ਤਮੁ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰੋ ਨਵਗ੍ਵਾਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਅਭਿ ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ । ਨਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦਾਭਂ ਤਤੁਰਿਂ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਠਾਮਦ੍ਰੋਘਵਾਚਂ ਮਤਿਭਿਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਾਡੀਆਂ ਪੁਰਖੀਆਂ ਨੇ, ਨਵਗਵਾ ਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੋ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸੱਚੀ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤਮੀਮਹੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਯ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਵੀਰਸ੍ਯ ਨृਵਤਃ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੋਃ । ਯੋ ਅष੍ਕृਧੋਯੁਰਜਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਨ੍ ਤਮਾ ਭਰ ਹਰਿਵੋ ਮਾਦਯਧ੍ਯੈ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਹੁਤ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਲਿਆ।
ਤਨ੍ ਨੋ ਵਿ ਵੋਚੋ ਯਦਿ ਤੇ ਪੁਰਾ ਚਿਜ੍ਜਰਿਤਾਰ ਆਨਸ਼ੁਃ ਸੁਮ੍ਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਕਸ੍ਤੇ ਭਾਗਃ ਕਿਂ ਵਯੋ ਦੁਧ੍ਰ ਖਿਦੁਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਪੁਰੂਵਸੋऽਸੁਰਘ੍ਨਃ
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਕੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਕਿੰਨਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਤਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ?
ਤਂ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਰਥੇष੍ਠਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵੇਪੀ ਵਕ੍ਵਰੀ ਯਸ੍ਯ ਨੂ ਗੀਃ । ਤੁਵਿਗ੍ਰਾਭਂ ਤੁਵਿਕੂਰ੍ਮਿਂ ਰਭੋਦਾਂ ਗਾਤੁਮਿषੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤੁਮ੍ਰਮਚ੍ਛ
ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ, ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੀ ਦਾ ਬੋਲ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਪਕੜ ਵੱਡੀ, ਰੂਪ ਮਹਾਨ, ਦਾਤਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਦਿਲ—ਉਹ ਲਾਭ ਲਈ ਉਸ ਮਹਾਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਯਾ ਹ ਤ੍ਯਂ ਮਾਯਯਾ ਵਾਵृਧਾਨਂ ਮਨੋਜੁਵਾ ਸ੍ਵਤਵਃ ਪਰ੍ਵਤੇਨ । ਅਚ੍ਯੁਤਾ ਚਿਦ੍ਵੀਲਿਤਾ ਸ੍ਵੋਜੋ ਰੁਜੋ ਵਿ ਦृਲ੍ਹਾ ਧृषਤਾ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ਿਨ੍
ਇਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਤੇਜ਼ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਨਾਲ—ਉਹ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ, ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵੋ ਧਿਯਾ ਨਵ੍ਯਸ੍ਯਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਵਤ੍ਪਰਿਤਂਸਯਧ੍ਯੈ । ਸ ਨੋ ਵਕ੍ਸ਼ਦਨਿਮਾਨਃ ਸੁਵਹ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਗਹਾਣਿ
ਉਸ ਮਹਾਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਰੱਖੋ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਚੰਗਾ ਸਾਥੀ ਇੰਦ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਆ ਜਨਾਯ ਦ੍ਰੁਹ੍ਵਣੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦੀਪਯੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾ । ਤਪਾ ਵृषਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਤਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੇ ਸ਼ੋਚਯ ਕ੍ਸ਼ਾਮਪਸ਼੍ਚ
ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਜਗਾ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਸਾੜ। ਜੋ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ।
ਭੁਵੋ ਜਨਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਵੇषਸਂਦृਕ੍। ਧਿष੍ਵ ਵਜ੍ਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਹਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਜੁਰ੍ਯ ਦਯਸੇ ਵਿ ਮਾਯਾਃ
ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ, ਤੇ ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਰ ਫੜ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਸਾਰੀ ਜਾਦੂਈ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ।
ਆ ਸਂਯਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਣਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤੂਰ੍ਯਾਯ ਬृਹਤੀਮਮृਧ੍ਰਾਮ੍ । ਯਯਾ ਦਾਸਾਨ੍ਯਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵृਤ੍ਰਾ ਕਰੋ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਤ੍ਸੁਤੁਕਾ ਨਾਹੁषਾਣਿ
ਸਾਨੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਅਟੁੱਟ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਵਜਰ ਨਾਲ, ਦਾਸਾ, ਆਰਿਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਸ ਨੋ ਨਿਯੁਦ੍ਭਿਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵੇਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾਭਿਰਾ ਗਹਿ ਪ੍ਰਯਜ੍ਯੋ । ਨ ਯਾ ਅਦੇਵੋ ਵਰਤੇ ਨ ਦੇਵ ਆਭਿਰ੍ਯਾਹਿ ਤੂਯਮਾ ਮਦ੍ਰ੍ਯਦ੍ਰਿਕ੍
ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਪੂਜਾ ਜੋਗ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਸਤਿਕ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਰੋਕ ਸਕਦਾ, ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਲਦੀ ਆ।
ਯਸ੍ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵृषਭੋ ਨ ਭੀਮਃ ਏਕਃ ਕृष੍ਟੀਸ਼੍ਚ੍ਯਵਯਤਿ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ । ਯਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੋ ਅਦਾਸ਼ੁषੋ ਗਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁष੍ਵਿਤਰਾਯ ਵੇਦਃ
ਉਹ ਜੋ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਤ੍ਸਮਾਵਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਸਮਰ੍ਯੇ । ਦਾਸਂ ਯਚ੍ਸ਼ੁष੍ਣਂ ਕੁਯਵਂ ਨ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਰਨ੍ਧਯ ਆਰ੍ਜੁਨੇਯਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਕੁਤਸਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁਣੀ। ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਤੇ ਕੁਯਵਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨੇਯਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਧृष੍ਣੋ ਧृषਤਾ ਵੀਤਹਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ ਸੁਦਾਸਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪੌਰੁਕੁਤ੍ਸਿਂ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁਮਾਵਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਾਤਾ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇषੁ ਪੂਰੁਮ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਸਦਾਸੁ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਪੌਰੁਕੁਤਸਿ, ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁ ਤੇ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਨृਭਿਰ੍ਨृਮਣੋ ਦੇਵਵੀਤੌ ਭੂਰੀਣਿ ਵृਤ੍ਰਾ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਹਂਸਿ । ਤ੍ਵਂ ਨਿ ਦਸ੍ਯੁਂ ਚੁਮੁਰਿਂ ਧੁਨਿਂ ਚਾਸ੍ਵਾਪਯੋ ਦਭੀਤਯੇ ਸੁਹਨ੍ਤੁ
ਤੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਪੀਲੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਦਾਸਯੂ, ਚੁਮੁਰੀ ਤੇ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਚ੍ਯੌਤ੍ਨਾਨਿ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਤਾਨਿ ਨਵ ਯਤ੍ਪੁਰੋ ਨਵਤਿਂ ਚ ਸਦ੍ਯਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਸ਼ਤਤਮਾਵਿਵੇषੀਰਹਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਮੁਚਿਮੁਤਾਹਨ੍
ਤੇਰੇ ਕੰਮ, ਹੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿਚ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਨੌਂਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਤੂੰ ਸੌਵੇਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਨਾਮੁਚੀ ਤੇ ਅਹਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸਨਾ ਤਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੋਜਨਾਨਿ ਰਾਤਹਵ੍ਯਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਸੁਦਾਸੇ । ਵृष੍ਣੇ ਤੇ ਹਰੀ ਵृषਣਾ ਯੁਨਜ੍ਮਿ ਵ੍ਯਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਪੁਰੁਸ਼ਾਕ ਵਾਜਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦਾਨ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਹਨ। ਤੂੰ ਬਲਵਾਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ—ਚਲੋ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਇਨਾਮ ਮਿਲਣ।
ਮਾ ਤੇ ਅਸ੍ਯਾਂ ਸਹਸਾਵਨ੍ ਪਰਿष੍ਟਾਵਘਾਯ ਭੂਮ ਹਰਿਵਃ ਪਰਾਦੌ । ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨੋऽਵृਕੇਭਿਰ੍ਵਰੂਥੈਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸੂਰਿषੁ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਭੂਮੀ ਦੇ ਹਰੀਵਹ, ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਨਾਂ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਟੁੱਟ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਬਚਾ; ਅਸੀਂ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਹੋਈਏ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਿਯਾਸ ਇਤ੍ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿष੍ਟੌ ਨਰੋ ਮਦੇਮ ਸ਼ਰਣੇ ਸਖਾਯਃ । ਨਿ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਨਿ ਯਾਦ੍ਵਂ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹ੍ਯਤਿਥਿਗ੍ਵਾਯ ਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍
ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਈਏ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਤੁਰਵਸ਼ ਤੇ ਯਾਦਵ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ, ਅਤਿਥਿਗਵ ਲਈ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ।
ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨੁ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿष੍ਟੌ ਨਰਃ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਥਸ਼ਾਸ ਉਕ੍ਥਾ । ਯੇ ਤੇ ਹਵੇਭਿਰ੍ਵਿ ਪਣੀਂਰਦਾਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਵृਣੀष੍ਵ ਯੁਜ੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ
ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਅਰਾਧਨਾ ਨਾਲ ਲਾਲਚੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਣ।
ਏਤੇ ਸ੍ਤੋਮਾ ਨਰਾਂ ਨृਤਮ ਤੁਭ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਞ੍ਚੋ ਦਦਤੋ ਮਘਾਨਿ । ਤੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵੋ ਭੂਃ ਸਖਾ ਚ ਸ਼ੂਰੋऽਵਿਤਾ ਚ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਸ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦਾਨੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ, ਦੋਸਤ, ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਨੂ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਸ੍ਤਵਮਾਨ ਊਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜੂਤਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਵਾਵृਧਸ੍ਵ । ਉਪ ਨੋ ਵਾਜਾਨ੍ ਮਿਮੀਹ੍ਯੁਪ ਸ੍ਤੀਨ੍ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਰੋਟੀ ਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਆ ਯਾਹਿ ਸੁषੁਮਾ ਹਿ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਂ ਪਿਬਾ ਇਮਮ੍ । ਏਦਂ ਬਰ੍ਹਿਃ ਸਦੋ ਮਮ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ, ਇਹ ਸੋਮ ਪੀ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਅਸਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਹੈ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੁਜਾ ਹਰੀ ਵਹਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੇਸ਼ਿਨਾ । ਉਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨਃ ਸ਼ृਣੁ
ਤੇਰੇ ਕੇਸਰੀ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਸਾਡੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਸੁਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਯੁਜਾ ਸੋਮਪਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਿਨਃ । ਸੁਤਾਵਨ੍ਤੋ ਹਵਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਜੋ ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਦ੍ਗਾਥਿਨੋ ਬृਹਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਕੇਭਿਰਰ੍ਕਿਣਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਣੀਰਨੂषਤ
ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦ੍ਧਰ੍ਯੋਃ ਸਚਾ ਸਂਮਿਸ਼੍ਲ ਆ ਵਚੋਯੁਜਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੀ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਭੂਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸ ਆ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰੋਹਯਦ੍ਦਿਵਿ । ਵਿ ਗੋਭਿਰਦ੍ਰਿਮੈਰਯਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪਰਿ ਹਵਾਮਹੇ ਜਨੇਭ੍ਯਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਮਸ੍ਤੁ ਕੇਵਲਃ
ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਤਿਰਨ੍ ਮਦੇ ਸੋਮਸ੍ਯ ਰੋਚਨਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਦਭਿਨਦ੍ਵਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਮ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜੀ।
ਉਦ੍ਗਾ ਆਜਦਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯ ਆਵਿष੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ ਗੁਹਾ ਸਤੀਃ । ਅਰ੍ਵਾਞ੍ਚਂ ਨੁਨੁਦੇ ਵਲਮ੍
ਉਹ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।