ਸੂषਾ ਵ੍ਯੂਰ੍ਣੋਤੁ ਵਿ ਯੋਨਿਂ ਹਾਪਯਾਮਸਿ । ਸ਼੍ਰਥਯਾ ਸੂषਣੇ ਤ੍ਵਮਵ ਤ੍ਵਂ ਬਿष੍ਕਲੇ ਸृਜ
ਲਪੇਟਣ ਵਾਲਾ ਇਸ ਨੂੰ ਢੱਕੇ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਣਨ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਲਪੇਟਣ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਢਿੱਲ ਕਰ; ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਛੱਡ।
ਨੇਵ ਮਾਂਸੇ ਨ ਪੀਵਸਿ ਨੇਵ ਮਜ੍ਜਸ੍ਵਾਹਤਮ੍ । ਅਵੈਤੁ ਪृਸ਼੍ਨਿ ਸ਼ੇਵਲਂ ਸ਼ੁਨੇ ਜਰਾਯ੍ਵਤ੍ਤਵੇऽਵ ਜਰਾਯੁ ਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਨਾ ਮਾਸ ਵਿਚ, ਨਾ ਚਰਬੀ ਵਿਚ, ਨਾ ਹੱਡੀ ਦੇ ਮੱਦੇ ਵਿਚ ਇਹ ਹੈ। ਚਿੱਟਾ ਵਾਲਾ, ਜਰਾਇੂ, ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਜਾਵੇ; ਜਰਾਇੂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਵਿ ਤੇ ਭਿਨਦ੍ਮਿ ਮੇਹਨਂ ਵਿ ਯੋਨਿਂ ਵਿ ਗਵੀਨਿਕੇ । ਵਿ ਮਾਤਰਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿ ਕੁਮਾਰਂ ਜਰਾਯੁਣਾਵ ਜਰਾਯੁ ਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੂਤਰ, ਜਣਨ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਥਾਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਜਰਾਇੂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਰਾਇੂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਵਾਤੋ ਯਥਾ ਮਨੋ ਯਥਾ ਪਤਨ੍ਤਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਏਵਾ ਤ੍ਵਂ ਦਸ਼ਮਾਸ੍ਯ ਸਾਕਂ ਜਰਾਯੁਣਾ ਪਤਾਵ ਜਰਾਯੁ ਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ, ਜਰਾਇੂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ; ਜਰਾਇੂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਜਰਾਯੁਜਃ ਪ੍ਰਥਮ ਉਸ੍ਰਿਯੋ ਵृषਾ ਵਾਤਾਭ੍ਰਜਾ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨ੍ ਏਤਿ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ । ਸ ਨੋ ਮृਡਾਤਿ ਤਨ੍ਵ ऋਜੁਗੋ ਰੁਜਨ੍ ਯ ਏਕਮੋਜਸ੍ਤ੍ਰੇਧਾ ਵਿਚਕ੍ਰਮੇ
ਜੋ ਪੈਟ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਟੇਢਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ 'ਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।
ਅਙ੍ਗੇਅਙ੍ਗੇ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਂ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ । ਅਙ੍ਕਾਨ੍ਤ੍ਸਮਙ੍ਕਾਨ੍ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ ਯੋ ਅਗ੍ਰਭੀਤ੍ਪਰ੍ਵਾਸ੍ਯਾ ਗ੍ਰਭੀਤਾ
ਹਰ ਅੰਗ 'ਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਸੀ।
ਮੁਞ੍ਚ ਸ਼ੀਰ੍षਕ੍ਤ੍ਯਾ ਉਤ ਕਾਸ ਏਨਂ ਪਰੁष੍ਪਰੁਰਾਵਿਵੇਸ਼ਾ ਯੋ ਅਸ੍ਯ । ਯੋ ਅਭ੍ਰਜਾ ਵਾਤਜਾ ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁष੍ਮੋ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ਤ੍ਸਚਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਦਰਦ ਤੇ ਖਾਂਸੀ ਤੋਂ, ਤੇ ਉਸ ਤੀਖੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ। ਹਵਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਬੁਖਾਰ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਸ਼ਂ ਮੇ ਪਰਸ੍ਮੈ ਗਾਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਮਸ੍ਤ੍ਵਵਰਾਯ ਮੇ । ਸ਼ਂ ਮੇ ਚਤੁਰ੍ਭ੍ਯੋ ਅਙ੍ਗੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਮਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ਵੇ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਬਾਹਰੀ ਅੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ, ਮੇਰੇ ਹੇਠਲੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ। ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਯੁਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨਵੇ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤ੍ਵਸ਼੍ਮਨੇ ਯੇਨਾ ਦੂਡਾਸ਼ੇ ਅਸ੍ਯਸਿ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਓ ਬਿਜਲੀ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਓ ਗੂੰਜ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਓ ਪਥਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਤੋ ਨਪਾਦ੍ਯਤਸ੍ਤਪਃ ਸਮੂਹਸਿ । ਮृਡਯਾ ਨਸ੍ਤਨੂਭ੍ਯੋ ਮਯਸ੍ਤੋਕੇਭ੍ਯਸ੍ਕृਧਿ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।
ਪ੍ਰਵਤੋ ਨਪਾਨ੍ ਨਮ ਏਵਾਸ੍ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੇ ਹੇਤਯੇ ਤਪੁषੇ ਚ ਕृਣ੍ਮਃ । ਵਿਦ੍ਮ ਤੇ ਧਾਮ ਪਰਮਂ ਗੁਹਾ ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਰ੍ਨਿਹਿਤਾਸਿ ਨਾਭਿਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਓ ਹਥਿਆਰ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਅਸृਜਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵ ਇषੁਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਅਸਨਾਯ ਧृष੍ਣੁਮ੍ । ਸਾ ਨੋ ਮृਡ ਵਿਦਥੇ ਗृਣਾਨਾ ਤਸ੍ਯੈ ਤੇ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਦੇਵਿ
ਜਿਸ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਜਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਓ ਦੇਵੀ।
ਭਗਮਸ੍ਯਾ ਵਰ੍ਚ ਆਦਿष੍ਯਧਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਸ੍ਰਜਮ੍ । ਮਹਾਬੁਧ੍ਨ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤੋ ਜ੍ਯੋਕ੍ਪਿਤृष੍ਵਾਸ੍ਤਾਮ੍
ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਜੜਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ।
ਏषਾ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਨ੍ਯਾ ਵਧੂਰ੍ਨਿ ਧੂਯਤਾਂ ਯਮ । ਸਾ ਮਾਤੁਰ੍ਬਧ੍ਯਤਾਂ ਗृਹੇऽਥੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰਥੋ ਪਿਤੁਃ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਕੁੰਵਾਰੀ ਵਧੂ ਹੈ, ਓ ਰਾਜਾ ਯਮ। ਇਹ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦੇ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਵੇ।
ਏषਾ ਤੇ ਕੁਲਪਾ ਰਾਜਨ੍ ਤਾਮੁ ਤੇ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਸਿ । ਜ੍ਯੋਕ੍ਪਿਤृष੍ਵਾਸਾਤਾ ਆ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਃ ਸ਼ਮੋਪ੍ਯਾਤ੍
ਇਹ ਤੇਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੈ, ਓ ਰਾਜਾ। ਅਸੀਂ ਇਹਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਵੇ।
ਅਸਿਤਸ੍ਯ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਗਯਸ੍ਯ ਚ । ਅਨ੍ਤਃਕੋਸ਼ਮਿਵ ਜਾਮਯੋऽਪਿ ਨਹ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਭਗਮ੍
ਅਸਿਤ, ਕਸ਼ਯਪ ਤੇ ਗਯਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂ ਸਂ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੁ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਸਂ ਵਾਤਾਃ ਸਂ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ । ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਦਿਵੋ ਮੇ ਜੁषਨ੍ਤਾਂ ਸਂਸ੍ਰਾਵ੍ਯੇਣ ਹਵਿषਾ ਜੁਹੋਮਿ
ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਹਣ, ਹਵਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਪੰਛੀ ਇਕੱਠੇ ਆਉਣ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਯਜਨ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਹੈਵ ਹਵਮਾ ਯਾਤ ਮ ਇਹ ਸਂਸ੍ਰਾਵਣਾ ਉਤੇਮਂ ਵਰ੍ਧਯਤਾ ਗਿਰਃ । ਇਹੈਤੁ ਸਰ੍ਵੋ ਯਃ ਪਸ਼ੁਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਤਿष੍ਠਤੁ ਯਾ ਰਯਿਃ
ਇਥੇ ਆਓ, ਓ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਇਥੇ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਓ, ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਵਧਾਓ। ਹਰ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਹਰ ਦੌਲਤ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।
ਯੇ ਨਦੀਨਾਂ ਸਂਸ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਸਾਸਃ ਸਦਮਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਂਸ੍ਰਾਵੈਰ੍ਧਨਂ ਸਂ ਸ੍ਰਾਵਯਾਮਸਿ
ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਸਰੋਤ ਇਕੱਠੇ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰੀਏ।
ਯੇ ਸਰ੍ਪਿषਃ ਸਂਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਯ ਚੋਦਕਸ੍ਯ ਚ ਤੇਭਿਰ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਂਸ੍ਰਾਵੈਰ੍ਧਨਂ ਸਂ ਸ੍ਰਾਵਯਾਮਸਿ
ਜੋ ਘੀ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰੀਏ।
ਯੇऽਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮੁਦਸ੍ਥੁਰ੍ਵ੍ਰਾਜਮਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁਰੀਯੋ ਯਾਤੁਹਾ ਸੋ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਮਧਿ ਬ੍ਰਵਤ੍
ਜੋ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਉੱਠੇ, ਪਸ਼ੂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਚੋਰ, ਅੱਗ, ਚੌਥਾ, ਰਸਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੋਲ ਪਾਏ।
ਸੀਸਾਯਾਧ੍ਯਾਹ ਵਰੁਣਃ ਸੀਸਾਯਾਗ੍ਨਿਰੁਪਾਵਤਿ । ਸੀਸਂ ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ਤਦਙ੍ਗ ਯਾਤੁਚਾਤਨਮ੍
ਸੀਸਾ ਲਈ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਗਿਆ, ਸੀਸਾ ਲਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੀਸਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਜਾਦੂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਇਦਂ ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਂ ਸਹਤ ਇਦਂ ਬਾਧਤੇ ਅਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਅਨੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸਸਹੇ ਯਾ ਜਾਤਾਨਿ ਪਿਸ਼ਾਚ੍ਯਾਃ
ਇਹ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਜੋ ਪਿਸਾਚ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਨੋ ਗਾਂ ਹਂਸਿ ਯਦ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਯਦਿ ਪੂਰੁषਮ੍ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸੀਸੇਨ ਵਿਧ੍ਯਾਮੋ ਯਥਾ ਨੋऽਸੋ ਅਵੀਰਹਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇਂ, ਜਾਂ ਸਾਡਾ ਘੋੜਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸੀਸ ਨਾਲ ਵੱਜਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਸ਼ੂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਮੂਰ੍ਯਾ ਯਨ੍ਤਿ ਯੋषਿਤੋ ਹਿਰਾ ਲੋਹਿਤਵਾਸਸਃ । ਅਭ੍ਰਾਤਰ ਇਵ ਜਾਮਯਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਹਤਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ, ਖੜੀਆਂ ਰਹਿਣ।
ਤਿष੍ਠਾਵਰੇ ਤਿष੍ਠ ਪਰ ਉਤ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਮਧ੍ਯਮੇ । ਕਨਿष੍ਠਿਕਾ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਿष੍ਠਾਦਿਦ੍ਧਮਨਿਰ੍ਮਹੀ
ਵੱਡੀ, ਤੂੰ ਖੜੀ ਰਹਿ; ਦੂਜੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਖੜੀ ਰਹਿ; ਮੱਧਲੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਖੜੀ ਰਹਿ; ਛੋਟੀ ਵੀ ਖੜੀ ਰਹੇ—ਸਾਰੀ ਲੜੀ ਪੱਕੀ ਖੜੀ ਰਹੇ।
ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਧਮਨੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਹਿਰਾਣਾਮ੍ । ਅਸ੍ਥੁਰਿਨ੍ ਮਧ੍ਯਮਾ ਇਮਾਃ ਸਾਕਮਨ੍ਤਾ ਅਰਂਸਤ
ਸੌ ਭਾਂਡਿਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਖਜਾਨਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਇਹ ਮੱਧਲੇ ਪੱਕੇ ਖੜੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਰਿ ਵਃ ਸਿਕਤਾਵਤੀ ਧਨੂਰ੍ਬृਹਤ੍ਯਕ੍ਰਮੀਤ੍। ਤਿष੍ਠਤੇਲਯਤਾ ਸੁ ਕਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਡਾ ਧਨੂ, ਰੇਤ ਨਾਲ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੱਕੇ ਰਹੋ, ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਚੰਗੇ ਰਹੋ।
ਨਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਂ ਲਲਾਮ੍ਯਂ ਨਿਰਰਾਤਿਂ ਸੁਵਾਮਸਿ । ਅਥ ਯਾ ਭਦ੍ਰਾ ਤਾਨਿ ਨਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾ ਅਰਾਤਿਂ ਨਯਾਮਸਿ
ਅਸੀਂ ਨੁਕਸਾਨ, ਮੰਦ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਪਰ ਜੋ ਭਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰੀਏ।
ਨਿਰਰਣਿਂ ਸਵਿਤਾ ਸਾਵਿषਕ੍ਪਦੋਰ੍ਨਿਰ੍ਹਸ੍ਤਯੋਰ੍ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ । ਨਿਰਸ੍ਮਭ੍ਯਮਨੁਮਤੀ ਰਰਾਣਾ ਪ੍ਰੇਮਾਂ ਦੇਵਾ ਅਸਾਵਿषੁਃ ਸੌਭਗਾਯ
ਸਾਵਿਤਾ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਝਗੜਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ; ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅਰਯਮਾਨ ਨੇ ਵੀ ਦੂਰ ਕੀਤਾ; ਅਨੁਮਤੀ, ਸਾਡੀ ਪੱਖਦਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਨੇ ਵੀ ਦੂਰ ਕੀਤਾ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਿੱਤੀ।