । ਸ੍ਵਸਾਰੌ ਮਾਤਰਿਭ੍ਵਰੀ ਅਰਿਪ੍ਰੇ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਚੈਨੇ ਸ਼ਵਸਾ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਵਾਂਗ, ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਤੇ ਭਵਰੀ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕੇਤੁਰਨੀਕਂ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ ਸੂਰ੍ਯ ਉਦ੍ਯਨ੍ । ਦਿਵਾਕਰੋऽਤਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੈਸ੍ਤਮਾਂਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤਾਰੀਦ੍ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ, ਸੂਰਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਸਾਰਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਹਰ ਮੰਦਤਾ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮੁਦਗਾਦਨੀਕਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਃ । ਆਪ੍ਰਾਦ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾ ਜਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੁषਸ਼੍ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਉੱਗਿਆ ਹੈ, ਮਿਤਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਅੱਗ ਦਾ ਨੈਣ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਜਗ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਰ ਚਲਣ ਤੇ ਠਹਿਰਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਜੀਵ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਦੇਵੀਮੁषਸਂ ਰੋਚਮਾਨਾਂ ਮਰ੍ਯੋ ਨ ਯੋषਾਮਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍। ਯਤ੍ਰਾ ਨਰੋ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਯੁਗਾਨਿ ਵਿਤਨ੍ਵਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਭਦ੍ਰਾਯ ਭਦ੍ਰਮ੍
ਸੂਰਜ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਯੁੱਗਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗਾ ਚੰਗੇ ਲਈ ਵਾਪਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਭਰਮੋਜੋ ਨृਮ੍ਣਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਵਿਚਰ੍षਣੇ । ਆ ਵੀਰਂ ਪृਤਨਾषਹਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੈਂ, ਸੌ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਿਆਣੇ। ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵੀਰ ਦੇ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਿਤਾ ਵਸੋ ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਬਭੂਵਿਥ । ਅਧਾ ਤੇ ਸੁਮ੍ਨਮੀਮਹੇ
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਦਇਆਲੂ; ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਸੌ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁष੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਾਜਯਨ੍ਤਮੁਪ ਬ੍ਰੁਵੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਸ ਨੋ ਰਾਸ੍ਵ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤਵਰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਸ੍ਵਾਦੋਰਿਤ੍ਥਾ ਵਿषੂਵਤੋ ਮਧ੍ਵਃ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਗੌਰ੍ਯਃ । ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਯਾਵਰੀਰ੍ਵृष੍ਣਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ੋਭਸੇ ਵਸ੍ਵੀਰਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਮਿੱਠੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਮਿੱਠਾ ਪਦਾਰਥ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਪृਸ਼ਨਾਯੁਵਃ ਸੋਮਂ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਪृਸ਼੍ਨਯਃ । ਪ੍ਰਿਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੇਨਵੋ ਵਜ੍ਰਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਾਯਕਂ ਵਸ੍ਵੀਰਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇਹ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਉਸ ਲਈ ਸੋਮਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਗਾਂਵਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਵਜਰ ਤੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਨਮਸਾ ਸਹਃ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਸ਼੍ਚਿਰੇ ਪੁਰੂਣਿ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਯੇ ਵਸ੍ਵੀਰਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇਹ ਸਿਆਣੀਆਂ, ਆਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਦੂਨੇ ਸੁਤਂ ਪਰਿ ष੍ਟੋਭਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰਃ । ਅਰ੍ਕਮਰ੍ਚਨ੍ਤੁ ਕਾਰਵਃ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਜਿਸ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਗੂੰਜਣ। ਕਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਣ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਰਣਨ੍ਤਿ ਸਪ੍ਤ ਸਂਸਦਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਤੇ ਹਵਾਮਹੇ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਤ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ— ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲਣ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇषੁ ਚੇਤਨਂ ਦੇਵਾਸੋ ਯਜ੍ਞਮਤ੍ਨਤ । ਤਮਿਦ੍ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰਃ
ਤ੍ਰਿਕਦਰੁਕ ਮੇਲੇ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਾਗਰੂਕ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਣ।
ਯਤ੍ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿष੍ਣਵਿ ਯਦ੍ਵਾ ਘ ਤ੍ਰਿਤ ਆਪ੍ਤ੍ਯੇ । ਯਦ੍ਵਾ ਮਰੁਤ੍ਸੁ ਮਨ੍ਦਸੇ ਸਮਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਤਾ ਆਪਤਿਆ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆ ਹੈਂ—
ਯਦ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪਰਾਵਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਧਿ ਮਨ੍ਦਸੇ । ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਤ੍ਸੁਤੇ ਰਣਾ ਸਮਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਜਾਂ, ਤਾਕਤਵਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਦੂਰਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਿਆ ਹੈਂ, ਸਾਡਾ ਨਿਕਲਿਆ ਸੋਮਾ ਤੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਯਦ੍ਵਾਸਿ ਸੁਨ੍ਵਤੋ ਵृਧੋ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਤੇ । ਉਕ੍ਥੇ ਵਾ ਯਸ੍ਯ ਰਣ੍ਯਸਿ ਸਮਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਜਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲਣ ਤੇ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ— ਸਾਡਾ ਨਿਕਲਿਆ ਸੋਮਾ ਤੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਯਦਦ੍ਯ ਕਚ੍ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨ੍ ਉਦਗਾ ਅਭਿ ਸੂਰ੍ਯ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਾਰੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਅੱਜ ਉੱਭਰਿਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਾਰਾ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ ਸਤ੍ਪਤੇ ਨ ਮਰਾ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਉਤੋ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਿਤ੍ਤਵ
ਜੇ ਤੂੰ, ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ 'ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ'—ਤਾਂ ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਬਲਵਾਨ।
ਯੇ ਸੋਮਾਸਃ ਪਰਾਵਤਿ ਯੇ ਅਰ੍ਵਾਵਤਿ ਸੁਨ੍ਵਿਰੇ । ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸਿ
ਜੋ ਸੋਮ ਦੂਰ ਦੱਬੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਦੱਬੇ ਹਨ—ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਉਭਯਂ ਸ਼ृਣਵਚ੍ਚ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਰ੍ਵਾਗਿਦਂ ਵਚਃ । ਸਤ੍ਰਾਚ੍ਯਾ ਮਘਵਾ ਸੋਮਪੀਤਯੇ ਧਿਯਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਆ ਗਮਤ੍
ਇੰਦਰ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ; ਇਸ ਬਚਨ ਕੋਲ ਆ। ਦਾਨੀ, ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਆ।
ਤਂ ਹਿ ਸ੍ਵਰਾਜਂ ਵृषਭਂ ਤਮੋਜਸੇ ਧਿषਣੇ ਨਿष੍ਟਤਕ੍ਸ਼ਤੁਃ । ਉਤੋਪਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਨਿ षੀਦਸਿ ਸੋਮਕਾਮਂ ਹਿ ਤੇ ਮਨਃ
ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ, ਬਲਵਾਨ ਲਈ, ਦੋ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਅਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ; ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਥੇ ਬੈਠ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸੋਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯੋऽਨਾ ਤ੍ਵਮਨਾਪਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਜਨੁषਾ ਸਨਾਦਸਿ । ਯੁਧੇਦਾਪਿਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸੇ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਨਾ ਕੋਈ ਭਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਤੁਸੀਂ; ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਨਕੀ ਰੇਵਨ੍ਤਂ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਿਨ੍ਦਸੇ ਪੀਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਰਾਸ਼੍ਵਃ । ਯਦਾ ਕृਣੋषਿ ਨਦਨੁਂ ਸਮੂਹਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਪਿਤੇਵ ਹੂਯਸੇ
ਤੂੰ ਦੋਸਤ ਲਈ ਧਨਵਾਨ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ; ਤੇਰੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸੱਦੇ ਹਨ।
ਅਹਮਿਦ੍ਧਿ ਪਿਤੁष੍ਪਰਿ ਮੇਧਾਮृਤਸ੍ਯ ਜਗ੍ਰਭ । ਅਹਂ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਜਨਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਬੁਧੀ ਫੜੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨੇਨ ਮਨ੍ਮਨਾ ਗਿਰਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਮਿ ਕਣ੍ਵਵਤ੍। ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੁष੍ਮਮਿਦ੍ਦਧੇ
ਪੁਰਾਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਣਵਾਂ ਵਾਂਗ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਪਾਈ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ऋषਯੋ ਯੇ ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ । ਮਮੇਦ੍ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਸੁष੍ਟੁਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ—ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਫ਼ ਵਾਲਾ, ਵਧ।
ਮਾ ਭੂਮ ਨਿष੍ਟ੍ਯਾ ਇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਦਰਣਾ ਇਵ । ਵਨਾਨਿ ਨਿ ਪ੍ਰਜਹਿਤਾਨ੍ਯਦ੍ਰਿਵੋ ਦੁਰੋषਾਸੋ ਅਮਨ੍ਮਹਿ
ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਈਏ ਜੋ ਕੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਵੱਜਦੇ ਹਨ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੁੱਟੇ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਈਏ।
ਅਮਨ੍ਮਹੀਦਨਾਸ਼ਵੋऽਨੁਗ੍ਰਾਸਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਸੁਕृਤ੍ਸੁ ਤੇ ਮਹਤਾ ਸ਼ੂਰ ਰਾਧਸਾਨੁ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮੁਦੀਮਹਿ
ਅਸੀਂ ਬੇਸਹਾਰੇ ਨਾ ਹੋਈਏ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਾਰੇ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ; ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬਲਵਾਨ ਯੋਧੇ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰੀਏ।
ਪਿਬਾ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨ੍ਦਤੁ ਤ੍ਵਾ ਯਂ ਤੇ ਸੁषਾਵ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਾਦ੍ਰਿਃ । ਸੋਤੁਰ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸੁਯਤੋ ਨਾਰ੍ਵਾ
ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ—ਜੋ ਪੱਥਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੱਬਿਆ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚਾਹਵਾਲੇ; ਦੱਬਣ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਦੱਬਿਆ।
ਯਸ੍ਤੇ ਮਦੋ ਯੁਜਸ੍ਚਾਰੁਰਸ੍ਤਿ ਯੇਨ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਹਂਸਿ । ਸ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਭੂਵਸੋ ਮਮਤ੍ਤੁ
ਤੇਰਾ ਉਹ ਜੋਸ਼, ਜੋ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਚਾਹਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ—ਉਹ, ਧਨਵਾਨ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰੇ।