ਯ ਏਕ ਇਦ੍ਵਿਦਯਤੇ ਵਸੁ ਮਰ੍ਤਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਈਸ਼ਾਨੋ ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ
ਉਹ ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਾਨਵ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੈਤ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ।
ਕਦਾ ਮਰ੍ਤਮਰਾਧਸਂ ਪਦਾ ਕ੍ਸ਼ੁਮ੍ਪਮਿਵ ਸ੍ਫੁਰਤ੍। ਕਦਾ ਨਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵਦ੍ਗਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ
ਕਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਝਟਕਣ ਵਾਂਗ, ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣੇਗਾ? ਉਹ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾ ਬਹੁਭ੍ਯ ਆ ਸੁਤਾਵਾਁ ਆਵਿਵਾਸਤਿ । ਉਗ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪਤ੍ਯਤੇ ਸ਼ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ
ਜੋ ਕਈਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ।
ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਪਾਤਮੋ ਮਦਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਚੇਤਤਿ । ਯੇਨਾ ਹਂਸਿ ਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਣਂ ਤਮੀਮਹੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੌਜ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ।
ਯੇਨਾ ਦਸ਼ਗ੍ਵਮਧ੍ਰਿਗੁਂ ਵੇਪਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਮ੍ । ਯੇਨਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਾਵਿਥਾ ਤਮੀਮਹੇ
ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਧ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੁਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ—ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ।
ਯੇਨ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਮਹੀਰਪੋ ਰਥਾਮਿਵ ਪ੍ਰਚੋਦਯਃ । ਪਨ੍ਥਾਮृਤਸ੍ਯ ਯਾਤਵੇ ਤਮੀਮਹੇ
ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਸਕੀਏ—ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ।
ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਨੋ ਗਧਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦਗੋਹ੍ਯਃ । ਗਿਰਿਰ੍ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪृਥੁਃ ਪਤਿਰ੍ਦਿਵਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲੁਕਾਈ ਨਹੀਂ, ਪੂਰੀ ਇਨਾਮ ਦਾ ਜੇਤੂ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚੌੜਾ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਅਭਿ ਹਿ ਸਤ੍ਯ ਸੋਮਪਾ ਉਭੇ ਬਭੂਥ ਰੋਦਸੀ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਿ ਸੁਨ੍ਵਤੋ ਵृਧਃ ਪਤਿਰ੍ਦਿਵਃ
ਸਚਮੁਚ, ਹੇ ਸੱਚਾ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਬਣ ਗਿਆ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਰ੍ਤਾ ਪੁਰਾਮਸਿ । ਹਨ੍ਤਾ ਦਸ੍ਯੋਰ੍ਮਨੋਰ੍ਵृਧਃ ਪਤਿਰ੍ਦਿਵਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਦਾਸਯੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਏਦੁ ਮਧ੍ਵੋ ਮਦਿਨ੍ਤਰਂ ਸਿਞ੍ਚ ਵਾਧ੍ਵਰ੍ਯੋ ਅਨ੍ਧਸਃ । ਏਵਾ ਹਿ ਵੀਰ ਸ੍ਤਵਤੇ ਸਦਾਵृਧਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਯਜਮਾਨ, ਸੋਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮੌਜ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠਾਸ ਪਾ; ਇਉਂ ਹੀ ਸਦਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵੀਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਥਾਤਰ੍ਹਰੀਣਾਂ ਨਕਿष੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤੁਤਿਮ੍ । ਉਦਾਨਂਸ਼ ਸ਼ਵਸਾ ਨ ਭਨ੍ਦਨਾ
ਇੰਦਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਗੀਤ ਉਚਾ ਕਰ, ਨਾ ਕਿ ਸਾਡੀ ਹਾਰ।
ਤਂ ਵੋ ਵਾਜਾਨਾਂ ਪਤਿਮਹੂਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵਃ । ਅਪ੍ਰਾਯੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੇਭਿਰ੍ਵਾਵृਧੇਨ੍ਯਮ੍
ਅਸੀਂ, ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸਫਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਏਤੋ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤਵਾਮ ਸਖਾਯ ਸ੍ਤੋਮ੍ਯਂ ਨਰਮ੍ । ਕੁष੍ਟੀਰ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯੇਕ ਇਤ੍
ਹੁਣ, ਦੋਸਤੋ, ਆਓ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਗੀਤ ਯੋਗੀ ਵੀਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਅਗੋਰੁਧਾਯ ਗਵਿषੇ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਾਯ ਦਸ੍ਮ੍ਯਂ ਵਚਃ । ਘृਤਾਤ੍ਸ੍ਵਾਦੀਯੋ ਮਧੁਨਸ਼੍ਚ ਵੋਚਤ
ਬੋਲ ਉਹ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਘੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਯਾਮਿਤਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਾ ਨ ਰਾਧਃ ਪਰ੍ਯੇਤਵੇ । ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਮਭ੍ਯਸ੍ਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਬੇਅੰਤ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਹੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਵਦਨੂਰ੍ਮਿਂ ਵਾਜਿਨਂ ਯਮਮ੍ । ਅਰ੍ਯੋ ਗਯਂ ਮਂਹਮਾਨਂ ਵਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਲਹਿਰ ਹੈ, ਇਨਾਮ ਜੇਤੂ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਨੂਨਮੁਪ ਸ੍ਤੁਹਿ ਵੈਯਸ਼੍ਵ ਦਸ਼ਮਂ ਨਵਮ੍ । ਸੁਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਚਰ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਚਰਣੀਨਾਮ੍
ਇਉਂ ਹੀ ਹੁਣ, ਦਸਵੇਂ ਤੇ ਨੌਵੇਂ ਵੈਯਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਡਿਆਈ ਯੋਗ, ਤੇ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਥਾ ਹਿ ਨਿਰ੍ऋਤੀਨਾਂ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਪਰਿਵृਜਮ੍ । ਅਹਰਹਃ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਃ ਪਰਿਪਦਾਮਿਵ
ਤੂੰ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਨਾਸ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਤੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਨੋਤਿ ਹਿ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਰੀਣਸਃ ਸੁਨ੍ਵਾਨੋ ਹਿ ष੍ਮਾ ਯਜਤ੍ਯਵ ਦ੍ਵਿषੋ ਦੇਵਾਨਾਮਵ ਦ੍ਵਿषਃ । ਸੁਨ੍ਵਾਨ ਇਤ੍ਸਿषਾਸਤਿ ਸਹਸ੍ਰਾ ਵਾਜ੍ਯਵृਤਃ । ਸੁਨ੍ਵਾਨਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਦਾਤ੍ਯਾਭੁਵਂ ਰਯਿਂ ਦਦਾਤ੍ਯਾਭੁਵਮ੍
ਜੋ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਧੂ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਾਧੂ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੋ षੁ ਵੋ ਅਸ੍ਮਦਭਿ ਤਾਨਿ ਪੌਂਸ੍ਯਾ ਸਨਾ ਭੂਵਨ੍ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨਿ ਮੋਤ ਜਾਰਿषੁਰਸ੍ਮਤ੍ਪੁਰੋਤ ਜਾਰਿषੁਃ । ਯਦ੍ਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਨਵ੍ਯਂ ਘੋषਾਦਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਤਨ੍ ਮਰੁਤੋ ਯਚ੍ਚ ਦੁष੍ਟਰਂ ਦਿਧृਤਾ ਯਚ੍ਚ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਸਾਡੀਆਂ ਮਰਦਾਨਾ ਮਹਿਮਾਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚਮਕਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਜੋ ਵੀ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ, ਅਜੋਬਾ, ਅਮਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਰੁਤ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦਾਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਵਸੁਂ ਸੂਨੁਂ ਸਹਸੋ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ । ਯ ਊਰ੍ਧ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਚ੍ਯਾ ਕृਪਾ । ਘृਤਸ੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਾष੍ਟਿਮਨੁ ਵष੍ਟਿ ਸ਼ੋਚਿषਾਜੁਹ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਿषਃ
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪੂਜਾਰੀ, ਦਾਨੀ, ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ, ਦੇਵਤਾਈ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਘੀ ਦੇ ਫੈਲਾਓ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਅਤੇ ਚਮਚ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞੈਃ ਸਂਮਿਸ਼੍ਲਾਃ ਪृषਤੀਭਿਰ੍ऋष੍ਟਿਭਿਰ੍ਯਾਮਂ ਛੁਭ੍ਰਾਸੋ ਅਞ੍ਜਿषੁ ਪ੍ਰਿਯਾ ਉਤ । ਆਸਦ੍ਯਾ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਭਰਤਸ੍ਯ ਸੂਨਵਃ ਪੋਤ੍ਰਾਦਾ ਸੋਮਂ ਪਿਬਤਾ ਦਿਵੋ ਨਰਃ
ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਪਿਆਰੇ—ਭਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਪਿਆਲੇ ਵਿਚੋਂ ਸੋਮ ਪੀਓ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਲੋਕੋ।
ਆ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਦੇਵਾਮਿਹ ਵਿਪ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਚੋਸ਼ਨ੍ ਹੋਤਰ੍ਨਿ षਦਾ ਯੋਨਿषੁ ਤ੍ਰਿषੁ । ਪ੍ਰਤਿ ਵੀਹਿ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧੁ ਪਿਬਾਗ੍ਨੀਧ੍ਰਾਤ੍ਤਵ ਭਾਗਸ੍ਯ ਤृਸ੍ਣੁਹਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗਿਆਨਵਾਨੋ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਹੋਤ੍ਰ, ਤਿੰਨ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਬੈਠੋ। ਪਿਆਲਿਆਂ 'ਚ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਲਓ, ਅਗਨੀਧ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਪੀਓ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਿਟਾਓ।
ਏष ਸ੍ਯ ਤੇ ਤਨ੍ਵੋ ਨृਮ੍ਣਵਰ੍ਧਨਃ ਸਹ ਓਜਃ ਪ੍ਰਦਿਵਿ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਹਿਤਃ । ਤੁਭ੍ਯਂ ਸੁਤੋ ਮਘਵਨ੍ ਤੁਭ੍ਯਮਾਭृਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਾ ਤृਪਤ੍ਪਿਬ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਜੋਸ਼, ਜੋ ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਚ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮਘਵਨ, ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭੇਟ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਯਮੁ ਪੂਰ੍ਵਮਹੁਵੇ ਤਮਿਦਂ ਹੁਵੇ ਸੇਦੁ ਹਵ੍ਯੋ ਦਦਿਰ੍ਯੋ ਨਾਮ ਪਤ੍ਯਤੇ । ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧੁ ਪੋਤ੍ਰਾਤ੍ਸੋਮਂ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਃ ਪਿਬ ऋਤੁਭਿਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਪੂਜਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਪੀ, ਪਿਆਲੇ ਵਿਚੋਂ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਰੁਤਾਂ ਨਾਲ।
ਸੁਰੂਪਕृਤ੍ਨੁਮੂਤਯੇ ਸੁਦੁਘਾਮਿਵ ਗੋਦੁਹੇ । ਜੁਹੂਮਸਿ ਦ੍ਯਵਿਦ੍ਯਵਿ
ਅਸੀਂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਿਨ-ਦਿਨ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਉਪ ਨਃ ਸਵਨਾ ਗਹਿ ਸੋਮਸ੍ਯ ਸੋਮਪਾਃ ਪਿਬ । ਗੋਦਾ ਇਦ੍ਰੇਵਤੋ ਮਦਃ
ਸਾਡੇ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ 'ਤੇ ਆਓ, ਸੋਮ ਪੀਓ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ; ਇੱਥੇ ਗਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਅਥਾ ਤੇ ਅਨ੍ਤਮਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਸੁਮਤੀਨਾਮ੍ । ਮਾ ਨੋ ਅਤਿ ਖ੍ਯ ਆ ਗਹਿ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਜਾਣੀਏ; ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਓ, ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆਓ।
ਪਰੇਹਿ ਵਿਗ੍ਰਮਸ੍ਤृਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪृਛਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਯਸ੍ਤੇ ਸਖਿਭ੍ਯ ਆ ਵਰਮ੍
ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਨੋ ਨਿਦੋ ਨਿਰਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚਿਦਾਰਤ । ਦਧਾਨਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦ੍ਦੁਵਃ
ਸਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਵੇ; ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।