ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਿਨ੍ ਮਹਯਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਰਾਯ ਆ ਕੁਹਚਿਦ੍ਵਿਦੇ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਨ੍ ਮਘਵਨ੍ ਨ ਆਪ੍ਯਂ ਵਸ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਚਨ
ਮੈਂ ਸਿੱਖਾਂ, ਜੋ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਧਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕਲਾ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਤਾਵਦਹਮੀਸ਼ੀਯ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਮਿਦ੍ਦਿਧਿषੇਯ ਰਦਾਵਸੋ ਨ ਪਾਪਤ੍ਵਾਯ ਰਾਸੀਯ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉੰਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਸਰਤਾਜ ਹੋਵਾਂ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਾਂ, ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਵਾਂ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਿਨ੍ ਮਹਯਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਰਾਯ ਆ ਕੁਹਚਿਦ੍ਵਿਦੇ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਨ੍ ਮਘਵਨ੍ ਨ ਆਪ੍ਯਂ ਵਸ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਚਨ
ਮੈਂ ਸਿੱਖਾਂ, ਜੋ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਧਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕਲਾ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਹਿ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੋ ਸੁਤਾ ਇਮੇ ਤ੍ਵਾਯਵਃ । ਅਣ੍ਵੀਭਿਸ੍ਤਨਾ ਪੂਤਾਸਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆ ਜਾ; ਇਹ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਪਾਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਧ ਹੋਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਹਿ ਧਿਯੇषਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਜੁਤਃ ਸੁਤਾਵਤਃ । ਉਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਵਾਘਤਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਆ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਕਲੇ ਪਾਨ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਭਜਨ-ਵਾਣੀ ਤੇ ਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਹਿ ਤੂਤੁਜਾਨ ਉਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਹਰਿਵਃ । ਸੁਤੇ ਦਧਿष੍ਵ ਨਸ਼੍ਚਨਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ, ਹੇ ਪੀਲਿਆ, ਭਜਨ-ਵਾਣੀ ਤੇ; ਸਾਡੇ ਰਖਿਆ ਲਈ ਨਿਕਲੇ ਪਾਨ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲੈ।
ਮਾ ਚਿਦਨ੍ਯਦ੍ਵਿ ਸ਼ਂਸਤ ਸਖਾਯੋ ਮਾ ਰਿषਣ੍ਯਤ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਤ੍ਸ੍ਤੋਤਾ ਵृषਣਂ ਸਚਾ ਸੁਤੇ ਮੁਹੁਰੁਕ੍ਥਾ ਚ ਸ਼ਂਸਤ
ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪਵੋ; ਇੰਦਰ ਦੀ, ਵੱਡੇ ਦੀ, ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲੇ ਪਾਨ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਜਨ-ਵਾਣੀ ਉਚਾਰੋ।
ਅਵਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵृषਭਂ ਯਥਾਜੁਰਂ ਗਾਂ ਨ ਚਰ੍षਣੀਸਹਮ੍ । ਵਿਦ੍ਵੇषਣਂ ਸਂਵਨਨੋਭਯਂਕਰਂ ਮਂਹਿष੍ਠਮੁਭਯਾਵਿਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਯਚ੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾ ਜਨਾ ਇਮੇ ਨਾਨਾ ਹਵਨ੍ਤ ਊਤਯੇ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਤੁ ਤੇऽਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚ ਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਾਡਾ ਭਜਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਅੱਜ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ।
ਵਿ ਤਰ੍ਤੂਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਘਵਨ੍ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੋऽਰ੍ਯੋ ਵਿਪੋ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਉਪ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਪੁਰੁਰੂਪਮਾ ਭਰ ਵਾਜਂ ਨੇਦਿष੍ਠਮੂਤਯੇ
ਹੇ ਦਾਤਾ, ਗਿਆਨੀ ਵਚਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ; ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਇਨਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੁਜਾ ਯੁਨਜ੍ਮਿ ਹਰੀ ਸਖਾਯਾ ਸਧਮਾਦ ਆਸ਼ੂ । ਸ੍ਥਿਰਂ ਰਥਂ ਸੁਖਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਧਿਤਿष੍ਠਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਮੁਪ ਯਾਹਿ ਸੋਮਮ੍
ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਦੋਸਤ, ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਰਥ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਕੜ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਪਾਨ ਤੇ ਆ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋऽਰੁਣਂ ਦੁਗ੍ਧਮਂਸ਼ੁਂ ਜੁਹੋਤਨ ਵृषਭਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮ੍ । ਗੌਰਾਦ੍ਵੇਦੀਯਾਮਵਪਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹੇਦ੍ਯਾਤਿ ਸੁਤਸੋਮਮਿਚ੍ਛਨ੍
ਹੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਸ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਬਲਦ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਇੰਦਰ, ਨਿਕਲੇ ਸੋਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਗਾਂ ਤੋਂ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਪਾਤਰ ਤੋਂ, ਸਭ ਪੀਣ ਆਉਂਦਾ।
ਯਦ੍ਦਧਿषੇ ਪ੍ਰਦਿਵਿ ਚਾਰ੍ਵਨ੍ਨਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਪੀਤਿਮਿਦਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਿ । ਉਤ ਹृਦੋਤ ਮਨਸਾ ਜੁषਾਣ ਉਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਪਾਹਿ ਸੋਮਾਨ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਰਸ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਲਿਆ; ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਨਿਕਲੇ ਸੋਮ ਪੀ।
ਜਜ੍ਞਾਨਃ ਸੋਮਂ ਸਹਸੇ ਪਪਾਥ ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਾਤਾ ਮਹਿਮਾਨਮੁਵਾਚ । ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਪਪ੍ਰਾਥੋਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਯੁਧਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਰਿਵਸ਼੍ਚਕਰ੍ਥ
ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਸੋਮ ਪੀਤਾ; ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ।
ਯਦ੍ਯੋਧਯਾ ਮਹਤੋ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਮ ਤਾਨ੍ ਬਾਹੁਭਿਃ ਸ਼ਾਸ਼ਦਾਨਾਨ੍ । ਯਦ੍ਵਾ ਨृਭਿਰ੍ਵृਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਯੁਧ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾਜਿਂ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸਂ ਜਯੇਮ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੇਕਰ ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਪੈ ਜਾਵੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਸਾਥੀ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੋਚਂ ਪ੍ਰਥਮਾ ਕृਤਾਨਿ ਪ੍ਰ ਨੂਤਨਾ ਮਘਵਾ ਯਾ ਚਕਾਰ । ਯਦੇਦਦੇਵੀਰਸਹਿष੍ਟ ਮਾਯਾ ਅਥਾਭਵਤ੍ਕੇਵਲਃ ਸੋਮੋ ਅਸ੍ਯ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਨਵੇਂ ਕੰਮ ਵੀ ਜੋ ਦਾਤਾ ਨੇ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਸੋਮ ਉਸਦਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਵੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਭਿਤਃ ਪਸ਼ਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ । ਗਵਾਮਸਿ ਗੋਪਤਿਰੇਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ੀਮਹਿ ਤੇ ਪ੍ਰਯਤਸ੍ਯ ਵਸ੍ਵਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਤੇਰੀ ਚਰਾਗਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ, ਇੰਦਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ—ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਯੁਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਵੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯੇਸ਼ਾਥੇ ਉਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ । ਧਤ੍ਤਂ ਰਯਿਂ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਕੀਰਯੇ ਚਿਦ੍ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਤੂੰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਿਵੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿਓ, ਇ'en ਤੌਰ ਤੇ—ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਕਰੋ।
ਯਸ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ਭ ਸਹਸਾ ਵਿ ਜ੍ਮੋ ਅਨ੍ਤਾਨ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿषਧਸ੍ਥੋ ਰਵੇਣ । ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਸ ऋषਯੋ ਦੀਧ੍ਯਾਨਾਃ ਪੁਰੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਧਿਰੇ ਮਨ੍ਦ੍ਰਜਿਹ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੋਨੇ ਥਾਂ ਥਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ—ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ—ਉਸ ਨੂੰ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਜਾਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧੁਨੇਤਯਃ ਸੁਪ੍ਰਕੇਤਂ ਮਦਨ੍ਤੋ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਅਭਿ ਯੇ ਨਸ੍ਤਤਸ੍ਰੇ । ਪृषਨ੍ਤਂ ਸृਪ੍ਰਮਦਬ੍ਧਮੂਰ੍ਵਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਦਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮ੍
ਚਲਾਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਫ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਉਸ ਚੌੜੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੀ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਯਾ ਪਰਮਾ ਪਰਾਵਦਤ ਆ ਤੇ ऋਤਸ੍ਪृਸ਼ੋ ਨਿ षੇਦੁਃ । ਤੁਭ੍ਯਂ ਖਾਤਾ ਅਵਤਾ ਅਦ੍ਰਿਦੁਗ੍ਧਾ ਮਧ੍ਵ ਸ਼੍ਚੋਤਨ੍ਤ੍ਯਭਿਤੋ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦੂਰ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਖੋਖਲੇ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਯਮਾਨੋ ਮਹੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਃ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ । ਸਪ੍ਤਾਸ੍ਯਸ੍ਤੁਵਿਜਾਤੋ ਰਵੇਣ ਵਿ ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਰਧਮਤ੍ਤਮਾਂਸਿ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ, ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੀਤ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸੁष੍ਟੁਭਾ ਸ ऋਕ੍ਵਤਾ ਗਣੇਨ ਵਲਂ ਰੁਰੋਜ ਫਲਿਗਂ ਰਵੇਣ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਸ੍ਰਿਯਾ ਹਵ੍ਯਸੂਦਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਵਾਵਸ਼ਤੀਰੁਦਾਜਤ੍
ਸੁਸ਼ਟੁਭ ਤੇ ਰਿਕ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਲਾ ਨੂੰ, ਘੇਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਹਵਨ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਵਾਲਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਇਆ।
ਏਵਾ ਪਿਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵਾਯ ਵृष੍ਣੇ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਧੇਮ ਨਮਸਾ ਹਵਿਰ੍ਭਿਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਸੁਪ੍ਰਜਾ ਵੀਰਵਨ੍ਤੋ ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਮ ਪਤਯੋ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਯਜਨਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਹਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੀਏ; ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ, ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣਾਓ।
ਅਸ੍ਤੇਵ ਸੁ ਪ੍ਰਤਰਂ ਲਾਯਮਸ੍ਯਨ੍ ਭੂषਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਪ੍ਰ ਭਰਾ ਸ੍ਤੋਮਮਸ੍ਮੈ । ਵਾਚਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਰਤ ਵਾਚਮਰ੍ਯੋ ਨਿ ਰਾਮਯ ਜਰਿਤਃ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਨਿਪੁੰਨ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੋਹਣੇ ਸਜਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਤਿ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ; ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਬੋਲੀ ਕਹੋ, ਗਾਇਕ ਸੋਮ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੋ।
ਦੋਹੇਨ ਗਾਮੁਪ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸਖਾਯਂ ਪ੍ਰ ਬੋਧਯ ਜਰਿਤਰ੍ਜਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਕੋਸ਼ਂ ਨ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਸੁਨਾ ਨ੍ਯृष੍ਟਮਾ ਚ੍ਯਾਵਯ ਮਘਦੇਯਾਯ ਸ਼ੂਰਮ੍
ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਲੱਭੋ; ਗਾਇਕ, ਪੁਰਾਣੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਗਾਓ; ਪੂਰੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਭਾਂਡੇ ਵਾਂਗ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ।
ਕਿਮਙ੍ਗ ਤ੍ਵਾ ਮਘਵਨ੍ ਭੋਜਮਾਹੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹਿ ਮਾ ਸ਼ਿਸ਼ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੋਮਿ । ਅਪ੍ਨਸ੍ਵਤੀ ਮਮ ਧੀਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵਸੁਵਿਦਂ ਭਗਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਭਰਾ ਨਃ
ਹੇ ਦਾਤਾ, ਲੋਕ ਕਿੰਨਾ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਰਸ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਾਂ ਜਨਾ ਮਮਸਤ੍ਯੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਤਸ੍ਥਾਨਾ ਵਿ ਹ੍ਵਯਨ੍ਤੇ ਸਮੀਕੇ । ਅਤ੍ਰਾ ਯੁਜਂ ਕृਣੁਤੇ ਯੋ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ ਨਾਸੁਨ੍ਵਤਾ ਸਖ੍ਯਂ ਵष੍ਟਿ ਸ਼ੂਰਃ
ਲੋਕ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ, ਜੋ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਵਿਰਲਾ ਉਹ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੋਮ ਨਹੀਂ ਦਬਾਉਂਦਾ।
ਧਨਂ ਨ ਸ੍ਪਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬਹੁਲਂ ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਤੀਵ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਸੋਮਾਮਾਸੁਨੋਤਿ ਪ੍ਰਯਸ੍ਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਤ੍ਸੁਤੁਕਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਤਰਹ੍ਨੋ ਨਿ ਸ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ ਯੁਵਤਿ ਹਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਰਮ੍
ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਬਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾਂ, ਵੱਧੀ ਹੋਈ, ਅਟੱਲ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ, ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ, ਰਕਾਬੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਉਸ ਲਈ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਯਂ ਦਧਿਮਾ ਸ਼ਂਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਾਯ ਮਘਵਾ ਕਾਮਮਸ੍ਮੇ । ਆਰਾਚ੍ਚਿਤ੍ਸਨ੍ ਭਯਤਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾ ਜਨ੍ਯਾ ਨਮਨ੍ਤਾਮ੍
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਤਿ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ—ਜੋ ਦਾਤਾ, ਸਾਡੇ ਉਪਰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰੇ; ਸਾਰੇ ਵਡਿਆਈਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਨ।