ਆ ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੁਜਾ ਹਰੀ ਵਹਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੇਸ਼ਿਨਾ । ਉਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨਃ ਸ਼ृਣੁ
ਤੇਰੀਆਂ ਦੋ ਪੀਲੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ। ਸਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਸੁਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਯੁਜਾ ਸੋਮਪਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਿਨਃ । ਸੁਤਾਵਨ੍ਤੋ ਹਵਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ, ਜੋ ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਧ੍ਨਮਰੁषਂ ਚਰਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਤਸ੍ਥੁषਃ । ਰੋਚਨ੍ਤੇ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵਿ
ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਲਾਲ ਘੋੜਾ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਖੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਾ ਹਰੀ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਥੇ । ਸ਼ੋਣਾ ਧृष੍ਣੂ ਨृਵਾਹਸਾ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਲਾਲ, ਨਿਰਭੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ।
ਕੇਤੁਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਕੇਤਵੇ ਪੇਸ਼ੋ ਮਰ੍ਯਾ ਅਪੇਸ਼ਸੇ । ਸਮੁषਦ੍ਭਿਰਜਾਯਥਾਃ
ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿਤ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਲਈ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਤੂੰ ਸਵੇਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ਉਦੁ ਤ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਦੇਵਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਕੇਤਵਃ । ਦृਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਕਿਰਨ ਉਹ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਪਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਹੈ।
ਅਪ ਤ੍ਯੇ ਤਾਯਵੋ ਯਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਸੂਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਰਾਤ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਰਨ ਵੀ ਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਰਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਵਿ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਜਨਾਮਨੁ । ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਰਣਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਕृਦਸਿ ਸੂਰ੍ਯ । ਵਿਸ਼੍ਵਮਾ ਭਾਸਿ ਰੋਚਨ
ਤੂੰ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਨਣ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਙੁਦੇषਿ ਮਾਨੁषੀਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੇ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਚਮਕਦਾ ਜਗਤ ਦਰਸ਼ਕ ਲਈ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਯੇਨਾ ਪਾਵਕ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੁਰਣ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਨਾਮਨੁ । ਤ੍ਵਂ ਵਰੁਣ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਜਿਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਚਲਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿ ਦ੍ਯਾਮੇषਿ ਰਜਸ੍ਪृਥ੍ਵਹਰ੍ਮਿਮਾਨੋ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਪਸ਼੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯ
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਪਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸਪ੍ਤ ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਤੋ ਰਥੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਦੇਵ ਸੂਰ੍ਯ । ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤ।
ਅਯੁਕ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਵਃ ਸੂਰੋ ਰਥਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤ੍ਯਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਯੁਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਸੂਰਜ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਨੇ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਗਿਰਃ ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚਰਣ੍ਯੁਵਃ । ਅਭਿ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਧੇਨਵਃ
ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਵੱਲ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਭਜਨ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਵੱਛੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿਯਃ ਪृਞ੍ਚਤੀਰ੍ਵਰ੍ਚਸਾ ਪਯਃ । ਜਾਤਂ ਜਨਿਰ੍ਯਥਾ ਹृਦਾ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੌਣਕ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭਜਨ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਵਜਾਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਾਪਵਸਾਧ੍ਯਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਮਾਵਹਨ੍ । ਮਹ੍ਯਮਾਯੁਰ੍ਘृਤਂ ਪਯਃ
ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਯਸ਼ ਨੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ, ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਆਯਂ ਗੌਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਕ੍ਰਮੀਦਸਦਨ੍ ਮਾਤਰਂ ਪੁਰਃ । ਪਿਤਰਂ ਚ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਃ
ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਰੋਚਨਾ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਦਪਾਨਤਃ । ਵ੍ਯਖ੍ਯਨ੍ ਮਹਿषਃ ਸ੍ਵਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇ ਉਲਟੀ ਸਾਹ ਤੋਂ; ਵੱਡਾ ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਧਾਮਾ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤਙ੍ਗੋ ਅਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਤ੍। ਪ੍ਰਤਿ ਵਸ੍ਤੋਰਹਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਃ
ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਵੇਰਾਂ ਦੇ ਸੱਦੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ।
ਯਚ੍ਛਕ੍ਰਾ ਵਾਚਮਾਰੁਹਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਿषਾਸਥਃ । ਸਂ ਦੇਵਾ ਅਮਦਨ੍ ਵृषਾ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਵੱਡੇ, ਬੋਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਹੇ ਵੱਛਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਾਚਮਧृष੍ਟਾਯੋਰੁਵਾਚੋ ਅਧृष੍ਣੁਹਿ । ਮਂਹਿष੍ਠ ਆ ਮਦਰ੍ਦਿਵਿ
ਹੇ ਵੱਡੇ, ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ, ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਕਰ; ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਾਚਮਧृष੍ਣੁਹਿ ਧਾਮਧਰ੍ਮਨ੍ ਵਿ ਰਾਜਤਿ । ਵਿਮਦਨ੍ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸਰਨ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ, ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰ; ਨਿਆਂ ਦਾ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਲਈ ਘਾਸ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਤਂ ਵੋ ਦਸ੍ਮਮृਤੀषਹਂ ਵਸੋਰ੍ਮਨ੍ਦਾਨਮਨ੍ਧਸਃ । ਅਭਿ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਸ੍ਵਸਰੇषੁ ਧੇਨਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਵਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਜੋਕੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਸਤਿ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਦਾਨੁਂ ਤਵਿषੀਭਿਰਾਵृਤਂ ਗਿਰਿਂ ਨ ਪੁਰੁਭੋਜਸਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਵਾਜਂ ਸ਼ਤਿਨਂ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੀਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਾਨੀ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਦੌਲਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਮਿ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਯੇ । ਯੇਨਾ ਯਤਿਭ੍ਯੋ ਭृਗਵੇ ਧਨੇ ਹਿਤੇ ਯੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਕਣ੍ਵਮਾਵਿਥ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੀਰਤਾ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਕਨਵਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇਨਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਸृਜੋ ਮਹੀਰਪਸ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृष੍ਣਿ ਤੇ ਸ਼ਵਃ । ਸਦ੍ਯਃ ਸੋ ਅਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਨ ਸਂਨਸ਼ੇ ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਰਨੁਚਕ੍ਰਦੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਗਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੁਰੰਤ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ।
ਕਨ੍ ਨਵ੍ਯੋ ਅਤਸੀਨਾਂ ਤੁਰੋ ਗृਣੀਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਨਹੀ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗृਣਨ੍ਤ ਆਨਸ਼ੁਃ
ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ ਅਤਸੀਨਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ? ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਦੁ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ ऋਤਯਨ੍ਤ ਦੇਵਤ ऋषਿਃ ਕੋ ਵਿਪ੍ਰ ਓਹਤੇ । ਕਦਾ ਹਵਂ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਨ੍ਵਤਃ ਕਦੁ ਸ੍ਤੁਵਤ ਆ ਗਮਃ
ਕਦੋਂ ਗਾਇਕ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਰੱਬ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ? ਕਿਹੜਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ? ਦਇਆਲੂ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਰਸਦਾਰ ਸੋਮਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ 'ਤੇ ਆਵੇਂਗਾ?
ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਵਃ ਸੁਰਾਧਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਚ ਯਥਾ ਵਿਦੇ । ਯੋ ਜਰਿਤृਭ੍ਯੋ ਮਘਵਾ ਪੁਰੂਵਸੁਃ ਸਹਸ੍ਰੇਣੇਵ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਦਇਆਲੂ, ਜੋ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।