ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਗੋਪਤਿਂ ਗਿਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਚ ਯਥਾ ਵਿਦੇ । ਸੂਨੁਂ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸੱਚ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਆ ਹਰਯਃ ਸਸृਜ੍ਰਿਰੇऽਰੁषੀਰਧਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ । ਯਤ੍ਰਾਭਿ ਸਂਨਵਾਮਹੇ
ਹਲਕੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਾਵ ਆਸ਼ਿਰਂ ਦੁਦੁਹ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਮਧੁ । ਯਤ੍ਸੀਮੁਪਹ੍ਵਰੇ ਵਿਦਤ੍
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਦੁਹਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ।
ਉਦ੍ਯਦ੍ਬ੍ਰਧ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿष੍ਟਪਂ ਗृਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਵਹਿ । ਮਧ੍ਵਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਚੇਵਹਿ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਸਖ੍ਯੁਃ ਪਦੇ
ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਇੰਦਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਆ। ਮਿੱਠਾ ਪਦਾਰਥ ਪੀ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਕਦਮਾਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ।
ਅਰ੍ਚਤ ਪ੍ਰਾਰ੍ਚਤ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਸੋ ਅਰ੍ਚਤ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਉਤ ਪੁਰਂ ਨ ਧृष੍ਣ੍ਵਰ੍ਚਤ
ਗਾਉ, ਪਿਆਰੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਗਾਉ; ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗਾਉਣ, ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਗਾਉਣ।
ਅਵ ਸ੍ਵਰਾਤਿ ਗਰ੍ਗਰੋ ਗੋਧਾ ਪਰਿ ਸਨਿष੍ਵਣਤ੍। ਪਿਙ੍ਗਾ ਪਰਿ ਚਨਿष੍ਕਦਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਬਲਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੇ, ਗਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮੇ; ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਵੀ ਚਲਦਾ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਉੱਚਾ ਕਰੋ।
ਆ ਯਤ੍ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੇਨ੍ਯਃ ਸੁਦੁਘਾ ਅਨਪਸ੍ਫੁਰਃ । ਅਪਸ੍ਫੁਰਂ ਗृਭਾਯਤ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ
ਜਦੋਂ ਹੋਰ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁਹਣ ਵਾਲੀ, ਉਡਦੀ ਹੈ, ਥੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਥੱਕਣ-ਰਹਿਤ ਸੋਮ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ।
ਅਪਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪਾਦਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਮਤ੍ਸਤ । ਵਰੁਣ ਇਦਿਹ ਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਤਮਾਪੋ ਅਭ੍ਯਨੂषਤ ਵਤ੍ਸਂ ਸਂਸ਼ਿਸ਼੍ਵਰੀਰਿਵ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਵਰੁਣ ਇੱਥੇ ਵੱਸੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਸੁਦੇਵੋ ਅਸਿ ਵਰੁਣ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਅਨੁਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਕਾਕੁਦਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸੁषਿਰਾਮਿਵ
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਵਰੁਣ, ਜਿਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਤੇਰੇ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਥਾਂ ਵੱਲ।
ਯੋ ਵ੍ਯਤੀਂਰਫਾਣਯਤ੍ਸੁਯੁਕ੍ਤਾਮੁਪ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਤਕ੍ਵੋ ਨੇਤਾ ਤਦਿਦ੍ਵਪੁਰੁਪਮਾ ਯੋ ਅਮੁਚ੍ਯਤ
ਜੋ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਜੂ ਲਾਹੀ, ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨੇਤਾ — ਉਹੀ ਅਜਬ ਰੂਪ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਜੋ ਛੁਟ ਗਿਆ।
ਅਤੀਦੁ ਸ਼ਕ੍ਰ ਓਹਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ । ਭਿਨਤ੍ਕਨੀਨ ਓਦਨਂ ਪਚ੍ਯਮਾਨਂ ਪਰੋ ਗਿਰਾ
ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੂੰ ਅਣਉਬਲਿਆ ਭਾਤ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਾਰ ਪਕ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਭਕੋ ਨ ਕੁਮਾਰਕੋऽਧਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ੍ ਅਵਂ ਰਥਮ੍ । ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਮਹਿषਂ ਮृਗਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਮਾਤ੍ਰੇ ਵਿਭੁਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਇਕ ਛੋਟੇ ਮੁੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਨੀਵੇਂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ।
ਆ ਤੂ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਦਂਪਤੇ ਰਥਂ ਤਿष੍ਠਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਮ੍ । ਅਧ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਸਚੇਵਹਿ ਸਹਸ੍ਰਪਾਦਮਰੁषਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਗਾਮਨੇਹਸਮ੍
ਆ, ਸੋਹਣੀ ਦਾਡ਼ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ; ਫਿਰ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਘੇਮਿਤ੍ਥਾ ਨਮਸ੍ਵਿਨ ਉਪ ਸ੍ਵਰਾਜਮਾਸਤੇ । ਅਰ੍ਥਂ ਚਿਦਸ੍ਯ ਸੁਧਿਤਂ ਯਦੇਤਵੇ ਆਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਦਾਵਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਵੀ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲਈ ਲੱਕੜ।
ਅਨੁ ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯੌਕਸਃ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਸ ਏषਾਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾਮਨੁ ਪ੍ਰਯਤਿਂ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषੋ ਹਿਤਪ੍ਰਯਸ ਆਸ਼ਤ
ਪੁਰਾਣੇ ਘਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਯਜਮਾਨ ਪੁਰਾਣਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭੇਟ ਲਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ।
ਯੋ ਰਾਜਾ ਚਰ੍षਣੀਨਾਂ ਯਾਤਾ ਰਥੇਭਿਰਧ੍ਰਿਗੁਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਂ ਤਰੁਤਾ ਪृਤਨਾਨਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਯੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਗृਣੇ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਰਥਾਂ ਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ — ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਪੁਰੁਹਨ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਵਸੇ ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤਾ ਵਿਧਰ੍ਤਰਿ । ਹਸ੍ਤਾਯ ਵਜ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧਾਯਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਮਹੋ ਦਿਵੇ ਨ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਾ ਗਿਆ, ਮਦਦ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਨਕਿष੍ਟਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਸ਼ਦ੍ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਦਾਵृਧਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਗੂਰ੍ਤਮृਭ੍ਵਸਮਧृष੍ਟਂ ਧृष੍ਣ੍ਵੋਜਸਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ; ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਜੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਅषਾਲ੍ਹਮੁਗ੍ਰਂ ਪृਤਨਾਸੁ ਸਾਸਹਿਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹੀਰੁਰੁਜ੍ਰਯਃ । ਸਂ ਧੇਨਵੋ ਜਾਯਮਾਨੇ ਅਨੋਨਵੁਰ੍ਦ੍ਯਾਵਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮੋ ਅਨੋਨਵੁਃ
ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਘਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਘਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਭੂਮੀਰੁਤ ਸ੍ਯੁਃ । ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾ ਅਨੁ ਨ ਜਾਤਮष੍ਟ ਰੋਦਸੀ
ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਇੰਦਰ, ਸੌ ਅਸਮਾਨ, ਸੌ ਧਰਤੀਆਂ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਿਜਲੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਠ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਝ।
ਆ ਪਪ੍ਰਾਥ ਮਹਿਨਾ ਵृष੍ਣ੍ਯਾ ਵृषਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਸ਼ਵਸਾ । ਅਸ੍ਮਾਮਵ ਮਘਵਨ੍ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ ਵਜ੍ਰਿਂ ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ। ਸਾਨੂੰ, ਦਾਤਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਮਦਦਾਂ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਉਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਸ੍ਤੋਮਾਃ ਕृਣੁष੍ਵ ਰਾਧੋ ਅਦ੍ਰਿਵਃ । ਅਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੋ ਜਹਿ
ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਗੀਤ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਣ; ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਪਥਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਪਦਾ ਪਣੀਂਰਰਾਧਸੋ ਨਿ ਬਾਧਸ੍ਵ ਮਹਾਮਸਿ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਚਨ ਪ੍ਰਤਿ
ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੰਜੂਸ ਤੇ ਦੌਲਤ ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ; ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿषੇ ਸੁਤਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਮਸੁਤਾਨਾਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਜਨਾਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਨਾ ਰਸ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵੀ; ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ।
ਈਙ੍ਖਯਨ੍ਤੀਰਪਸ੍ਯੁਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਾਤਮੁਪਾਸਤੇ । ਭੇਜਾਨਾਸਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਬਲਾਦਧਿ ਸਹਸੋ ਜਾਤ ਓਜਸਃ । ਤ੍ਵਂ ਵृषਨ੍ ਵृषੇਦਸਿ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਤਿਰਃ । ਉਦ੍ਦ੍ਯਾਮਸ੍ਤਭ੍ਨਾ ਓਜਸਾ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਜੋषਸਮਰ੍ਕਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਬਾਹ੍ਵੋਃ । ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬਿਜਲੀ ਫੜਦਾ ਹੈਂ, ਇਕਠੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਫੜਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਭੁਰਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨ੍ਯੋਜਸਾ । ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵ ਆਭਵਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ।
ਆ ਯਾਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਪਤਿਰ੍ਮਦਾਯ ਯੋ ਧਰ੍ਮਣਾ ਤੂਤੁਜਾਨਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਾਣੋ ਅਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸਹਾਂਸ੍ਯਪਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ਵृष੍ਣ੍ਯੇਨ
ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੌਜ ਲਈ ਆਵੇ; ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਤਿਆਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਹਰ ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨਾਲ।