ਪ੍ਰਣੇਤਾਰਂ ਵਸ੍ਯੋ ਅਚ੍ਛਾ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਮਤ੍ਸੁ । ਸਾਸਹ੍ਵਾਂਸਂ ਯੁਧਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍
ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾ।
ਸ ਨਃ ਪਪ੍ਰਿਃ ਪਾਰਯਾਤਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨਾਵਾ ਪੁਰੁਹੂਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵੈਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜੋਭਿਰ੍ਦਸ਼ਸ੍ਯਾ ਚ ਗਾਤੁਯਾ ਚ । ਅਚ੍ਛਾ ਚ ਨਃ ਸੁਮ੍ਨਂ ਨੇषਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਤੇ ਸਚੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੈ ਚਲ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਜਯਾਮਸਿ ਮਹੇ ਵृਤ੍ਰਾਯ ਹਨ੍ਤਵੇ । ਸ ਵृषਾ ਵृषਭੋ ਭੁਵਤ੍
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਦਾਮਨੇ ਕृਤ ਓਜਿष੍ਠਃ ਸ ਮਦੇ ਹਿਤਃ । ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੀ ਸ਼੍ਲੋਕੀ ਸ ਸੋਮ੍ਯਃ
ਇੰਦਰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਬਣਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ, ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਗਿਰਾ ਵਜ੍ਰੋ ਨ ਸਂਭृਤਃ ਸਬਲੋ ਅਨਪਚ੍ਯੁਤਃ । ਵਵਕ੍ਸ਼ ऋष੍ਵੋ ਅਸ੍ਤृਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੀਬਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਣ ਵਾਲੀ। ਉਹ ਉੱਚਾ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਦ੍ਗਾਥਿਨੋ ਬृਹਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਕੇਭਿਰਰ੍ਕਿਣਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਣੀਰਨੂषਤ
ਗਾਇਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਭਜਨ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਡੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦ੍ਧਰ੍ਯੋਃ ਸਚਾ ਸਂਮਿਸ਼੍ਲ ਆ ਵਚੋਯੁਜਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੀ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ
ਇੰਦਰ, ਦੋ ਸੁਹਣੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸ ਆ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰੋਹਯਦ੍ਦਿਵਿ । ਵਿ ਗੋਭਿਰਦ੍ਰਿਮੈਰਯਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆ ਯਾਹਿ ਸੁषੁਮਾ ਹਿ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਂ ਪਿਬਾ ਇਮਮ੍ । ਏਦਂ ਬਰ੍ਹਿਃ ਸਦੋ ਮਮ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ, ਇਹ ਸੋਮ ਪੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਬਰ੍ਹਾ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਹੈ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੁਜਾ ਹਰੀ ਵਹਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੇਸ਼ਿਨਾ । ਉਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨਃ ਸ਼ृਣੁ
ਤੇਰੀਆਂ ਦੋ ਪੀਲੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ। ਸਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਸੁਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਯੁਜਾ ਸੋਮਪਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਿਨਃ । ਸੁਤਾਵਨ੍ਤੋ ਹਵਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ, ਜੋ ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਧ੍ਨਮਰੁषਂ ਚਰਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਤਸ੍ਥੁषਃ । ਰੋਚਨ੍ਤੇ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵਿ
ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਲਾਲ ਘੋੜਾ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਖੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਾ ਹਰੀ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਥੇ । ਸ਼ੋਣਾ ਧृष੍ਣੂ ਨृਵਾਹਸਾ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਲਾਲ, ਨਿਰਭੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ।
ਕੇਤੁਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਕੇਤਵੇ ਪੇਸ਼ੋ ਮਰ੍ਯਾ ਅਪੇਸ਼ਸੇ । ਸਮੁषਦ੍ਭਿਰਜਾਯਥਾਃ
ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿਤ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਲਈ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਤੂੰ ਸਵੇਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ਉਦੁ ਤ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਦੇਵਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਕੇਤਵਃ । ਦृਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਕਿਰਨ ਉਹ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਪਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਹੈ।
ਅਪ ਤ੍ਯੇ ਤਾਯਵੋ ਯਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਸੂਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਰਾਤ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਰਨ ਵੀ ਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਰਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਵਿ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਜਨਾਮਨੁ । ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਰਣਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਕृਦਸਿ ਸੂਰ੍ਯ । ਵਿਸ਼੍ਵਮਾ ਭਾਸਿ ਰੋਚਨ
ਤੂੰ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਨਣ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਙੁਦੇषਿ ਮਾਨੁषੀਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੇ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਚਮਕਦਾ ਜਗਤ ਦਰਸ਼ਕ ਲਈ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਯੇਨਾ ਪਾਵਕ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੁਰਣ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਨਾਮਨੁ । ਤ੍ਵਂ ਵਰੁਣ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਜਿਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਚਲਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿ ਦ੍ਯਾਮੇषਿ ਰਜਸ੍ਪृਥ੍ਵਹਰ੍ਮਿਮਾਨੋ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਪਸ਼੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯ
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਪਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸਪ੍ਤ ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਤੋ ਰਥੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਦੇਵ ਸੂਰ੍ਯ । ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤ।
ਅਯੁਕ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਵਃ ਸੂਰੋ ਰਥਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤ੍ਯਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਯੁਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਸੂਰਜ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਨੇ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਗਿਰਃ ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚਰਣ੍ਯੁਵਃ । ਅਭਿ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਧੇਨਵਃ
ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਵੱਲ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਭਜਨ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਵੱਛੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਿਯਃ ਪृਞ੍ਚਤੀਰ੍ਵਰ੍ਚਸਾ ਪਯਃ । ਜਾਤਂ ਜਨਿਰ੍ਯਥਾ ਹृਦਾ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੌਣਕ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭਜਨ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਵਜਾਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਾਪਵਸਾਧ੍ਯਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਮਾਵਹਨ੍ । ਮਹ੍ਯਮਾਯੁਰ੍ਘृਤਂ ਪਯਃ
ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਯਸ਼ ਨੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ, ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਆਯਂ ਗੌਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਕ੍ਰਮੀਦਸਦਨ੍ ਮਾਤਰਂ ਪੁਰਃ । ਪਿਤਰਂ ਚ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਃ
ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਰੋਚਨਾ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਦਪਾਨਤਃ । ਵ੍ਯਖ੍ਯਨ੍ ਮਹਿषਃ ਸ੍ਵਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇ ਉਲਟੀ ਸਾਹ ਤੋਂ; ਵੱਡਾ ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਧਾਮਾ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤਙ੍ਗੋ ਅਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਤ੍। ਪ੍ਰਤਿ ਵਸ੍ਤੋਰਹਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਃ
ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਵੇਰਾਂ ਦੇ ਸੱਦੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ।