ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਸਤ੍ਪਤਿਂ ਚਰ੍षਣੀਸਹਂ ਸ ਹਿ ष੍ਮਾ ਯੋ ਅਮਨ੍ਦਤ । ਆ ਤੁ ਨਃ ਸ ਵਯਤਿ ਗਵ੍ਯਮਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਮਘਵਾ ਸ਼ਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਘਵਾਨ, ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਸੌ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਾਮ ਗਾਯਤ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਬृਹਤੇ ਬृਹਤ੍। ਧਰ੍ਮਕृਤੇ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੇ ਪਨਸ੍ਯਵੇ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਓ, ਵਿਦਵਾਨ, ਵੱਡਾ, ਮਹਾਨ; ਧਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਸੁਖੀ ਲਈ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਭੂਰਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸੂਰ੍ਯਮਰੋਚਯਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵੋ ਮਹਾਮਸਿ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਨ ਹੈਂ।
ਵਿਭ੍ਰਾਜਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸ੍ਵਰਗਛੋ ਰੋਚਨਂ ਦਿਵਃ । ਦੇਵਾਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਖ੍ਯਾਯ ਯੇਮਿਰੇ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈਂ; ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਚੁਣਿਆ।
ਤਂ ਵਭਿ ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗੀਰ੍ਭਿਸ੍ਤਵਿषਮਾ ਵਿਵਾਸਤ
ਉਸ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਾਓ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਓ।
ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਸੋ ਬृਹਤ੍ਸਹੋ ਦਾਧਾਰ ਰੋਦਸੀ । ਗਿਰੀਂਰਜ੍ਰਾਮਪਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵृषਤ੍ਵਨਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਓਟ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ; ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਬਲਦ ਵਰਗੇ ਬਲ ਨਾਲ।
ਸ ਰਾਜਸਿ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਮੇਕੋ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਿਘ੍ਨਸੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜੈਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯ ਚ ਯਨ੍ਤਵੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ; ਇੰਦਰ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਮਾਣ ਲਈ।
ਇਮਾ ਨੁ ਕਂ ਭੁਵਨਾ ਸੀषਧਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾਃ । ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਂ ਚਾਦਿਤ੍ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹ ਚੀਕॢਪਾਤਿ
ਹੁਣ, ਆਓ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰੀਏ—ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ; ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਯਜਨ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਗਣੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਸ੍ਮਾਕਂ ਭੂਤ੍ਵਵਿਤਾ ਤਨੂਨਾਮ੍ । ਹਤ੍ਵਾਯ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਯਦਾਯਨ੍ ਦੇਵਾ ਦੇਵਤ੍ਵਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ
ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਦ ਜਿੱਤਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੇਵਤਾ-ਪਣ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਕਮਨਯਂ ਛਚੀਭਿਰਾਦਿਤ੍ਸ੍ਵਧਾਮਿषਿਰਾਂ ਪਰ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍ । ਅਯਾ ਵਾਜਂ ਦੇਵਹਿਤਂ ਸਨੇਮ ਮਦੇਮ ਸ਼ਤਹਿਮਾਃ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਲਿਆਇਆ; ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੇਵ-ਦਿੱਤੇ ਇਨਾਮ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ, ਸੌ ਵਾਰੀ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ।
ਯ ਏਕ ਇਦ੍ਵਿਦਯਤੇ ਵਸੁ ਮਰ੍ਤਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਈਸ਼ਾਨੋ ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ
ਉਹ ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਾਨਵ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੈਤ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ।
ਕਦਾ ਮਰ੍ਤਮਰਾਧਸਂ ਪਦਾ ਕ੍ਸ਼ੁਮ੍ਪਮਿਵ ਸ੍ਫੁਰਤ੍। ਕਦਾ ਨਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵਦ੍ਗਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ
ਕਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਝਟਕਣ ਵਾਂਗ, ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣੇਗਾ? ਉਹ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾ ਬਹੁਭ੍ਯ ਆ ਸੁਤਾਵਾਁ ਆਵਿਵਾਸਤਿ । ਉਗ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪਤ੍ਯਤੇ ਸ਼ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ
ਜੋ ਕਈਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ।
ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਪਾਤਮੋ ਮਦਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਚੇਤਤਿ । ਯੇਨਾ ਹਂਸਿ ਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਣਂ ਤਮੀਮਹੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੌਜ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ।
ਯੇਨਾ ਦਸ਼ਗ੍ਵਮਧ੍ਰਿਗੁਂ ਵੇਪਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਮ੍ । ਯੇਨਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਾਵਿਥਾ ਤਮੀਮਹੇ
ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਧ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੁਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ—ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ।
ਯੇਨ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਮਹੀਰਪੋ ਰਥਾਮਿਵ ਪ੍ਰਚੋਦਯਃ । ਪਨ੍ਥਾਮृਤਸ੍ਯ ਯਾਤਵੇ ਤਮੀਮਹੇ
ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਸਕੀਏ—ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ।
ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਨੋ ਗਧਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦਗੋਹ੍ਯਃ । ਗਿਰਿਰ੍ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪृਥੁਃ ਪਤਿਰ੍ਦਿਵਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲੁਕਾਈ ਨਹੀਂ, ਪੂਰੀ ਇਨਾਮ ਦਾ ਜੇਤੂ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚੌੜਾ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਅਭਿ ਹਿ ਸਤ੍ਯ ਸੋਮਪਾ ਉਭੇ ਬਭੂਥ ਰੋਦਸੀ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਿ ਸੁਨ੍ਵਤੋ ਵृਧਃ ਪਤਿਰ੍ਦਿਵਃ
ਸਚਮੁਚ, ਹੇ ਸੱਚਾ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਬਣ ਗਿਆ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਰ੍ਤਾ ਪੁਰਾਮਸਿ । ਹਨ੍ਤਾ ਦਸ੍ਯੋਰ੍ਮਨੋਰ੍ਵृਧਃ ਪਤਿਰ੍ਦਿਵਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਦਾਸਯੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਏਦੁ ਮਧ੍ਵੋ ਮਦਿਨ੍ਤਰਂ ਸਿਞ੍ਚ ਵਾਧ੍ਵਰ੍ਯੋ ਅਨ੍ਧਸਃ । ਏਵਾ ਹਿ ਵੀਰ ਸ੍ਤਵਤੇ ਸਦਾਵृਧਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਯਜਮਾਨ, ਸੋਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮੌਜ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠਾਸ ਪਾ; ਇਉਂ ਹੀ ਸਦਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵੀਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਥਾਤਰ੍ਹਰੀਣਾਂ ਨਕਿष੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤੁਤਿਮ੍ । ਉਦਾਨਂਸ਼ ਸ਼ਵਸਾ ਨ ਭਨ੍ਦਨਾ
ਇੰਦਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਗੀਤ ਉਚਾ ਕਰ, ਨਾ ਕਿ ਸਾਡੀ ਹਾਰ।
ਤਂ ਵੋ ਵਾਜਾਨਾਂ ਪਤਿਮਹੂਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵਃ । ਅਪ੍ਰਾਯੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੇਭਿਰ੍ਵਾਵृਧੇਨ੍ਯਮ੍
ਅਸੀਂ, ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸਫਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਏਤੋ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤਵਾਮ ਸਖਾਯ ਸ੍ਤੋਮ੍ਯਂ ਨਰਮ੍ । ਕੁष੍ਟੀਰ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯੇਕ ਇਤ੍
ਹੁਣ, ਦੋਸਤੋ, ਆਓ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਗੀਤ ਯੋਗੀ ਵੀਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਅਗੋਰੁਧਾਯ ਗਵਿषੇ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਾਯ ਦਸ੍ਮ੍ਯਂ ਵਚਃ । ਘृਤਾਤ੍ਸ੍ਵਾਦੀਯੋ ਮਧੁਨਸ਼੍ਚ ਵੋਚਤ
ਬੋਲ ਉਹ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਘੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਯਾਮਿਤਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਾ ਨ ਰਾਧਃ ਪਰ੍ਯੇਤਵੇ । ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਮਭ੍ਯਸ੍ਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਬੇਅੰਤ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਹੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਵਦਨੂਰ੍ਮਿਂ ਵਾਜਿਨਂ ਯਮਮ੍ । ਅਰ੍ਯੋ ਗਯਂ ਮਂਹਮਾਨਂ ਵਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਲਹਿਰ ਹੈ, ਇਨਾਮ ਜੇਤੂ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਨੂਨਮੁਪ ਸ੍ਤੁਹਿ ਵੈਯਸ਼੍ਵ ਦਸ਼ਮਂ ਨਵਮ੍ । ਸੁਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਚਰ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਚਰਣੀਨਾਮ੍
ਇਉਂ ਹੀ ਹੁਣ, ਦਸਵੇਂ ਤੇ ਨੌਵੇਂ ਵੈਯਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਡਿਆਈ ਯੋਗ, ਤੇ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਥਾ ਹਿ ਨਿਰ੍ऋਤੀਨਾਂ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਪਰਿਵृਜਮ੍ । ਅਹਰਹਃ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਃ ਪਰਿਪਦਾਮਿਵ
ਤੂੰ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਨਾਸ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਤੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਨੋਤਿ ਹਿ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਰੀਣਸਃ ਸੁਨ੍ਵਾਨੋ ਹਿ ष੍ਮਾ ਯਜਤ੍ਯਵ ਦ੍ਵਿषੋ ਦੇਵਾਨਾਮਵ ਦ੍ਵਿषਃ । ਸੁਨ੍ਵਾਨ ਇਤ੍ਸਿषਾਸਤਿ ਸਹਸ੍ਰਾ ਵਾਜ੍ਯਵृਤਃ । ਸੁਨ੍ਵਾਨਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਦਾਤ੍ਯਾਭੁਵਂ ਰਯਿਂ ਦਦਾਤ੍ਯਾਭੁਵਮ੍
ਜੋ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਧੂ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਾਧੂ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੋ षੁ ਵੋ ਅਸ੍ਮਦਭਿ ਤਾਨਿ ਪੌਂਸ੍ਯਾ ਸਨਾ ਭੂਵਨ੍ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨਿ ਮੋਤ ਜਾਰਿषੁਰਸ੍ਮਤ੍ਪੁਰੋਤ ਜਾਰਿषੁਃ । ਯਦ੍ਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਨਵ੍ਯਂ ਘੋषਾਦਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਤਨ੍ ਮਰੁਤੋ ਯਚ੍ਚ ਦੁष੍ਟਰਂ ਦਿਧृਤਾ ਯਚ੍ਚ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਸਾਡੀਆਂ ਮਰਦਾਨਾ ਮਹਿਮਾਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚਮਕਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਜੋ ਵੀ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ, ਅਜੋਬਾ, ਅਮਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਰੁਤ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ।