ਅਸ੍ਮਾ ਇਦੁ ਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵਪਤ੍ਨੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਰ੍ਕਮਹਿਹਤ੍ਯ ਊਵੁਃ । ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਭ੍ਰ ਉਰ੍ਵੀ ਨਾਸ੍ਯ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਂ ਪਰਿ ष੍ਟਃ
ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਰਤੂਤ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਚੌੜੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਘੇਰ ਸਕਦਾ।
ਅਸ੍ਯੇਦੇਵ ਪ੍ਰ ਰਿਰਿਚੇ ਮਹਿਤ੍ਵਂ ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍। ਸ੍ਵਰਾਲਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਮ ਆ ਵਿਸ਼੍ਵਗੂਰ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰਿਰਮਤ੍ਰੋ ਵਵਕ੍ਸ਼ੇ ਰਣਾਯ
ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅੰਤਰ ਵਿੱਚੋਂ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਚਮਕ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਯੇਦੇਵ ਸ਼ਵਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਵਿ ਵृਸ਼੍ਚਦ੍ਵਜ੍ਰੇਣ ਵृਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਗਾ ਨ ਵ੍ਰਾਣਾ ਅਵਨੀਰਮੁਞ੍ਚਦਭਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਦਾਵਨੇ ਸਚੇਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਝ ਨਾਲ।
ਅਸ੍ਯੇਦੁ ਤ੍ਵੇषਸਾ ਰਨ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਪਰਿ ਯਦ੍ਵਜ੍ਰੇਣ ਸੀਮਯਚ੍ਛਤ੍। ਈਸ਼ਾਨਕृਦ੍ਦਾਸ਼ੁषੇ ਦਸ਼ਸ੍ਯਨ੍ ਤੁਰ੍ਵੀਤਯੇ ਗਾਧਂ ਤੁਰ੍ਵਣਿਃ ਕਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦਰਿਆ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਵਜਰ ਨਾਲ ਧਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ, ਮਾਲਕ, ਤੇਜ਼, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੁਰਵਣੀ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਦੁ ਪ੍ਰ ਭਰਾ ਤੂਤੁਜਾਨੋ ਵृਤ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਮੀਸ਼ਾਨਃ ਕਿਯੇਧਾਃ । ਗੋਰ੍ਨ ਪਰ੍ਵ ਵਿ ਰਦਾ ਤਿਰਸ਼੍ਚੇष੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਰ੍ਣਾਂਸ੍ਯਪਾਂ ਚਰਧ੍ਯੈ
ਉਸ ਲਈ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਲਈ ਵਜਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮਾਲਕ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਦਾ, ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾਉਂਦਾ।
ਅਸ੍ਯੇਦੁ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਣਿ ਤੁਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਵ੍ਯ ਉਕ੍ਥੈਃ । ਯੁਧੇ ਯਦਿष੍ਣਾਨ ਆਯੁਧਾਨ੍ਯृਘਾਯਮਾਣੋ ਨਿਰਿਣਾਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੇ ਨਵੀਆਂ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਦੱਸੋ। ਜਦ ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯੇਦੁ ਭਿਯਾ ਗਿਰਯਸ਼੍ਚ ਦृਲ੍ਹਾ ਦ੍ਯਾਵਾ ਚ ਭੂਮਾ ਜਨੁषਸ੍ਤੁਜੇਤੇ । ਉਪੋ ਵੇਨਸ੍ਯ ਜੋਗੁਵਾਨ ਓਣਿਂ ਸਦ੍ਯੋ ਭੁਵਦ੍ਵੀਰ੍ਯਾਯ ਨੋਧਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੌੜਾ ਅਸਮਾਨ, ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਗੀਤਕਾਰ ਦੀ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ, ਆਸਰਾ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੁਰੰਤ ਬਹਾਦਰੀ ਲਈ ਤਾਕਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਦੁ ਤ੍ਯਦਨੁ ਦਾਯ੍ਯੇषਾਮੇਕੋ ਯਦ੍ਵਵ੍ਨੇ ਭੂਰੇਰੀਸ਼ਾਨਃ । ਪ੍ਰੈਤਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯੇ ਪਸ੍ਪृਧਾਨਂ ਸੌਵਸ਼੍ਵ੍ਯੇ ਸੁष੍ਵਿਮਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਉਸ ਲਈ, ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਕਈਆਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਏਵਾ ਤੇ ਹਾਰਿਯੋਜਨਾ ਸੁਵृਕ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਗੋਤਮਾਸੋ ਅਕ੍ਰਨ੍ । ਐषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਪੇਸ਼ਸਂ ਧਿਯਂ ਧਾਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਧਿਯਾਵਸੁਰ੍ਜਗਮ੍ਯਾਤ੍
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਗੋਤਮਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਕਲ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਸਵੇਰੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਲ ਸਮੇਤ ਆਵੇ।
ਯ ਏਕ ਇਦ੍ਧਵ੍ਯਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰਭ੍ਯਰ੍ਚ ਆਭਿਃ । ਯਃ ਪਤ੍ਯਤੇ ਵृषਭੋ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਵਾਨ੍ਤ੍ਸਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁਮਾਯਃ ਸਹਸ੍ਵਾਨ੍
ਉਹ ਇਕੋ ਇਕ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਹੀ ਹੈ—ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ। ਉਹ ਜੋ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ, ਸੱਚਾ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਤਮੁ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰੋ ਨਵਗ੍ਵਾਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਅਭਿ ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ । ਨਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦਾਭਂ ਤਤੁਰਿਂ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਠਾਮਦ੍ਰੋਘਵਾਚਂ ਮਤਿਭਿਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਾਡੀਆਂ ਪੁਰਖੀਆਂ ਨੇ, ਨਵਗਵਾ ਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੋ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸੱਚੀ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤਮੀਮਹੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਯ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਵੀਰਸ੍ਯ ਨृਵਤਃ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੋਃ । ਯੋ ਅष੍ਕृਧੋਯੁਰਜਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਨ੍ ਤਮਾ ਭਰ ਹਰਿਵੋ ਮਾਦਯਧ੍ਯੈ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਹੁਤ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਲਿਆ।
ਤਨ੍ ਨੋ ਵਿ ਵੋਚੋ ਯਦਿ ਤੇ ਪੁਰਾ ਚਿਜ੍ਜਰਿਤਾਰ ਆਨਸ਼ੁਃ ਸੁਮ੍ਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਕਸ੍ਤੇ ਭਾਗਃ ਕਿਂ ਵਯੋ ਦੁਧ੍ਰ ਖਿਦੁਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਪੁਰੂਵਸੋऽਸੁਰਘ੍ਨਃ
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਕੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਕਿੰਨਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਤਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ?
ਤਂ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਰਥੇष੍ਠਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵੇਪੀ ਵਕ੍ਵਰੀ ਯਸ੍ਯ ਨੂ ਗੀਃ । ਤੁਵਿਗ੍ਰਾਭਂ ਤੁਵਿਕੂਰ੍ਮਿਂ ਰਭੋਦਾਂ ਗਾਤੁਮਿषੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤੁਮ੍ਰਮਚ੍ਛ
ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ, ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੀ ਦਾ ਬੋਲ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਪਕੜ ਵੱਡੀ, ਰੂਪ ਮਹਾਨ, ਦਾਤਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਦਿਲ—ਉਹ ਲਾਭ ਲਈ ਉਸ ਮਹਾਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਯਾ ਹ ਤ੍ਯਂ ਮਾਯਯਾ ਵਾਵृਧਾਨਂ ਮਨੋਜੁਵਾ ਸ੍ਵਤਵਃ ਪਰ੍ਵਤੇਨ । ਅਚ੍ਯੁਤਾ ਚਿਦ੍ਵੀਲਿਤਾ ਸ੍ਵੋਜੋ ਰੁਜੋ ਵਿ ਦृਲ੍ਹਾ ਧृषਤਾ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ਿਨ੍
ਇਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਤੇਜ਼ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਨਾਲ—ਉਹ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ, ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵੋ ਧਿਯਾ ਨਵ੍ਯਸ੍ਯਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਵਤ੍ਪਰਿਤਂਸਯਧ੍ਯੈ । ਸ ਨੋ ਵਕ੍ਸ਼ਦਨਿਮਾਨਃ ਸੁਵਹ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਗਹਾਣਿ
ਉਸ ਮਹਾਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਰੱਖੋ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਚੰਗਾ ਸਾਥੀ ਇੰਦ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਆ ਜਨਾਯ ਦ੍ਰੁਹ੍ਵਣੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦੀਪਯੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾ । ਤਪਾ ਵृषਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਤਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੇ ਸ਼ੋਚਯ ਕ੍ਸ਼ਾਮਪਸ਼੍ਚ
ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਜਗਾ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਸਾੜ। ਜੋ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ।
ਭੁਵੋ ਜਨਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਵੇषਸਂਦृਕ੍। ਧਿष੍ਵ ਵਜ੍ਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਹਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਜੁਰ੍ਯ ਦਯਸੇ ਵਿ ਮਾਯਾਃ
ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ, ਤੇ ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਰ ਫੜ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਸਾਰੀ ਜਾਦੂਈ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ।
ਆ ਸਂਯਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਣਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤੂਰ੍ਯਾਯ ਬृਹਤੀਮਮृਧ੍ਰਾਮ੍ । ਯਯਾ ਦਾਸਾਨ੍ਯਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵृਤ੍ਰਾ ਕਰੋ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਤ੍ਸੁਤੁਕਾ ਨਾਹੁषਾਣਿ
ਸਾਨੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਅਟੁੱਟ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਵਜਰ ਨਾਲ, ਦਾਸਾ, ਆਰਿਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਸ ਨੋ ਨਿਯੁਦ੍ਭਿਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵੇਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾਭਿਰਾ ਗਹਿ ਪ੍ਰਯਜ੍ਯੋ । ਨ ਯਾ ਅਦੇਵੋ ਵਰਤੇ ਨ ਦੇਵ ਆਭਿਰ੍ਯਾਹਿ ਤੂਯਮਾ ਮਦ੍ਰ੍ਯਦ੍ਰਿਕ੍
ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਪੂਜਾ ਜੋਗ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਸਤਿਕ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਰੋਕ ਸਕਦਾ, ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਲਦੀ ਆ।
ਯਸ੍ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵृषਭੋ ਨ ਭੀਮਃ ਏਕਃ ਕृष੍ਟੀਸ਼੍ਚ੍ਯਵਯਤਿ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ । ਯਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੋ ਅਦਾਸ਼ੁषੋ ਗਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁष੍ਵਿਤਰਾਯ ਵੇਦਃ
ਉਹ ਜੋ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਤ੍ਸਮਾਵਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਸਮਰ੍ਯੇ । ਦਾਸਂ ਯਚ੍ਸ਼ੁष੍ਣਂ ਕੁਯਵਂ ਨ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਰਨ੍ਧਯ ਆਰ੍ਜੁਨੇਯਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਕੁਤਸਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁਣੀ। ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਤੇ ਕੁਯਵਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨੇਯਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਧृष੍ਣੋ ਧृषਤਾ ਵੀਤਹਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ ਸੁਦਾਸਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪੌਰੁਕੁਤ੍ਸਿਂ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁਮਾਵਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਾਤਾ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇषੁ ਪੂਰੁਮ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਸਦਾਸੁ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਪੌਰੁਕੁਤਸਿ, ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁ ਤੇ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਨृਭਿਰ੍ਨृਮਣੋ ਦੇਵਵੀਤੌ ਭੂਰੀਣਿ ਵृਤ੍ਰਾ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਹਂਸਿ । ਤ੍ਵਂ ਨਿ ਦਸ੍ਯੁਂ ਚੁਮੁਰਿਂ ਧੁਨਿਂ ਚਾਸ੍ਵਾਪਯੋ ਦਭੀਤਯੇ ਸੁਹਨ੍ਤੁ
ਤੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਪੀਲੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਦਾਸਯੂ, ਚੁਮੁਰੀ ਤੇ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਚ੍ਯੌਤ੍ਨਾਨਿ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਤਾਨਿ ਨਵ ਯਤ੍ਪੁਰੋ ਨਵਤਿਂ ਚ ਸਦ੍ਯਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਸ਼ਤਤਮਾਵਿਵੇषੀਰਹਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਮੁਚਿਮੁਤਾਹਨ੍
ਤੇਰੇ ਕੰਮ, ਹੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿਚ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਨੌਂਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਤੂੰ ਸੌਵੇਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਨਾਮੁਚੀ ਤੇ ਅਹਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸਨਾ ਤਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੋਜਨਾਨਿ ਰਾਤਹਵ੍ਯਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਸੁਦਾਸੇ । ਵृष੍ਣੇ ਤੇ ਹਰੀ ਵृषਣਾ ਯੁਨਜ੍ਮਿ ਵ੍ਯਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਪੁਰੁਸ਼ਾਕ ਵਾਜਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦਾਨ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਹਨ। ਤੂੰ ਬਲਵਾਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ—ਚਲੋ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਇਨਾਮ ਮਿਲਣ।
ਮਾ ਤੇ ਅਸ੍ਯਾਂ ਸਹਸਾਵਨ੍ ਪਰਿष੍ਟਾਵਘਾਯ ਭੂਮ ਹਰਿਵਃ ਪਰਾਦੌ । ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨੋऽਵृਕੇਭਿਰ੍ਵਰੂਥੈਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸੂਰਿषੁ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਭੂਮੀ ਦੇ ਹਰੀਵਹ, ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਨਾਂ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਟੁੱਟ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਬਚਾ; ਅਸੀਂ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਹੋਈਏ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਿਯਾਸ ਇਤ੍ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿष੍ਟੌ ਨਰੋ ਮਦੇਮ ਸ਼ਰਣੇ ਸਖਾਯਃ । ਨਿ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਨਿ ਯਾਦ੍ਵਂ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹ੍ਯਤਿਥਿਗ੍ਵਾਯ ਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍
ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਈਏ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਤੁਰਵਸ਼ ਤੇ ਯਾਦਵ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ, ਅਤਿਥਿਗਵ ਲਈ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ।
ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨੁ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿष੍ਟੌ ਨਰਃ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਥਸ਼ਾਸ ਉਕ੍ਥਾ । ਯੇ ਤੇ ਹਵੇਭਿਰ੍ਵਿ ਪਣੀਂਰਦਾਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਵृਣੀष੍ਵ ਯੁਜ੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ
ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਅਰਾਧਨਾ ਨਾਲ ਲਾਲਚੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਣ।
ਏਤੇ ਸ੍ਤੋਮਾ ਨਰਾਂ ਨृਤਮ ਤੁਭ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਞ੍ਚੋ ਦਦਤੋ ਮਘਾਨਿ । ਤੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵੋ ਭੂਃ ਸਖਾ ਚ ਸ਼ੂਰੋऽਵਿਤਾ ਚ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਸ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦਾਨੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ, ਦੋਸਤ, ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ।