ਯੇਨਾ ਪਾਵਕ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੁਰਣ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਨਾਮਨੁ । ਤ੍ਵਂ ਵਰੁਣ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਜਿਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਚਲਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿ ਦ੍ਯਾਮੇषਿ ਰਜਸ੍ਪृਥ੍ਵਹਰ੍ਮਿਮਾਨੋ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਪਸ਼੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯ
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਪਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸਪ੍ਤ ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਤੋ ਰਥੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਦੇਵ ਸੂਰ੍ਯ । ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤ।
ਅਯੁਕ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਵਃ ਸੂਰੋ ਰਥਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤ੍ਯਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਯੁਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਸੂਰਜ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਨੇ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਗਿਰਃ ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚਰਣ੍ਯੁਵਃ । ਅਭਿ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਧੇਨਵਃ
ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਵੱਲ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਭਜਨ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਵੱਛੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿਯਃ ਪृਞ੍ਚਤੀਰ੍ਵਰ੍ਚਸਾ ਪਯਃ । ਜਾਤਂ ਜਨਿਰ੍ਯਥਾ ਹृਦਾ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੌਣਕ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭਜਨ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਵਜਾਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਾਪਵਸਾਧ੍ਯਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਮਾਵਹਨ੍ । ਮਹ੍ਯਮਾਯੁਰ੍ਘृਤਂ ਪਯਃ
ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਯਸ਼ ਨੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ, ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਆਯਂ ਗੌਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਕ੍ਰਮੀਦਸਦਨ੍ ਮਾਤਰਂ ਪੁਰਃ । ਪਿਤਰਂ ਚ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਃ
ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਰੋਚਨਾ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਦਪਾਨਤਃ । ਵ੍ਯਖ੍ਯਨ੍ ਮਹਿषਃ ਸ੍ਵਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇ ਉਲਟੀ ਸਾਹ ਤੋਂ; ਵੱਡਾ ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਧਾਮਾ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤਙ੍ਗੋ ਅਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਤ੍। ਪ੍ਰਤਿ ਵਸ੍ਤੋਰਹਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਃ
ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਵੇਰਾਂ ਦੇ ਸੱਦੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ।
ਯਚ੍ਛਕ੍ਰਾ ਵਾਚਮਾਰੁਹਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਿषਾਸਥਃ । ਸਂ ਦੇਵਾ ਅਮਦਨ੍ ਵृषਾ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਵੱਡੇ, ਬੋਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਹੇ ਵੱਛਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਾਚਮਧृष੍ਟਾਯੋਰੁਵਾਚੋ ਅਧृष੍ਣੁਹਿ । ਮਂਹਿष੍ਠ ਆ ਮਦਰ੍ਦਿਵਿ
ਹੇ ਵੱਡੇ, ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ, ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਕਰ; ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਾਚਮਧृष੍ਣੁਹਿ ਧਾਮਧਰ੍ਮਨ੍ ਵਿ ਰਾਜਤਿ । ਵਿਮਦਨ੍ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸਰਨ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ, ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰ; ਨਿਆਂ ਦਾ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਲਈ ਘਾਸ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਤਂ ਵੋ ਦਸ੍ਮਮृਤੀषਹਂ ਵਸੋਰ੍ਮਨ੍ਦਾਨਮਨ੍ਧਸਃ । ਅਭਿ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਸ੍ਵਸਰੇषੁ ਧੇਨਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਵਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਜੋਕੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਸਤਿ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਦਾਨੁਂ ਤਵਿषੀਭਿਰਾਵृਤਂ ਗਿਰਿਂ ਨ ਪੁਰੁਭੋਜਸਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਵਾਜਂ ਸ਼ਤਿਨਂ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੀਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਾਨੀ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਦੌਲਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਮਿ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਯੇ । ਯੇਨਾ ਯਤਿਭ੍ਯੋ ਭृਗਵੇ ਧਨੇ ਹਿਤੇ ਯੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਕਣ੍ਵਮਾਵਿਥ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੀਰਤਾ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਕਨਵਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇਨਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਸृਜੋ ਮਹੀਰਪਸ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृष੍ਣਿ ਤੇ ਸ਼ਵਃ । ਸਦ੍ਯਃ ਸੋ ਅਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਨ ਸਂਨਸ਼ੇ ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਰਨੁਚਕ੍ਰਦੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਗਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੁਰੰਤ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕਨ੍ ਨਵ੍ਯੋ ਅਤਸੀਨਾਂ ਤੁਰੋ ਗृਣੀਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਨਹੀ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗृਣਨ੍ਤ ਆਨਸ਼ੁਃ
ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ ਅਤਸੀਨਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ? ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਦੁ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ ऋਤਯਨ੍ਤ ਦੇਵਤ ऋषਿਃ ਕੋ ਵਿਪ੍ਰ ਓਹਤੇ । ਕਦਾ ਹਵਂ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਨ੍ਵਤਃ ਕਦੁ ਸ੍ਤੁਵਤ ਆ ਗਮਃ
ਕਦੋਂ ਗਾਇਕ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਰੱਬ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ? ਕਿਹੜਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ? ਦਇਆਲੂ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਰਸਦਾਰ ਸੋਮਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ 'ਤੇ ਆਵੇਂਗਾ?
ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਵਃ ਸੁਰਾਧਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਚ ਯਥਾ ਵਿਦੇ । ਯੋ ਜਰਿਤृਭ੍ਯੋ ਮਘਵਾ ਪੁਰੂਵਸੁਃ ਸਹਸ੍ਰੇਣੇਵ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਦਇਆਲੂ, ਜੋ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਨੀਕੇਵ ਪ੍ਰ ਜਿਗਾਤਿ ਧृष੍ਣੁਯਾ ਹਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਗਿਰੇਰਿਵ ਪ੍ਰ ਰਸਾ ਅਸ੍ਯ ਪਿਨ੍ਵਿਰੇ ਦਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਰੁਭੋਜਸਃ
ਇੰਦਰ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਸੁ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸੁਰਾਧਸਮਰ੍ਚਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮਭਿष੍ਟਯੇ । ਯਃ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਕਾਮ੍ਯਂ ਵਸੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣੇਵ ਮਂਹਤੇ
ਹੁਣ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਓ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਲਈ; ਉਹ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਨੋਚਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਹੇਤਯੋ ਅਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮਿषੋ ਮਹੀਃ । ਗਿਰਿਰ੍ਨ ਭੁਜ੍ਮਾ ਮਘਵਤ੍ਸੁ ਪਿਨ੍ਵਤੇ ਯਦੀਂ ਸੁਤਾ ਅਮਨ੍ਦਿषੁਃ
ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਾਤਾਂ ਦਇਆਲੂਆਂ ਵਿਚ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਵਯਂ ਘ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਵਨ੍ਤ ਆਪੋ ਨ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਪਵਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ ਪਰਿ ਸ੍ਤੋਤਾਰ ਆਸਤੇ
ਅਸੀਂ, ਸੋਮਾ ਨੋਚ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠੇ ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਘਾਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਵਹਾਓ 'ਤੇ, ਗਾਇਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤੇ ਨਰੋ ਵਸੋ ਨਿਰੇਕ ਉਕ੍ਥਿਨਃ । ਕਦਾ ਸੁਤਂ ਤृषਾਣ ਓਕ ਆ ਗਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਬ੍ਦੀਵ ਵਂਸਗਃ
ਮਰਦ ਤੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਨੋਚਣ ਵੇਲੇ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਸੋਮਾ ਲਈ ਤਰਸ ਕੇ, ਘਰ ਆਵੇਂਗਾ, ਵਾਂਗ ਬਲਦ ਆਪਣੇ ਰੋੜ੍ਹੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ?
ਕਣ੍ਵੇਭਿਰ੍ਧृष੍ਣਵਾ ਧृਸਦ੍ਵਾਜਂ ਦਰ੍षਿ ਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍ । ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੂਪਂ ਮਘਵਨ੍ ਵਿਚਰ੍षਣੇ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੀਮਹੇ
ਕਣਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਢਿੱਠਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਲੂ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ; ਚਲਦੀ ਹੀ ਅਸੀਂ ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।
ਕ ਈਂ ਵੇਦ ਸੁਤੇ ਸਚਾ ਪਿਬਨ੍ਤਂ ਕਦ੍ਵਯੋ ਦਧੇ । ਅਯਂ ਯਃ ਪੁਰੋ ਵਿਭਿਨਤ੍ਤ੍ਯੋਜਸਾ ਮਨ੍ਦਾਨਃ ਸ਼ਿਪ੍ਰ੍ਯਨ੍ਧਸਃ
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਨੋਚਣ ਵੇਲੇ ਸਾਥੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਨ ਲਾਇਆ ਹੈ? ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੋਮਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਾ ਮृਗੋ ਨ ਵਾਰਣਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਚਰਥਂ ਦਧੇ । ਨਕਿष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿ ਯਮਦਾ ਸੁਤੇ ਗਮੋ ਮਹਾਸ਼੍ਚਰਸ੍ਯੋਜਸਾ
ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਨੋਚਣ ਵੇਲੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਵੱਡੇ।
ਯ ਉਗ੍ਰਃ ਸਨ੍ਨ੍ ਅਨਿष੍ਟृਤ ਸ੍ਥਿਰੋ ਰਣਾਯ ਸਂਸ੍ਕृਤਃ । ਯਦਿ ਸ੍ਤੋਤੁਰ੍ਮਘਵਾ ਸ਼ृਣਵਦ੍ਧਵਂ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋषਤ੍ਯਾ ਗਮਤ੍
ਜੋ ਤਿੱਖਾ ਹੈ, ਅਣਰੋਕਿਆ, ਢਿੱਠਾ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਜੇ ਦਇਆਲੂ, ਤੂੰ ਗਾਇਕ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਔਰਤ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਪृਤਨਾ ਅਭਿਭੂਤਰਂ ਨਰਂ ਸਜੂਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਜਨੁਸ਼੍ਚ ਰਾਜਸੇ । ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਵਰਿष੍ਠਂ ਵਰ ਆਮੁਰਿਮੁਤੋਗ੍ਰਮੋਜਿष੍ਠਂ ਤਵਸਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਜਥੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤ, ਵੱਡਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਜੋਸ਼ੀਲਾ।