ਆਰਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਮਪ ਬਾਧਸ੍ਵ ਦੂਰਮੁਗ੍ਰੋ ਯਃ ਸ਼ਮ੍ਬਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਤੇਨ । ਅਸ੍ਮੇ ਧੇਹਿ ਯਵਮਦ੍ਗੋਮਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕृਧੀ ਧਿਯਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਵਾਜਰਤ੍ਨਾਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਜੌਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ, ਤੇ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਬੁਧੀ ਤੇ ਇਨਾਮ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਪ੍ਰ ਯਮਨ੍ਤਰ੍ਵृषਸਵਾਸੋ ਅਜ੍ਮਨ੍ ਤੀਵ੍ਰਾਃ ਸੋਮਾ ਬਹੁਲਾਨ੍ਤਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਨਾਹ ਦਾਮਾਨਂ ਮਘਵਾ ਨਿ ਯਂਸਨ੍ ਨਿ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਵਹਤਿ ਭੂਰਿ ਵਾਮਮ੍
ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਤੀਬਰ, ਵੱਧੀ ਹੋਈ ਸੋਮਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਹ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਦਾਤਾ ਕਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਸੋਮ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਵੱਧੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਪ੍ਰਹਾਮਤਿਦੀਵਾ ਜਯਤਿ ਕृਤਮਿਵ ਸ਼੍ਵਘ੍ਨੀ ਵਿ ਚਿਨੋਤਿ ਕਾਲੇ । ਯੋ ਦੇਵਕਾਮੋ ਨ ਧਨਂ ਰੁਣਦ੍ਧਿ ਸਮਿਤ੍ਤਂ ਰਾਯਃ ਸृਜਤਿ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭਿष੍ਟਰੇਮਾਮਤਿਂ ਦੁਰੇਵਾਂ ਯਵੇਨ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਵਯਂ ਰਾਜਸੁ ਪ੍ਰਥਮਾ ਧਨਾਨ੍ਯਰਿष੍ਟਾਸੋ ਵृਜਨੀਭਿਰ੍ਜਯੇਮ
ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਜੌ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਦੂਰ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੀਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਨਃ ਪਰਿ ਪਾਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤੋਤ੍ਤਰਸ੍ਮਾਦਧਰਾਦਘਯੋਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੁਤ ਮਧ੍ਯਤੋ ਨਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਵਰੀਯਃ ਕृਣੋਤੁ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਪਰੋਂ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਇੰਦਰ ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰੇ।
ਯੋ ਅਦ੍ਰਿਭਿਤ੍ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤਾਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਜ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਘਰ੍ਮਸਤ੍ਪਿਤਾ ਨ ਆ ਰੋਦਸੀ ਵृषਭੋ ਰੋਰਵੀਤਿ
ਜੋ ਪਹਾੜ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਧਰਮ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਕੋਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਲਦ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਜਨਾਯ ਚਿਦ੍ਯ ਈਵਤੇ ਉ ਲੋਕਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਦੇਵਹੂਤੌ ਚਕਾਰ । ਘ੍ਨਨ੍ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿ ਪੁਰੋ ਦਰ੍ਦਰੀਤਿ ਜਯਂ ਛਤ੍ਰੂਂਰਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਪृਤ੍ਸੁ ਸਾਹਨ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਇਕ ਨਵਾਂ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸਮਜਯਦ੍ਵਸੂਨਿ ਮਹੋ ਵ੍ਰਜਾਨ੍ ਗੋਮਤੇ ਦੇਵ ਏषਃ । ਅਪਃ ਸਿषਾਸਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਰਪ੍ਰਤੀਤੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਹਨ੍ਤ੍ਯਮਿਤ੍ਰਮਰ੍ਕੈਃ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਜਿੱਤ ਲਈਆਂ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਇਮਾਂ ਧਿਯਂ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣੀਂ ਪਿਤਾ ਨ ऋਤਪ੍ਰਜਾਤਾਂ ਬृਹਤੀਮਵਿਨ੍ਦਤ੍। ਤੁਰੀਯਂ ਸ੍ਵਿਜ੍ਜਨਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯੋऽਯਾਸ੍ਯ ਉਕ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਂਸਨ੍
ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਉੱਚੀ ਸੋਚ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਸੱਤ ਸਿਰ ਵਾਲੀ, ਲੱਭ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਚੌਥਾ, ਸਭ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿਚ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ऋਤਂ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤ ऋਜੁ ਦੀਧ੍ਯਾਨਾ ਦਿਵਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾਸੋ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਵੀਰਾਃ । ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਦਮਙ੍ਗਿਰਸੋ ਦਧਾਨਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਧਾਮ ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਨਨ੍ਤ
ਸੱਚ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਸਿੱਧੇ ਚਮਕਦੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਵੀਰ, ਅੰਗਿਰਸ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਥਾਂ ਰੱਖਦੇ, ਯਜਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।
ਹਂਸੈਰਿਵ ਸਖਿਭਿਰ੍ਵਾਵਦਦ੍ਭਿਰਸ਼੍ਮਨ੍ਮਯਾਨਿ ਨਹਨਾ ਵ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਭਿਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਗਾ ਉਤ ਪ੍ਰਾਸ੍ਤੌਦੁਚ੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਮਗਾਯਤ੍
ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜਦੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉੱਚਾ ਭਜਨ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਵੋ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ ਏਕਯਾ ਗਾ ਗੁਹਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਰਨृਤਸ੍ਯ ਸੇਤੌ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਮਸਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਚ੍ਛਨ੍ ਉਦੁਸ੍ਰਾ ਆਕਰ੍ਵਿ ਹਿ ਤਿਸ੍ਰ ਆਵਃ
ਦੋ-ਦੋ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਇਕ ਵੱਖਰੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਝੂਠ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਲੱਭਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ।
ਵਿਭਿਦ੍ਯਾ ਪੁਰਂ ਸ਼ਯਥੇਮਪਾਚੀਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਾਕਮੁਦਧੇਰਕृਨ੍ਤਤ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁषਸਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਗਾਮਰ੍ਕਂ ਵਿਵੇਦ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਦ੍ਯੌਃ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪਈ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ ਕੱਟਿਆ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਉਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਚਾਨਣ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਦੁਘਾਨਾਂ ਕਰੇਣੇਵ ਵਿ ਚਕਰ੍ਤਾ ਰਵੇਣ । ਸ੍ਵੇਦਾਞ੍ਜਿਭਿਰਾਸ਼ਿਰਮਿਚ੍ਛਮਾਨੋऽਰੋਦਯਤ੍ਪਣਿਮਾ ਗਾ ਅਮੁष੍ਣਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਵਾਲਾ, ਦੁੱਗਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹੱਥ ਵਾਂਗ ਕੱਟਿਆ। ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਲਾਇਆ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਈਂ ਸਤ੍ਯੇਭਿਃ ਸਖਿਭਿਃ ਸ਼ੁਚਦ੍ਭਿਰ੍ਗੋਧਾਯਸਂ ਵਿ ਧਨਸੈਰਦਰ੍ਦਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵृषਭਿਰ੍ਵਰਾਹੈਰ੍ਘਰ੍ਮਸ੍ਵੇਦੇਭਿਰ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਵ੍ਯਾਨਟ੍
ਸੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ, ਘਰਮ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਗੋਪਤਿਂ ਗਾ ਇਯਾਨਾਸ ਇषਣਯਨ੍ਤ ਧੀਭਿਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਿਥੋਅਵਦ੍ਯਪੇਭਿਰੁਦੁਸ੍ਰਿਯਾ ਅਸृਜਤ ਸ੍ਵਯੁਗ੍ਭਿਃ
ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ, ਉੱਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿਚ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੋ ਮਤਿਭਿਃ ਸ਼ਿਵਾਭਿਃ ਸਿਂਹਮਿਵ ਨਾਨਦਤਂ ਸਧਸ੍ਥੇ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਵृषਣਂ ਸ਼ੂਰਸਾਤੌ ਭਰੇਭਰੇ ਅਨੁ ਮਦੇਮ ਜਿष੍ਣੁਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਸਧਾ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ।
ਯਦਾ ਵਾਜਮਸਨਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮਾ ਦ੍ਯਾਮਰੁਕ੍ਸ਼ਦੁਤ੍ਤਰਾਣਿ ਸਦ੍ਮ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਵृषਣਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੋ ਨਾਨਾ ਸਨ੍ਤੋ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਸਾ
ਜਦ ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਜੋੜਿਆ, ਉਪਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਮਾਸ਼ਿषਂ ਕृਣੁਤਾ ਵਯੋਧੈ ਕੀਰਿਂ ਚਿਦ੍ਧ੍ਯਵਥ ਸ੍ਵੇਭਿਰੇਵੈਃ । ਪਸ਼੍ਚਾ ਮृਧੋ ਅਪ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਦ੍ਰੋਦਸੀ ਸ਼ृਣੁਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵੇ
ਸਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਅਸੀਸ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੋ। ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਸੁਣਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹ੍ਨਾ ਮਹਤੋ ਅਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਵਿ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਭਿਨਦਰ੍ਬੁਦਸ੍ਯ । ਅਹਨ੍ਨ੍ ਅਹਿਮਰਿਣਾਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ ਦੇਵੈਰ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਪ੍ਰਾਵਤਂ ਨਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗੂੰਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਗੋਪਤਿਂ ਗਿਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਚ ਯਥਾ ਵਿਦੇ । ਸੂਨੁਂ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸੱਚ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਆ ਹਰਯਃ ਸਸृਜ੍ਰਿਰੇऽਰੁषੀਰਧਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ । ਯਤ੍ਰਾਭਿ ਸਂਨਵਾਮਹੇ
ਹਲਕੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਾਵ ਆਸ਼ਿਰਂ ਦੁਦੁਹ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਮਧੁ । ਯਤ੍ਸੀਮੁਪਹ੍ਵਰੇ ਵਿਦਤ੍
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਦੁਹਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ।
ਉਦ੍ਯਦ੍ਬ੍ਰਧ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿष੍ਟਪਂ ਗृਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਵਹਿ । ਮਧ੍ਵਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਚੇਵਹਿ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਸਖ੍ਯੁਃ ਪਦੇ
ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਇੰਦਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਆ। ਮਿੱਠਾ ਪਦਾਰਥ ਪੀ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਕਦਮਾਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ।
ਅਰ੍ਚਤ ਪ੍ਰਾਰ੍ਚਤ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਸੋ ਅਰ੍ਚਤ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਉਤ ਪੁਰਂ ਨ ਧृष੍ਣ੍ਵਰ੍ਚਤ
ਗਾਉ, ਪਿਆਰੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਗਾਉ; ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗਾਉਣ, ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਗਾਉਣ।
ਅਵ ਸ੍ਵਰਾਤਿ ਗਰ੍ਗਰੋ ਗੋਧਾ ਪਰਿ ਸਨਿष੍ਵਣਤ੍। ਪਿਙ੍ਗਾ ਪਰਿ ਚਨਿष੍ਕਦਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਬਲਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੇ, ਗਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮੇ; ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਵੀ ਚਲਦਾ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਉੱਚਾ ਕਰੋ।
ਆ ਯਤ੍ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੇਨ੍ਯਃ ਸੁਦੁਘਾ ਅਨਪਸ੍ਫੁਰਃ । ਅਪਸ੍ਫੁਰਂ ਗृਭਾਯਤ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ
ਜਦੋਂ ਹੋਰ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁਹਣ ਵਾਲੀ, ਉਡਦੀ ਹੈ, ਥੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਥੱਕਣ-ਰਹਿਤ ਸੋਮ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ।
ਅਪਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪਾਦਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਮਤ੍ਸਤ । ਵਰੁਣ ਇਦਿਹ ਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਤਮਾਪੋ ਅਭ੍ਯਨੂषਤ ਵਤ੍ਸਂ ਸਂਸ਼ਿਸ਼੍ਵਰੀਰਿਵ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਵਰੁਣ ਇੱਥੇ ਵੱਸੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਸੁਦੇਵੋ ਅਸਿ ਵਰੁਣ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਅਨੁਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਕਾਕੁਦਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸੁषਿਰਾਮਿਵ
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਵਰੁਣ, ਜਿਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਤੇਰੇ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਥਾਂ ਵੱਲ।
ਯੋ ਵ੍ਯਤੀਂਰਫਾਣਯਤ੍ਸੁਯੁਕ੍ਤਾਮੁਪ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਤਕ੍ਵੋ ਨੇਤਾ ਤਦਿਦ੍ਵਪੁਰੁਪਮਾ ਯੋ ਅਮੁਚ੍ਯਤ
ਜੋ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਜੂ ਲਾਹੀ, ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨੇਤਾ — ਉਹੀ ਅਜਬ ਰੂਪ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਜੋ ਛੁਟ ਗਿਆ।