ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਜਹਿ ਜਮ੍ਭਯਾ ਕृਕਦਾਸ਼੍ਵਮ੍ । ਆ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਂਸਯ ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿषੁ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤੁਵੀਮਘ
ਸਾਰੀ ਚੀਕ ਚਿਲ੍ਹ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ, ਚੀਕਦਾ ਘੋੜਾ ਚੁੱਪ ਕਰ; ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ।
ਵਿ ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਰੇ ਮਿਥੁਨਾ ਅਵਸ੍ਯਵੋ ਵ੍ਰਜਸ੍ਯ ਸਾਤਾ ਗਵ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਃਸृਜਃ ਸਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਃਸृਜਃ । ਯਦ੍ਗਵ੍ਯਨ੍ਤ ਦ੍ਵਾ ਜਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਯਨ੍ਤਾ ਸਮੂਹਸਿ । ਆਵਿष੍ਕਰਿਕ੍ਰਦ੍ਵृषਣਂ ਸਚਾਭੁਵਂ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਚਾਭੁਵਮ੍
ਤਿੰਨ ਜੋੜੇ ਮਦਦਗਾਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਇੰਦਰ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਰਾਹ-ਦਰਸ਼ਕ ਵਾਂਗ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹ-ਦਰਸ਼ਕ ਵਾਂਗ; ਜਦੋਂ ਦੋ ਲੋਕ, ਗਾਂਵ ਜਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੱਭਦੇ, ਤੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਿਜਲੀ ਦਿਖਾ, ਇੰਦਰ।
ਵਿਦੁष੍ਟੇ ਅਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਰਵਃ ਪੁਰੋ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਾਰਦੀਰਵਾਤਿਰਃ ਸਾਸਹਾਨੋ ਅਵਾਤਿਰਃ । ਸ਼ਾਸਸ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਯਜੁਂ ਸ਼ਵਸਸ੍ਪਤੇ । ਮਹੀਮਮੁष੍ਣਾਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾ ਅਪੋ ਮਨ੍ਦਸਾਨ ਇਮਾ ਅਪਃ
ਪੂਰਵਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਇਸ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ 'ਤੇ ਉਤਰੀ, ਜਿੱਤਦਿਆਂ ਉਤਰੀ; ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਇੰਦਰ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਇਹ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਸੁੱਕਾ।
ਆਦਿਤ੍ਤੇ ਅਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚਰ੍ਕਿਰਨ੍ ਮਦੇषੁ ਵृषਨ੍ਨ੍ ਉਸ਼ਿਜੋ ਯਦਾਵਿਥ ਸਖੀਯਤੋ ਯਦਾਵਿਥ । ਚਕਰ੍ਥ ਕਾਰਮੇਭ੍ਯਃ ਪृਤਨਾਸੁ ਪ੍ਰਵਨ੍ਤਵੇ । ਤੇ ਅਨ੍ਯਾਮਨ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਂ ਸਨਿष੍ਣਤ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਨਿष੍ਣਤ
ਤੇਰੀ ਇਸ ਤਾਕਤ ਤੋਂ, ਹੇ ਸਾਂਡ, ਉਹ ਸੋਮਾ-ਪ੍ਰੈਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਉਸ਼ਿਜਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਦਦ ਕੀਤੀ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਲੱਭਦੇ, ਇਕ ਨਦੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਦੇ।
ਵਨੇ ਨ ਵਾ ਯੋ ਨ੍ਯਧਾਯਿ ਚਾਕ੍ਰਂ ਛੁਚਿਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਮੋ ਭੁਰਣਾਵਜੀਗਃ । ਯਸ੍ਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰੁਦਿਨੇषੁ ਹੋਤਾ ਨृਣਾਂ ਨਰ੍ਵੋ ਨृਤਮਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾਵਾਨ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਜਿਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਤਾਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਤ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਅਸ੍ਯਾ ਉषਸਃ ਪ੍ਰਾਪਰਸ੍ਯਾ ਨृਤੌ ਸ੍ਯਾਮ ਨृਤਮਸ੍ਯ ਨृਣਾਮ੍ । ਅਨੁ ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ਤਮਾਵਹਨ੍ ਨॄਨ੍ ਕੁਤ੍ਸੇਨ ਰਥੋ ਯੋ ਅਸਤ੍ਸਸਵਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਇਸ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾ ਸਕੀਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ; ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰਥ ਨੇ ਕੁਤਸਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੌ ਮਨੁੱਖ ਲਿਆਏ।
ਕਸ੍ਤੇ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਭੂਦ੍ਦੁਰੋ ਗਿਰੋ ਅਭ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਵਿ ਧਾਵ । ਕਦ੍ਵਾਹੋ ਅਰ੍ਵਾਗੁਪ ਮਾ ਮਨੀषਾ ਆ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾਮੁਪਮਂ ਰਾਧੋ ਅਨ੍ਨੈਃ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸੁਖਦਾਈ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਬਾਤ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੈ—ਕੌਣ ਲਿਆਏ, ਕੌਣ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਪਹੁੰਚਾਏ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪਾ ਸਕਾਂ।
ਕਦੁ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਵਤੋ ਨॄਨ੍ ਕਯਾ ਧਿਯਾ ਕਰਸੇ ਕਨ੍ ਨ ਆਗਨ੍ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਸਤ੍ਯ ਉਰੁਗਾਯ ਭृਤ੍ਯਾ ਅਨ੍ਨੇ ਸਮਸ੍ਯ ਯਦਸਨ੍ ਮਨੀषਾਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਹੜੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਕੌਣ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਰਯ ਸੂਰੋ ਅਰ੍ਥਂ ਨ ਪਾਰਂ ਯੇ ਅਸ੍ਯ ਕਾਮਂ ਜਨਿਧਾ ਇਵ ਗ੍ਮਨ੍ । ਗਿਰਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤੇ ਤੁਵਿਜਾਤ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਨਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨੈਃ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੂਰਲੇ ਲਕੜੇ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਾਤ੍ਰੇ ਨੁ ਤੇ ਸੁਮਿਤੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੀ ਦ੍ਯੌਰ੍ਮਜ੍ਮਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਕਾਵ੍ਯੇਨ । ਵਰਾਯ ਤੇ ਘृਤਵਨ੍ਤਃ ਸੁਤਾਸਃ ਸ੍ਵਾਦ੍ਨਨ੍ ਭਵਨ੍ਤੁ ਪੀਤਯੇ ਮਧੂਨਿ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾਪੀ ਗਈ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਘੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੇ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਵਣ।
ਆ ਮਧ੍ਵੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਸਿਚਨ੍ਨ੍ ਅਮਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ ਹਿ ਸਤ੍ਯਰਾਧਾਃ । ਸ ਵਾਵृਧੇ ਵਰਿਮਨ੍ਨ੍ ਆ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਭਿ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨਰ੍ਯਃ ਪੌਂਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮਿੱਠਾ ਪਾਨਾ ਪੂਰੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਨਲ਼੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪृਤਨਾਃ ਸ੍ਵੋਜਾ ਆਸ੍ਮੈ ਯਤਨ੍ਤੇ ਸਖ੍ਯਾਯ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਆ ਸ੍ਮਾ ਰਥਂ ਨ ਪृਤਨਾਸੁ ਤਿष੍ਠ ਯਂ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸੁਮਤ੍ਯਾ ਚੋਦਯਾਸੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਆ ਸਤ੍ਯੋ ਯਾਤੁ ਮਘਵਾਁ ऋਜੀषੀ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਹਰਯ ਉਪ ਨਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਇਦਨ੍ਧਃ ਸੁषੁਮਾ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਮਿਹਾਭਿਪਿਤ੍ਵਂ ਕਰਤੇ ਗृਣਾਨਃ
ਸੱਚਾ ਤੇ ਦਿਆਲੂ ਇੰਦਰ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਉਸ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਸਤਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ।
ਅਵ ਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰਾਧ੍ਵਨੋ ਨਾਨ੍ਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਸਵਨੇ ਮਨ੍ਦਧ੍ਯੈ । ਸ਼ਂਸਾਤ੍ਯੁਕ੍ਥਮੁਸ਼ਨੇਵ ਵੇਧਾਸ਼੍ਚਿਕਿਤੁषੇ ਅਸੁਰ੍ਯਾਯ ਮਨ੍ਮ
ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਜ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਭਜਨ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਆਣਾ ਕਾਰੀਗਰ, ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਵਿਰ੍ਨ ਨਿਣ੍ਯਂ ਵਿਦਥਾਨਿ ਸਾਧਨ੍ ਵृषਾ ਯਤ੍ਸੇਕਂ ਵਿਪਿਪਾਨੋ ਅਰ੍ਚਾਤ੍। ਦਿਵ ਇਤ੍ਥਾ ਜੀਜਨਤ੍ਸਪ੍ਤ ਕਾਰੂਨ੍ ਅਹ੍ਨਾ ਚਿਚ੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਯੁਨਾ ਗृਣਨ੍ਤਃ
ਕਵੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲੁਕਵੇ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਕਰਮ ਸਫਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਇੱਕ ਧਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਗਾਇਕ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਯਦ੍ਵੇਦਿ ਸੁਦृਸ਼ੀਕਮਰ੍ਕੈਰ੍ਮਹਿ ਜ੍ਯੋਤੀ ਰੁਰੁਚੁਰ੍ਯਦ੍ਧ ਵਸ੍ਤੋਃ । ਅਨ੍ਧਾ ਤਮਾਂਸਿ ਦੁਧਿਤਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ੇ ਨृਭ੍ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਨृਤਮੋ ਅਭਿष੍ਟੌ
ਉਹ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕ੍ਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ; ਵੱਡਾ ਚਾਨਣ ਫੈਲਿਆ ਜਦ ਉਹ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਦਦ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਵਵਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਮਿਤਮृਜਿष੍ਯੁਭੇ ਆ ਪਪ੍ਰੌ ਰੋਦਸੀ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਅਤਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਵਿ ਰੇਚ੍ਯਭਿ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾ ਬਭੂਵ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਵਧ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਤਕਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਰ੍ਯਾਣਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਅਪੋ ਰਿਰੇਚ ਸਖਿਭਿਰ੍ਨਿਕਾਮੈਃ । ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਿਦ੍ਯੇ ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਵਚੋਭਿਰ੍ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੁਸ਼ਿਜੋ ਵਿ ਵਵ੍ਰੁਃ
ਸਾਰੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ; ਖੋਜੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬੰਦ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਵ੍ਰਿਵਾਂਸਂ ਪਰਾਹਨ੍ ਪ੍ਰਾਵਤ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਚੇਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਣਾਂਸਿ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੈਨੋਃ ਪਤਿਰ੍ਭਵਂ ਛਵਸਾ ਸ਼ੂਰ ਧृष੍ਣੋ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਰ ਭਜਾਇਆ; ਧਰਤੀ ਨੇ, ਜਾਣ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਤੂੰ, ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ।
ਅਪੋ ਯਦਦ੍ਰਿਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦਰ੍ਦਰਾਵਿਰ੍ਭੁਵਤ੍ਸਰਮਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਤੇ । ਸ ਨੋ ਨੇਤਾ ਵਾਜਮਾ ਦਰ੍षਿ ਭੂਰਿਂ ਗੋਤ੍ਰਾ ਰੁਜਨ੍ਨ੍ ਅਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਗृਣਾਨਃ
ਜਦ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਸਤਕਾਰੀ, ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਤੋੜਿਆ, ਪੁਰਾਣੀ ਸਰਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਗੂ ਬਣ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਵੇਖੀ।
ਤਦ੍ਵੋ ਗਾਯ ਸੁਤੇ ਸਚਾ ਪੁਰੁਹੂਤਾਯ ਸਤ੍ਵਨੇ । ਸ਼ਂ ਯਦ੍ਗਵੇ ਨ ਸ਼ਾਕਿਨੇ
ਇਹ ਭਜਨ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਭੇਟ ਸਮੇਂ, ਬਹੁਤ ਸਤਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਗਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਲਈ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਘਾ ਵਸੁਰ੍ਨਿ ਯਮਤੇ ਦਾਨਂ ਵਾਜਸ੍ਯ ਗੋਮਤਃ । ਯਤ੍ਸੀਮੁਪ ਸ਼੍ਰਵਦ੍ਗਿਰਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਦਿਆਲੂ ਦਾਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਜਦ ਭਜਨ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਕੁਵਿਤ੍ਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਹਿ ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਂ ਦਸ੍ਯੁਹਾ ਗਮਤ੍। ਸ਼ਚੀਭਿਰਪ ਨੋ ਵਰਤ੍
ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨ ਆ ਭਰ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਣੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੁਹੂਤ ਯਾਮਨਿ ਜੀਵਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰਸ਼ੀਮਹਿ
ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਧੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਸਤਕਾਰੀ, ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਚਾਨਣ ਪਾ ਸਕੀਏ।
ਮਾ ਨੋ ਅਜ੍ਞਾਤਾ ਵृਜਨਾ ਦੁਰਾਧ੍ਯੋ ਮਾਸ਼ਿਵਾਸੋ ਅਵ ਕ੍ਰਮੁਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਂ ਪ੍ਰਵਤਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਰਪੋऽਤਿ ਸ਼ੂਰ ਤਰਾਮਸਿ
ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਲੋਕ, ਜਾਂ ਮੰਦ ਵਾਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਪਕੜ ਲੈਣ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡੂੰਘੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰ ਜਾਵਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਨ ਆ ਭਰਮੋਜਿष੍ਠਂ ਪਪੁਰਿ ਸ਼੍ਰਵਃ । ਯੇਨੇਮੇ ਚਿਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਰੋਦਸੀ ਓਭੇ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਾਃ
ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੇ, ਹੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਜਬਾ ਵਾਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਵਾਮੁਗ੍ਰਮਵਸੇ ਚਰ੍षਣੀਸਹਂ ਰਾਜਨ੍ ਦੇਵੇषੁ ਹੂਮਹੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸੁ ਨੋ ਵਿਥੁਰਾ ਪਿਬ੍ਦਨਾ ਵਸੋऽਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਸੁषਹਾਨ੍ ਕृਧਿ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸੱਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਖਜਾਨਾ, ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਸ ਹੋਣ, ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਜਾਵਣ।
ਯਦ੍ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਭੂਮਿਰੁਤ ਸ੍ਯੁਃ । ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾ ਅਨੁ ਨ ਜਾਤਮष੍ਟ ਰੋਦਸੀ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਅਸਮਾਨ, ਸੌ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਿਜਲੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਆ ਪਪ੍ਰਾਥ ਮਹਿਨਾ ਕृष੍ਣ੍ਯਾ ਵृषਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਸ਼ਵਸਾ । ਅਸ੍ਮਾਮਵ ਮਘਵਨ੍ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ ਵਜ੍ਰਿਂ ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ-ਧਨ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਤਾਵਦਹਮੀਸ਼ੀਯ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਮਿਦ੍ਦਿਧਿषੇਯ ਰਦਾਵਸੋ ਨ ਪਾਪਤ੍ਵਾਯ ਰਾਸੀਯ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉੰਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਸਰਤਾਜ ਹੋਵਾਂ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਾਂ, ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਵਾਂ।