ਆ ਮਧ੍ਵੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਸਿਚਨ੍ਨ੍ ਅਮਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ ਹਿ ਸਤ੍ਯਰਾਧਾਃ । ਸ ਵਾਵृਧੇ ਵਰਿਮਨ੍ਨ੍ ਆ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਭਿ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨਰ੍ਯਃ ਪੌਂਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮਿੱਠਾ ਪਾਨਾ ਪੂਰੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਨਲ਼੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪृਤਨਾਃ ਸ੍ਵੋਜਾ ਆਸ੍ਮੈ ਯਤਨ੍ਤੇ ਸਖ੍ਯਾਯ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਆ ਸ੍ਮਾ ਰਥਂ ਨ ਪृਤਨਾਸੁ ਤਿष੍ਠ ਯਂ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸੁਮਤ੍ਯਾ ਚੋਦਯਾਸੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਆ ਸਤ੍ਯੋ ਯਾਤੁ ਮਘਵਾਁ ऋਜੀषੀ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਹਰਯ ਉਪ ਨਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਇਦਨ੍ਧਃ ਸੁषੁਮਾ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਮਿਹਾਭਿਪਿਤ੍ਵਂ ਕਰਤੇ ਗृਣਾਨਃ
ਸੱਚਾ ਤੇ ਦਿਆਲੂ ਇੰਦਰ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਉਸ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਸਤਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ।
ਅਵ ਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰਾਧ੍ਵਨੋ ਨਾਨ੍ਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਸਵਨੇ ਮਨ੍ਦਧ੍ਯੈ । ਸ਼ਂਸਾਤ੍ਯੁਕ੍ਥਮੁਸ਼ਨੇਵ ਵੇਧਾਸ਼੍ਚਿਕਿਤੁषੇ ਅਸੁਰ੍ਯਾਯ ਮਨ੍ਮ
ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਜ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਭਜਨ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਆਣਾ ਕਾਰੀਗਰ, ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਵਿਰ੍ਨ ਨਿਣ੍ਯਂ ਵਿਦਥਾਨਿ ਸਾਧਨ੍ ਵृषਾ ਯਤ੍ਸੇਕਂ ਵਿਪਿਪਾਨੋ ਅਰ੍ਚਾਤ੍। ਦਿਵ ਇਤ੍ਥਾ ਜੀਜਨਤ੍ਸਪ੍ਤ ਕਾਰੂਨ੍ ਅਹ੍ਨਾ ਚਿਚ੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਯੁਨਾ ਗृਣਨ੍ਤਃ
ਕਵੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲੁਕਵੇ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਕਰਮ ਸਫਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਇੱਕ ਧਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਗਾਇਕ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਯਦ੍ਵੇਦਿ ਸੁਦृਸ਼ੀਕਮਰ੍ਕੈਰ੍ਮਹਿ ਜ੍ਯੋਤੀ ਰੁਰੁਚੁਰ੍ਯਦ੍ਧ ਵਸ੍ਤੋਃ । ਅਨ੍ਧਾ ਤਮਾਂਸਿ ਦੁਧਿਤਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ੇ ਨृਭ੍ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਨृਤਮੋ ਅਭਿष੍ਟੌ
ਉਹ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕ੍ਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ; ਵੱਡਾ ਚਾਨਣ ਫੈਲਿਆ ਜਦ ਉਹ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਦਦ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਵਵਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਮਿਤਮृਜਿष੍ਯੁਭੇ ਆ ਪਪ੍ਰੌ ਰੋਦਸੀ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਅਤਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਵਿ ਰੇਚ੍ਯਭਿ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾ ਬਭੂਵ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਵਧ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਤਕਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਰ੍ਯਾਣਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਅਪੋ ਰਿਰੇਚ ਸਖਿਭਿਰ੍ਨਿਕਾਮੈਃ । ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਿਦ੍ਯੇ ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਵਚੋਭਿਰ੍ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੁਸ਼ਿਜੋ ਵਿ ਵਵ੍ਰੁਃ
ਸਾਰੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ; ਖੋਜੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬੰਦ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਵ੍ਰਿਵਾਂਸਂ ਪਰਾਹਨ੍ ਪ੍ਰਾਵਤ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਚੇਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਣਾਂਸਿ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੈਨੋਃ ਪਤਿਰ੍ਭਵਂ ਛਵਸਾ ਸ਼ੂਰ ਧृष੍ਣੋ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਰ ਭਜਾਇਆ; ਧਰਤੀ ਨੇ, ਜਾਣ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਤੂੰ, ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ।
ਅਪੋ ਯਦਦ੍ਰਿਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦਰ੍ਦਰਾਵਿਰ੍ਭੁਵਤ੍ਸਰਮਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਤੇ । ਸ ਨੋ ਨੇਤਾ ਵਾਜਮਾ ਦਰ੍षਿ ਭੂਰਿਂ ਗੋਤ੍ਰਾ ਰੁਜਨ੍ਨ੍ ਅਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਗृਣਾਨਃ
ਜਦ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਸਤਕਾਰੀ, ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਤੋੜਿਆ, ਪੁਰਾਣੀ ਸਰਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਗੂ ਬਣ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਵੇਖੀ।
ਤਦ੍ਵੋ ਗਾਯ ਸੁਤੇ ਸਚਾ ਪੁਰੁਹੂਤਾਯ ਸਤ੍ਵਨੇ । ਸ਼ਂ ਯਦ੍ਗਵੇ ਨ ਸ਼ਾਕਿਨੇ
ਇਹ ਭਜਨ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਭੇਟ ਸਮੇਂ, ਬਹੁਤ ਸਤਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਗਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਲਈ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਘਾ ਵਸੁਰ੍ਨਿ ਯਮਤੇ ਦਾਨਂ ਵਾਜਸ੍ਯ ਗੋਮਤਃ । ਯਤ੍ਸੀਮੁਪ ਸ਼੍ਰਵਦ੍ਗਿਰਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਦਿਆਲੂ ਦਾਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਜਦ ਭਜਨ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਕੁਵਿਤ੍ਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਹਿ ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਂ ਦਸ੍ਯੁਹਾ ਗਮਤ੍। ਸ਼ਚੀਭਿਰਪ ਨੋ ਵਰਤ੍
ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨ ਆ ਭਰ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਣੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੁਹੂਤ ਯਾਮਨਿ ਜੀਵਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰਸ਼ੀਮਹਿ
ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਧੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਸਤਕਾਰੀ, ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਚਾਨਣ ਪਾ ਸਕੀਏ।
ਮਾ ਨੋ ਅਜ੍ਞਾਤਾ ਵृਜਨਾ ਦੁਰਾਧ੍ਯੋ ਮਾਸ਼ਿਵਾਸੋ ਅਵ ਕ੍ਰਮੁਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਂ ਪ੍ਰਵਤਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਰਪੋऽਤਿ ਸ਼ੂਰ ਤਰਾਮਸਿ
ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਲੋਕ, ਜਾਂ ਮੰਦ ਵਾਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਪਕੜ ਲੈਣ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡੂੰਘੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰ ਜਾਵਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਨ ਆ ਭਰਮੋਜਿष੍ਠਂ ਪਪੁਰਿ ਸ਼੍ਰਵਃ । ਯੇਨੇਮੇ ਚਿਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਰੋਦਸੀ ਓਭੇ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਾਃ
ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੇ, ਹੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਜਬਾ ਵਾਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਵਾਮੁਗ੍ਰਮਵਸੇ ਚਰ੍षਣੀਸਹਂ ਰਾਜਨ੍ ਦੇਵੇषੁ ਹੂਮਹੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸੁ ਨੋ ਵਿਥੁਰਾ ਪਿਬ੍ਦਨਾ ਵਸੋऽਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਸੁषਹਾਨ੍ ਕृਧਿ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸੱਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਖਜਾਨਾ, ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਸ ਹੋਣ, ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਜਾਵਣ।
ਯਦ੍ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਭੂਮਿਰੁਤ ਸ੍ਯੁਃ । ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾ ਅਨੁ ਨ ਜਾਤਮष੍ਟ ਰੋਦਸੀ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਅਸਮਾਨ, ਸੌ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਿਜਲੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਆ ਪਪ੍ਰਾਥ ਮਹਿਨਾ ਕृष੍ਣ੍ਯਾ ਵृषਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਸ਼ਵਸਾ । ਅਸ੍ਮਾਮਵ ਮਘਵਨ੍ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ ਵਜ੍ਰਿਂ ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ-ਧਨ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਤਾਵਦਹਮੀਸ਼ੀਯ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਮਿਦ੍ਦਿਧਿषੇਯ ਰਦਾਵਸੋ ਨ ਪਾਪਤ੍ਵਾਯ ਰਾਸੀਯ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉੰਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਸਰਤਾਜ ਹੋਵਾਂ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਾਂ, ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਵਾਂ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਿਨ੍ ਮਹਯਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਰਾਯ ਆ ਕੁਹਚਿਦ੍ਵਿਦੇ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਨ੍ ਮਘਵਨ੍ ਨ ਆਪ੍ਯਂ ਵਸ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਚਨ
ਮੈਂ ਸਿੱਖਾਂ, ਜੋ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਧਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕਲਾ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਤਾਵਦਹਮੀਸ਼ੀਯ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਮਿਦ੍ਦਿਧਿषੇਯ ਰਦਾਵਸੋ ਨ ਪਾਪਤ੍ਵਾਯ ਰਾਸੀਯ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉੰਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਸਰਤਾਜ ਹੋਵਾਂ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਾਂ, ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਵਾਂ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਿਨ੍ ਮਹਯਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਰਾਯ ਆ ਕੁਹਚਿਦ੍ਵਿਦੇ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਨ੍ ਮਘਵਨ੍ ਨ ਆਪ੍ਯਂ ਵਸ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਚਨ
ਮੈਂ ਸਿੱਖਾਂ, ਜੋ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਧਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕਲਾ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਹਿ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੋ ਸੁਤਾ ਇਮੇ ਤ੍ਵਾਯਵਃ । ਅਣ੍ਵੀਭਿਸ੍ਤਨਾ ਪੂਤਾਸਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆ ਜਾ; ਇਹ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਪਾਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਧ ਹੋਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਹਿ ਧਿਯੇषਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਜੁਤਃ ਸੁਤਾਵਤਃ । ਉਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਵਾਘਤਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਆ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਕਲੇ ਪਾਨ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਭਜਨ-ਵਾਣੀ ਤੇ ਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਹਿ ਤੂਤੁਜਾਨ ਉਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਹਰਿਵਃ । ਸੁਤੇ ਦਧਿष੍ਵ ਨਸ਼੍ਚਨਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ, ਹੇ ਪੀਲਿਆ, ਭਜਨ-ਵਾਣੀ ਤੇ; ਸਾਡੇ ਰਖਿਆ ਲਈ ਨਿਕਲੇ ਪਾਨ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲੈ।
ਮਾ ਚਿਦਨ੍ਯਦ੍ਵਿ ਸ਼ਂਸਤ ਸਖਾਯੋ ਮਾ ਰਿषਣ੍ਯਤ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਤ੍ਸ੍ਤੋਤਾ ਵृषਣਂ ਸਚਾ ਸੁਤੇ ਮੁਹੁਰੁਕ੍ਥਾ ਚ ਸ਼ਂਸਤ
ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪਵੋ; ਇੰਦਰ ਦੀ, ਵੱਡੇ ਦੀ, ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲੇ ਪਾਨ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਜਨ-ਵਾਣੀ ਉਚਾਰੋ।
ਅਵਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵृषਭਂ ਯਥਾਜੁਰਂ ਗਾਂ ਨ ਚਰ੍षਣੀਸਹਮ੍ । ਵਿਦ੍ਵੇषਣਂ ਸਂਵਨਨੋਭਯਂਕਰਂ ਮਂਹਿष੍ਠਮੁਭਯਾਵਿਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਯਚ੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾ ਜਨਾ ਇਮੇ ਨਾਨਾ ਹਵਨ੍ਤ ਊਤਯੇ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਤੁ ਤੇऽਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚ ਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਾਡਾ ਭਜਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਅੱਜ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ।
ਵਿ ਤਰ੍ਤੂਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਘਵਨ੍ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੋऽਰ੍ਯੋ ਵਿਪੋ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਉਪ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਪੁਰੁਰੂਪਮਾ ਭਰ ਵਾਜਂ ਨੇਦਿष੍ਠਮੂਤਯੇ
ਹੇ ਦਾਤਾ, ਗਿਆਨੀ ਵਚਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ; ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਇਨਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਲਿਆ।