ਹਂਸੈਰਿਵ ਸਖਿਭਿਰ੍ਵਾਵਦਦ੍ਭਿਰਸ਼੍ਮਨ੍ਮਯਾਨਿ ਨਹਨਾ ਵ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਭਿਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਗਾ ਉਤ ਪ੍ਰਾਸ੍ਤੌਦੁਚ੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਮਗਾਯਤ੍
ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜਦੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉੱਚਾ ਭਜਨ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਵੋ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ ਏਕਯਾ ਗਾ ਗੁਹਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਰਨृਤਸ੍ਯ ਸੇਤੌ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਮਸਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਚ੍ਛਨ੍ ਉਦੁਸ੍ਰਾ ਆਕਰ੍ਵਿ ਹਿ ਤਿਸ੍ਰ ਆਵਃ
ਦੋ-ਦੋ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਇਕ ਵੱਖਰੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਝੂਠ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਲੱਭਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ।
ਵਿਭਿਦ੍ਯਾ ਪੁਰਂ ਸ਼ਯਥੇਮਪਾਚੀਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਾਕਮੁਦਧੇਰਕृਨ੍ਤਤ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁषਸਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਗਾਮਰ੍ਕਂ ਵਿਵੇਦ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਦ੍ਯੌਃ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪਈ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ ਕੱਟਿਆ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਉਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਚਾਨਣ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਦੁਘਾਨਾਂ ਕਰੇਣੇਵ ਵਿ ਚਕਰ੍ਤਾ ਰਵੇਣ । ਸ੍ਵੇਦਾਞ੍ਜਿਭਿਰਾਸ਼ਿਰਮਿਚ੍ਛਮਾਨੋऽਰੋਦਯਤ੍ਪਣਿਮਾ ਗਾ ਅਮੁष੍ਣਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਵਾਲਾ, ਦੁੱਗਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹੱਥ ਵਾਂਗ ਕੱਟਿਆ। ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਲਾਇਆ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਈਂ ਸਤ੍ਯੇਭਿਃ ਸਖਿਭਿਃ ਸ਼ੁਚਦ੍ਭਿਰ੍ਗੋਧਾਯਸਂ ਵਿ ਧਨਸੈਰਦਰ੍ਦਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵृषਭਿਰ੍ਵਰਾਹੈਰ੍ਘਰ੍ਮਸ੍ਵੇਦੇਭਿਰ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਵ੍ਯਾਨਟ੍
ਸੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ, ਘਰਮ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਗੋਪਤਿਂ ਗਾ ਇਯਾਨਾਸ ਇषਣਯਨ੍ਤ ਧੀਭਿਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਿਥੋਅਵਦ੍ਯਪੇਭਿਰੁਦੁਸ੍ਰਿਯਾ ਅਸृਜਤ ਸ੍ਵਯੁਗ੍ਭਿਃ
ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ, ਉੱਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿਚ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੋ ਮਤਿਭਿਃ ਸ਼ਿਵਾਭਿਃ ਸਿਂਹਮਿਵ ਨਾਨਦਤਂ ਸਧਸ੍ਥੇ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਵृषਣਂ ਸ਼ੂਰਸਾਤੌ ਭਰੇਭਰੇ ਅਨੁ ਮਦੇਮ ਜਿष੍ਣੁਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਸਧਾ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ।
ਯਦਾ ਵਾਜਮਸਨਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮਾ ਦ੍ਯਾਮਰੁਕ੍ਸ਼ਦੁਤ੍ਤਰਾਣਿ ਸਦ੍ਮ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਵृषਣਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੋ ਨਾਨਾ ਸਨ੍ਤੋ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਸਾ
ਜਦ ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਜੋੜਿਆ, ਉਪਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਮਾਸ਼ਿषਂ ਕृਣੁਤਾ ਵਯੋਧੈ ਕੀਰਿਂ ਚਿਦ੍ਧ੍ਯਵਥ ਸ੍ਵੇਭਿਰੇਵੈਃ । ਪਸ਼੍ਚਾ ਮृਧੋ ਅਪ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਦ੍ਰੋਦਸੀ ਸ਼ृਣੁਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵੇ
ਸਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਅਸੀਸ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੋ। ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਸੁਣਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹ੍ਨਾ ਮਹਤੋ ਅਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਵਿ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਭਿਨਦਰ੍ਬੁਦਸ੍ਯ । ਅਹਨ੍ਨ੍ ਅਹਿਮਰਿਣਾਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ ਦੇਵੈਰ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਪ੍ਰਾਵਤਂ ਨਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗੂੰਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਗੋਪਤਿਂ ਗਿਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਚ ਯਥਾ ਵਿਦੇ । ਸੂਨੁਂ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸੱਚ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਆ ਹਰਯਃ ਸਸृਜ੍ਰਿਰੇऽਰੁषੀਰਧਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ । ਯਤ੍ਰਾਭਿ ਸਂਨਵਾਮਹੇ
ਹਲਕੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਾਵ ਆਸ਼ਿਰਂ ਦੁਦੁਹ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਮਧੁ । ਯਤ੍ਸੀਮੁਪਹ੍ਵਰੇ ਵਿਦਤ੍
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਦੁਹਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ।
ਉਦ੍ਯਦ੍ਬ੍ਰਧ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿष੍ਟਪਂ ਗृਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਵਹਿ । ਮਧ੍ਵਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਚੇਵਹਿ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਸਖ੍ਯੁਃ ਪਦੇ
ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਇੰਦਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਆ। ਮਿੱਠਾ ਪਦਾਰਥ ਪੀ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਕਦਮਾਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ।
ਅਰ੍ਚਤ ਪ੍ਰਾਰ੍ਚਤ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਸੋ ਅਰ੍ਚਤ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਉਤ ਪੁਰਂ ਨ ਧृष੍ਣ੍ਵਰ੍ਚਤ
ਗਾਉ, ਪਿਆਰੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਗਾਉ; ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗਾਉਣ, ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਗਾਉਣ।
ਅਵ ਸ੍ਵਰਾਤਿ ਗਰ੍ਗਰੋ ਗੋਧਾ ਪਰਿ ਸਨਿष੍ਵਣਤ੍। ਪਿਙ੍ਗਾ ਪਰਿ ਚਨਿष੍ਕਦਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਬਲਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੇ, ਗਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮੇ; ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਵੀ ਚਲਦਾ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਉੱਚਾ ਕਰੋ।
ਆ ਯਤ੍ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੇਨ੍ਯਃ ਸੁਦੁਘਾ ਅਨਪਸ੍ਫੁਰਃ । ਅਪਸ੍ਫੁਰਂ ਗृਭਾਯਤ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ
ਜਦੋਂ ਹੋਰ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁਹਣ ਵਾਲੀ, ਉਡਦੀ ਹੈ, ਥੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਥੱਕਣ-ਰਹਿਤ ਸੋਮ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ।
ਅਪਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪਾਦਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਮਤ੍ਸਤ । ਵਰੁਣ ਇਦਿਹ ਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਤਮਾਪੋ ਅਭ੍ਯਨੂषਤ ਵਤ੍ਸਂ ਸਂਸ਼ਿਸ਼੍ਵਰੀਰਿਵ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਵਰੁਣ ਇੱਥੇ ਵੱਸੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਸੁਦੇਵੋ ਅਸਿ ਵਰੁਣ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਅਨੁਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਕਾਕੁਦਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸੁषਿਰਾਮਿਵ
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਵਰੁਣ, ਜਿਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਤੇਰੇ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਥਾਂ ਵੱਲ।
ਯੋ ਵ੍ਯਤੀਂਰਫਾਣਯਤ੍ਸੁਯੁਕ੍ਤਾਮੁਪ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਤਕ੍ਵੋ ਨੇਤਾ ਤਦਿਦ੍ਵਪੁਰੁਪਮਾ ਯੋ ਅਮੁਚ੍ਯਤ
ਜੋ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਜੂ ਲਾਹੀ, ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨੇਤਾ — ਉਹੀ ਅਜਬ ਰੂਪ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਜੋ ਛੁਟ ਗਿਆ।
ਅਤੀਦੁ ਸ਼ਕ੍ਰ ਓਹਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ । ਭਿਨਤ੍ਕਨੀਨ ਓਦਨਂ ਪਚ੍ਯਮਾਨਂ ਪਰੋ ਗਿਰਾ
ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੂੰ ਅਣਉਬਲਿਆ ਭਾਤ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਾਰ ਪਕ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਭਕੋ ਨ ਕੁਮਾਰਕੋऽਧਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ੍ ਅਵਂ ਰਥਮ੍ । ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਮਹਿषਂ ਮृਗਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਮਾਤ੍ਰੇ ਵਿਭੁਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਇਕ ਛੋਟੇ ਮੁੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਨੀਵੇਂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ।
ਆ ਤੂ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਦਂਪਤੇ ਰਥਂ ਤਿष੍ਠਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਮ੍ । ਅਧ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਸਚੇਵਹਿ ਸਹਸ੍ਰਪਾਦਮਰੁषਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਗਾਮਨੇਹਸਮ੍
ਆ, ਸੋਹਣੀ ਦਾਡ਼ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ; ਫਿਰ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਘੇਮਿਤ੍ਥਾ ਨਮਸ੍ਵਿਨ ਉਪ ਸ੍ਵਰਾਜਮਾਸਤੇ । ਅਰ੍ਥਂ ਚਿਦਸ੍ਯ ਸੁਧਿਤਂ ਯਦੇਤਵੇ ਆਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਦਾਵਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਵੀ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲਈ ਲੱਕੜ।
ਅਨੁ ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯੌਕਸਃ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਸ ਏषਾਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾਮਨੁ ਪ੍ਰਯਤਿਂ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषੋ ਹਿਤਪ੍ਰਯਸ ਆਸ਼ਤ
ਪੁਰਾਣੇ ਘਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਯਜਮਾਨ ਪੁਰਾਣਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭੇਟ ਲਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ।
ਯੋ ਰਾਜਾ ਚਰ੍षਣੀਨਾਂ ਯਾਤਾ ਰਥੇਭਿਰਧ੍ਰਿਗੁਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਂ ਤਰੁਤਾ ਪृਤਨਾਨਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਯੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਗृਣੇ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਰਥਾਂ ਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ — ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਪੁਰੁਹਨ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਵਸੇ ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤਾ ਵਿਧਰ੍ਤਰਿ । ਹਸ੍ਤਾਯ ਵਜ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧਾਯਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਮਹੋ ਦਿਵੇ ਨ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਾ ਗਿਆ, ਮਦਦ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਨਕਿष੍ਟਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਸ਼ਦ੍ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਦਾਵृਧਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਗੂਰ੍ਤਮृਭ੍ਵਸਮਧृष੍ਟਂ ਧृष੍ਣ੍ਵੋਜਸਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ; ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਜੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਅषਾਲ੍ਹਮੁਗ੍ਰਂ ਪृਤਨਾਸੁ ਸਾਸਹਿਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹੀਰੁਰੁਜ੍ਰਯਃ । ਸਂ ਧੇਨਵੋ ਜਾਯਮਾਨੇ ਅਨੋਨਵੁਰ੍ਦ੍ਯਾਵਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮੋ ਅਨੋਨਵੁਃ
ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਘਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਘਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਭੂਮੀਰੁਤ ਸ੍ਯੁਃ । ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾ ਅਨੁ ਨ ਜਾਤਮष੍ਟ ਰੋਦਸੀ
ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਇੰਦਰ, ਸੌ ਅਸਮਾਨ, ਸੌ ਧਰਤੀਆਂ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਿਜਲੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਠ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਝ।