ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਤ੍ਸੁ ਤਤ੍ਰ ਚੋਦਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਯੇ ਰਭਸ੍ਵਤਃ । ਤੁਵਿਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਤਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਥੇ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵੱਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਸਂ ਗੋਮਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜਵਦਸ੍ਮੇ ਪृਥੁ ਸ਼੍ਰਵੋ ਬृਹਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ਧੇਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਧਾਨ, ਘੋੜੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ; ਸਾਰੇ ਲਈ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾ ਦੇ।
ਅਸ੍ਮੇ ਧੇਹਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਬृਹਦ੍ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਸਹਸ੍ਰਸਾਤਮਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਾ ਰਥਿਨੀਰਿषਃ
ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ, ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ।
ਵਸੋਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਸੁਪਤਿਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਗृਣਨ੍ਤ ऋਗ੍ਮਿਯਮ੍ । ਹੋਮ ਗਨ੍ਤਾਰਮੂਤਯੇ
ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਗਾਇਕ, ਹਉਮੈ ਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸੁਤੇਸੁਤੇ ਨ੍ਯੋਕਸੇ ਬृਹਦ੍ਬृਹਤ ਏਦਰਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ੂषਮਰ੍ਚਤਿ
ਹਰ ਨਿਚੋੜ ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਇੰਦਰ ਸਲਾਮੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਤਾਕਤਵਰ ਭਜਨ ਉਚਾਰੋ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸਵਨੇषੁ ਤੁਞ੍ਜਤੇ ਸਮਾਨਮੇਕਂ ਵृषਮਣ੍ਯਵਃ ਪृਥਕ੍ਸ੍ਵਃ ਸਨਿष੍ਯਵਃ ਪृਥਕ੍। ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਨਾਵਂ ਨ ਪਰ੍षਣਿਂ ਸ਼ੂषਸ੍ਯ ਧੁਰਿ ਧੀਮਹਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚਤਯਨ੍ਤ ਆਯਵ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਾਯਵਃ
ਸਭ ਨਿਚੋੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਇੱਕ ਸਾਂਡ, ਇਕੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਜਹਾਜ ਜਾਂ ਬੇੜੀ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਮੀ ਦੇ ਜੁਆ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਰੇ ਮਿਥੁਨਾ ਅਵਸ੍ਯਵੋ ਵ੍ਰਜਸ੍ਯ ਸਾਤਾ ਗਵ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਃਸृਜਃ ਸਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਃਸृਜਃ । ਯਦ੍ਗਵ੍ਯਨ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾ ਜਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਯਨ੍ਤਾ ਸਮੂਹਸਿ । ਆਵਿष੍ਕਰਿਕ੍ਰਦ੍ਵृषਣਂ ਸਚਾਭੁਵਂ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਚਾਭੁਵਮ੍
ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰੋਹ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਾਸਤੇ ਫੈਲਾਇਆ; ਜਦੋਂ ਦੋ ਲੋਕ, ਜੋ ਗਾਂ ਤੇ ਚਾਨਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹਥਿਆਰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਉਤੋ ਨੋ ਅਸ੍ਯਾ ਉषਸੋ ਜੁषੇਤ ਹ੍ਯਰ੍ਕਸ੍ਯ ਬੋਧਿ ਹਵਿषੋ ਹਵੀਮਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍षਾਤਾ ਹਵੀਮਭਿਃ । ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਹਨ੍ਤਵੇ ਮृਘੋ ਵृषਾ ਵਜ੍ਰਿਂ ਚਿਕੇਤਸਿ । ਆ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਵੇਧਸੋ ਨਵੀਯਸੋ ਮਨ੍ਮ ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਨਵੀਯਸਃ
ਉਸ ਭੋਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਬੂਲ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੀ ਭਜਨ ਤੇ ਹਵਨ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ, ਹੇ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਜਦੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸਾਂਡ ਤੇ ਵਜਰ ਧਾਰਕ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇਂ, ਮੇਰੀ ਨਵੀਂ ਭਜਨ ਸੁਣ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਤੁਭ੍ਯੇਦਿਮਾ ਸਵਨਾ ਸ਼ੂਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਵਰ੍ਧਨਾ ਕृਣੋਮਿ । ਤ੍ਵਂ ਨृਭਿਰ੍ਹਵ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਸਿ
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਚੋੜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਭਜਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੂ ਚਿਨ੍ ਨੁ ਤੇ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦਸ੍ਮੋਦਸ਼੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਹਿਮਾਨਮੁਗ੍ਰ । ਨ ਵੀਰ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਨ ਰਾਧਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ; ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਮਹਿਵृਧੇ ਭਰਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ ਪ੍ਰ ਸੁਮਤਿਂ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍ । ਵਿਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵੀਃ ਪ੍ਰ ਚਰਾ ਚਰ੍षਣਿਪ੍ਰਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭੇਟ ਕਰੋ; ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਜਗਾਓ। ਕਈ ਲੋਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ।
ਯਦਾ ਵਜ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਮਿਦਥਾ ਰਥਂ ਹਰੀ ਯਮਸ੍ਯ ਵਹਤੋ ਵਿ ਸੂਰਿਭਿਃ । ਆ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮਘਵਾ ਸਨਸ਼੍ਰੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਜਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ਰਵਸਸ੍ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਰਥ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਹਸ਼ਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮਘਵਾਨ, ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ਚਿਨ੍ ਨੁ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਯੂਥ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾ ਸਚਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੂਣਿ ਹਰਿਤਾਭਿ ਪ੍ਰੁष੍ਣੁਤੇ । ਅਵ ਵੇਤਿ ਸੁਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸੁਤੇ ਮਧੂਦਿਦ੍ਧੂਣੋਤਿ ਵਾਤੋ ਯਥਾ ਵਨਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦੀ ਦਾਡੀ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹ ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਸਮੇਂ ਸੁਖਦਾਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾਸ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਵਾਚਾ ਵਿਵਾਚੋ ਮृਧ੍ਰਵਾਚਃ ਪੁਰੂ ਸਹਸ੍ਰਾਸ਼ਿਵਾ ਜਘਾਨ । ਤਤ੍ਤਦਿਦਸ੍ਯ ਪੌਂਸ੍ਯਂ ਗृਣੀਮਸਿ ਪਿਤੇਵ ਯਸ੍ਤਵਿषੀਂ ਵਾਵृਧੇ ਸ਼ਵਃ
ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਮਰਦਾਨਾ ਤਾਕਤ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵਧੀ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਸਤ੍ਯ ਸੋਮਪਾ ਅਨਾਸ਼ਸ੍ਤਾ ਇਵ ਸ੍ਮਸਿ । ਆ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਂਸਯ ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿषੁ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤੁਵੀਮਘ
ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਸਾਧਨਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ।
ਸ਼ਿਪ੍ਰਿਨ੍ ਵਾਜਾਨਾਂ ਪਤੇ ਸ਼ਚੀਵਸ੍ਤਵ ਦਂਸਨਾ । ਆ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਂਸਯ ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿषੁ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤੁਵੀਮਘ
ਚਾਬੀ ਵਾਲੇ, ਇਨਾਮਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ।
ਨਿ ष੍ਵਾਪਯਾ ਮਿਥੂਦृਸ਼ਾ ਸਸ੍ਤਾਮਬੁਧ੍ਯਮਾਨੇ । ਆ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਂਸਯ ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿषੁ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤੁਵੀਮਘ
ਦੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦੇ, ਉਹ ਪਏ ਰਹਿਣ, ਜਾਗਣ ਨਾ; ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ।
ਸਸਨ੍ਤੁ ਤ੍ਯਾ ਅਰਾਤਯੋ ਬੋਧਨ੍ਤੁ ਸ਼ੂਰ ਰਾਤਯਃ । ਆ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਂਸਯ ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿषੁ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤੁਵੀਮਘ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੁਤੇ ਰਹਿਣ, ਦਾਤਾ ਜਾਗਣ, ਹੇ ਸ਼ੂਰ; ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਰ੍ਦਭਂ ਮृਣ ਨੁਵਨ੍ਤਂ ਪਪਯਾਮੁਯਾ । ਆ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਂਸਯ ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿषੁ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤੁਵੀਮਘ
ਇੰਦਰ, ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਰੰਝ ਕਰਦਾ ਗਧਾ ਮਾਰ ਦੇ; ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ।
ਪਤਾਤਿ ਕੁਣ੍ਡृਣਾਚ੍ਯਾ ਦੂਰਂ ਵਾਤੋ ਵਨਾਦਧਿ । ਆ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਂਸਯ ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿषੁ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤੁਵੀਮਘ
ਹਵਾ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸੁੱਕੀ ਪੱਤੀਆਂ ਦੂਰ ਉਡਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਜਹਿ ਜਮ੍ਭਯਾ ਕृਕਦਾਸ਼੍ਵਮ੍ । ਆ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਂਸਯ ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿषੁ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤੁਵੀਮਘ
ਸਾਰੀ ਚੀਕ ਚਿਲ੍ਹ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ, ਚੀਕਦਾ ਘੋੜਾ ਚੁੱਪ ਕਰ; ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ।
ਵਿ ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਰੇ ਮਿਥੁਨਾ ਅਵਸ੍ਯਵੋ ਵ੍ਰਜਸ੍ਯ ਸਾਤਾ ਗਵ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਃਸृਜਃ ਸਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਃਸृਜਃ । ਯਦ੍ਗਵ੍ਯਨ੍ਤ ਦ੍ਵਾ ਜਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਯਨ੍ਤਾ ਸਮੂਹਸਿ । ਆਵਿष੍ਕਰਿਕ੍ਰਦ੍ਵृषਣਂ ਸਚਾਭੁਵਂ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਚਾਭੁਵਮ੍
ਤਿੰਨ ਜੋੜੇ ਮਦਦਗਾਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਇੰਦਰ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਰਾਹ-ਦਰਸ਼ਕ ਵਾਂਗ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹ-ਦਰਸ਼ਕ ਵਾਂਗ; ਜਦੋਂ ਦੋ ਲੋਕ, ਗਾਂਵ ਜਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੱਭਦੇ, ਤੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਿਜਲੀ ਦਿਖਾ, ਇੰਦਰ।
ਵਿਦੁष੍ਟੇ ਅਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਰਵਃ ਪੁਰੋ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਾਰਦੀਰਵਾਤਿਰਃ ਸਾਸਹਾਨੋ ਅਵਾਤਿਰਃ । ਸ਼ਾਸਸ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਯਜੁਂ ਸ਼ਵਸਸ੍ਪਤੇ । ਮਹੀਮਮੁष੍ਣਾਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾ ਅਪੋ ਮਨ੍ਦਸਾਨ ਇਮਾ ਅਪਃ
ਪੂਰਵਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਇਸ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ 'ਤੇ ਉਤਰੀ, ਜਿੱਤਦਿਆਂ ਉਤਰੀ; ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਇੰਦਰ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਇਹ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਸੁੱਕਾ।
ਆਦਿਤ੍ਤੇ ਅਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚਰ੍ਕਿਰਨ੍ ਮਦੇषੁ ਵृषਨ੍ਨ੍ ਉਸ਼ਿਜੋ ਯਦਾਵਿਥ ਸਖੀਯਤੋ ਯਦਾਵਿਥ । ਚਕਰ੍ਥ ਕਾਰਮੇਭ੍ਯਃ ਪृਤਨਾਸੁ ਪ੍ਰਵਨ੍ਤਵੇ । ਤੇ ਅਨ੍ਯਾਮਨ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਂ ਸਨਿष੍ਣਤ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਨਿष੍ਣਤ
ਤੇਰੀ ਇਸ ਤਾਕਤ ਤੋਂ, ਹੇ ਸਾਂਡ, ਉਹ ਸੋਮਾ-ਪ੍ਰੈਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਉਸ਼ਿਜਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਦਦ ਕੀਤੀ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਲੱਭਦੇ, ਇਕ ਨਦੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਦੇ।
ਵਨੇ ਨ ਵਾ ਯੋ ਨ੍ਯਧਾਯਿ ਚਾਕ੍ਰਂ ਛੁਚਿਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਮੋ ਭੁਰਣਾਵਜੀਗਃ । ਯਸ੍ਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰੁਦਿਨੇषੁ ਹੋਤਾ ਨृਣਾਂ ਨਰ੍ਵੋ ਨृਤਮਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾਵਾਨ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਜਿਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਤਾਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਤ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਅਸ੍ਯਾ ਉषਸਃ ਪ੍ਰਾਪਰਸ੍ਯਾ ਨृਤੌ ਸ੍ਯਾਮ ਨृਤਮਸ੍ਯ ਨृਣਾਮ੍ । ਅਨੁ ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ਤਮਾਵਹਨ੍ ਨॄਨ੍ ਕੁਤ੍ਸੇਨ ਰਥੋ ਯੋ ਅਸਤ੍ਸਸਵਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਇਸ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾ ਸਕੀਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ; ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰਥ ਨੇ ਕੁਤਸਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੌ ਮਨੁੱਖ ਲਿਆਏ।
ਕਸ੍ਤੇ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਭੂਦ੍ਦੁਰੋ ਗਿਰੋ ਅਭ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਵਿ ਧਾਵ । ਕਦ੍ਵਾਹੋ ਅਰ੍ਵਾਗੁਪ ਮਾ ਮਨੀषਾ ਆ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾਮੁਪਮਂ ਰਾਧੋ ਅਨ੍ਨੈਃ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸੁਖਦਾਈ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਬਾਤ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੈ—ਕੌਣ ਲਿਆਏ, ਕੌਣ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਪਹੁੰਚਾਏ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪਾ ਸਕਾਂ।
ਕਦੁ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਵਤੋ ਨॄਨ੍ ਕਯਾ ਧਿਯਾ ਕਰਸੇ ਕਨ੍ ਨ ਆਗਨ੍ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਸਤ੍ਯ ਉਰੁਗਾਯ ਭृਤ੍ਯਾ ਅਨ੍ਨੇ ਸਮਸ੍ਯ ਯਦਸਨ੍ ਮਨੀषਾਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਹੜੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਕੌਣ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਰਯ ਸੂਰੋ ਅਰ੍ਥਂ ਨ ਪਾਰਂ ਯੇ ਅਸ੍ਯ ਕਾਮਂ ਜਨਿਧਾ ਇਵ ਗ੍ਮਨ੍ । ਗਿਰਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤੇ ਤੁਵਿਜਾਤ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਨਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨੈਃ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੂਰਲੇ ਲਕੜੇ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਾਤ੍ਰੇ ਨੁ ਤੇ ਸੁਮਿਤੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੀ ਦ੍ਯੌਰ੍ਮਜ੍ਮਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਕਾਵ੍ਯੇਨ । ਵਰਾਯ ਤੇ ਘृਤਵਨ੍ਤਃ ਸੁਤਾਸਃ ਸ੍ਵਾਦ੍ਨਨ੍ ਭਵਨ੍ਤੁ ਪੀਤਯੇ ਮਧੂਨਿ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾਪੀ ਗਈ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਘੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੇ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਵਣ।