ਯਸ੍ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵृषਭੋ ਨ ਭੀਮਃ ਏਕਃ ਕृष੍ਟੀਸ਼੍ਚ੍ਯਵਯਤਿ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ । ਯਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੋ ਅਦਾਸ਼ੁषੋ ਗਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁष੍ਵਿਤਰਾਯ ਵੇਦਃ
ਉਹ ਜੋ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਤ੍ਸਮਾਵਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਸਮਰ੍ਯੇ । ਦਾਸਂ ਯਚ੍ਸ਼ੁष੍ਣਂ ਕੁਯਵਂ ਨ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਰਨ੍ਧਯ ਆਰ੍ਜੁਨੇਯਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਕੁਤਸਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁਣੀ। ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਤੇ ਕੁਯਵਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨੇਯਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਧृष੍ਣੋ ਧृषਤਾ ਵੀਤਹਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ ਸੁਦਾਸਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪੌਰੁਕੁਤ੍ਸਿਂ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁਮਾਵਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਾਤਾ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇषੁ ਪੂਰੁਮ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਸਦਾਸੁ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਪੌਰੁਕੁਤਸਿ, ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁ ਤੇ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਨृਭਿਰ੍ਨृਮਣੋ ਦੇਵਵੀਤੌ ਭੂਰੀਣਿ ਵृਤ੍ਰਾ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਹਂਸਿ । ਤ੍ਵਂ ਨਿ ਦਸ੍ਯੁਂ ਚੁਮੁਰਿਂ ਧੁਨਿਂ ਚਾਸ੍ਵਾਪਯੋ ਦਭੀਤਯੇ ਸੁਹਨ੍ਤੁ
ਤੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਪੀਲੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਦਾਸਯੂ, ਚੁਮੁਰੀ ਤੇ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਚ੍ਯੌਤ੍ਨਾਨਿ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਤਾਨਿ ਨਵ ਯਤ੍ਪੁਰੋ ਨਵਤਿਂ ਚ ਸਦ੍ਯਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਸ਼ਤਤਮਾਵਿਵੇषੀਰਹਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਮੁਚਿਮੁਤਾਹਨ੍
ਤੇਰੇ ਕੰਮ, ਹੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿਚ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਨੌਂਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਤੂੰ ਸੌਵੇਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਨਾਮੁਚੀ ਤੇ ਅਹਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸਨਾ ਤਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੋਜਨਾਨਿ ਰਾਤਹਵ੍ਯਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਸੁਦਾਸੇ । ਵृष੍ਣੇ ਤੇ ਹਰੀ ਵृषਣਾ ਯੁਨਜ੍ਮਿ ਵ੍ਯਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਪੁਰੁਸ਼ਾਕ ਵਾਜਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦਾਨ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਹਨ। ਤੂੰ ਬਲਵਾਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ—ਚਲੋ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਇਨਾਮ ਮਿਲਣ।
ਮਾ ਤੇ ਅਸ੍ਯਾਂ ਸਹਸਾਵਨ੍ ਪਰਿष੍ਟਾਵਘਾਯ ਭੂਮ ਹਰਿਵਃ ਪਰਾਦੌ । ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨੋऽਵृਕੇਭਿਰ੍ਵਰੂਥੈਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸੂਰਿषੁ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਭੂਮੀ ਦੇ ਹਰੀਵਹ, ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਨਾਂ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਟੁੱਟ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਬਚਾ; ਅਸੀਂ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਹੋਈਏ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਿਯਾਸ ਇਤ੍ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿष੍ਟੌ ਨਰੋ ਮਦੇਮ ਸ਼ਰਣੇ ਸਖਾਯਃ । ਨਿ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਨਿ ਯਾਦ੍ਵਂ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹ੍ਯਤਿਥਿਗ੍ਵਾਯ ਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍
ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਈਏ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਤੁਰਵਸ਼ ਤੇ ਯਾਦਵ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ, ਅਤਿਥਿਗਵ ਲਈ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ।
ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨੁ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿष੍ਟੌ ਨਰਃ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਥਸ਼ਾਸ ਉਕ੍ਥਾ । ਯੇ ਤੇ ਹਵੇਭਿਰ੍ਵਿ ਪਣੀਂਰਦਾਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਵृਣੀष੍ਵ ਯੁਜ੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ
ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਅਰਾਧਨਾ ਨਾਲ ਲਾਲਚੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਣ।
ਏਤੇ ਸ੍ਤੋਮਾ ਨਰਾਂ ਨृਤਮ ਤੁਭ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਞ੍ਚੋ ਦਦਤੋ ਮਘਾਨਿ । ਤੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵੋ ਭੂਃ ਸਖਾ ਚ ਸ਼ੂਰੋऽਵਿਤਾ ਚ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਸ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦਾਨੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ, ਦੋਸਤ, ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਨੂ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਸ੍ਤਵਮਾਨ ਊਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜੂਤਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਵਾਵृਧਸ੍ਵ । ਉਪ ਨੋ ਵਾਜਾਨ੍ ਮਿਮੀਹ੍ਯੁਪ ਸ੍ਤੀਨ੍ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਰੋਟੀ ਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਆ ਯਾਹਿ ਸੁषੁਮਾ ਹਿ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਂ ਪਿਬਾ ਇਮਮ੍ । ਏਦਂ ਬਰ੍ਹਿਃ ਸਦੋ ਮਮ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ, ਇਹ ਸੋਮ ਪੀ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਅਸਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਹੈ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੁਜਾ ਹਰੀ ਵਹਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੇਸ਼ਿਨਾ । ਉਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨਃ ਸ਼ृਣੁ
ਤੇਰੇ ਕੇਸਰੀ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਸਾਡੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਸੁਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਯੁਜਾ ਸੋਮਪਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਿਨਃ । ਸੁਤਾਵਨ੍ਤੋ ਹਵਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਜੋ ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਦ੍ਗਾਥਿਨੋ ਬृਹਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਕੇਭਿਰਰ੍ਕਿਣਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਣੀਰਨੂषਤ
ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦ੍ਧਰ੍ਯੋਃ ਸਚਾ ਸਂਮਿਸ਼੍ਲ ਆ ਵਚੋਯੁਜਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੀ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਭੂਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸ ਆ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰੋਹਯਦ੍ਦਿਵਿ । ਵਿ ਗੋਭਿਰਦ੍ਰਿਮੈਰਯਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪਰਿ ਹਵਾਮਹੇ ਜਨੇਭ੍ਯਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਮਸ੍ਤੁ ਕੇਵਲਃ
ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਤਿਰਨ੍ ਮਦੇ ਸੋਮਸ੍ਯ ਰੋਚਨਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਦਭਿਨਦ੍ਵਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਮ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜੀ।
ਉਦ੍ਗਾ ਆਜਦਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯ ਆਵਿष੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ ਗੁਹਾ ਸਤੀਃ । ਅਰ੍ਵਾਞ੍ਚਂ ਨੁਨੁਦੇ ਵਲਮ੍
ਉਹ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵੋ ਦृਲ੍ਹਾਨਿ ਦृਂਹਿਤਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ ਨ ਪਰਾਣੁਦੇ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਗ੍ਹਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਅਪਾਮੂਰ੍ਮਿਰ੍ਮਦਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸ੍ਤੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਜਿਰਾਯਤੇ । ਵਿ ਤੇ ਮਦਾ ਅਰਾਜਿषੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਸਤੀ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਜਸ ਜਿੱਤ ਲਈ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀਆਂ ਮਸਤੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂ ਹਿ ਦृਕ੍ਸ਼ਸੇ ਸਂਜਗ੍ਮਾਨੋ ਅਬਿਭ੍ਯੁषਾ । ਮਨ੍ਦੂ ਸਮਾਨਵਰ੍ਚਸਾ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਇਕਠੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋ।
ਅਨਵਦ੍ਯੈਰਭਿਦ੍ਯੁਭਿਰ੍ਮਖਃ ਸਹਸ੍ਵਦਰ੍ਚਤਿ । ਗਣੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯੈਃ
ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੇਲਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ।
ਆਦਹ ਸ੍ਵਧਾਮਨੁ ਪੁਨਰ੍ਗਰ੍ਭਤ੍ਵਮੇਰਿਰੇ । ਦਧਾਨਾ ਨਾਮ ਯਜ੍ਞਿਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਾਇਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਨਾਂ ਸੰਭਾਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਧੀਚੋ ਅਸ੍ਥਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤਃ । ਜਘਾਨ ਨਵਤੀਰ੍ਨਵ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਨਿਨਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਯਚ੍ਛਿਰਃ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵਪਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ਵਿਦਚ੍ਛਰ੍ਯਣਾਵਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਹ ਗੋਰਮਨ੍ਵਤ ਨਾਮ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰਪੀਚ੍ਯਮ੍ । ਇਤ੍ਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋ ਗृਹੇ
ਇੱਥੇ ਉਹ ਗਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਥੱਲੀ ਜਾਤ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ।
ਵਾਚਮष੍ਟਾਪਦੀਮਹਂ ਨਵਸ੍ਰਕ੍ਤਿਮृਤਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਪਰਿ ਤਨ੍ਵਂ ਮਮੇ
ਮੈਂ ਅੱਠ ਕਦਮਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਵੀਂ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਰੂਪ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਮਕृਪੇਤਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦ੍ਦਸ੍ਯੁਹਾਭਵਃ
ਇੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ।