ਆ ਘਾ ਗਮਦ੍ਯਦਿ ਸ਼੍ਰਵਤ੍ਸਹਸ੍ਰਿਣੀਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਵਾਜੇਭਿਰੁਪ ਨੋ ਹਵਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਤੇ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਬੁਲਾਵੇ ਤੇ ਆਵੇ।
ਅਨੁ ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯੌਕਸੋ ਹੁਵੇ ਤੁਵਿਪ੍ਰਤਿਂ ਨਰਮ੍ । ਯਂ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਹੁਵੇ
ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਘਰ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ।
ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਧ੍ਨਮਰੁषਂ ਚਰਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਤਸ੍ਥੁषਃ । ਰੋਚਨ੍ਤੇ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵਿ
ਉਹ ਚਮਕਦੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਖੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਅਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਾ ਹਰੀ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਥੇ । ਸ਼ੋਣਾ ਧृष੍ਣੂ ਨृਵਾਹਸਾ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਜੂੜ ਵਾਲੇ, ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਲਾਲ, ਨਿਰਭੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਕੇਤੁਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਕੇਤਵੇ ਪੇਸ਼ੋ ਮਰ੍ਯਾ ਅਪੇਸ਼ਸੇ । ਸਮੁषਦ੍ਭਿਰਜਾਯਥਾਃ
ਅਣਦੇਖਿਆਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਅਸਜਾਏ ਲਈ ਸੋਭਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਤੂੰ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮਿਆ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਹਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ੀਯ ਵਸ੍ਵ ਏਕ ਇਤ੍। ਸ੍ਤੋਤਾ ਮੇ ਗੋषਖਾ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਇਕੱਲਾ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਸ੍ਮੈ ਦਿਤ੍ਸੇਯਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇ ਮਨੀषਿਣੇ । ਯਦਹਂ ਗੋਪਤਿਃ ਸ੍ਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਤੇ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ, ਜੇ ਮੈਂ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ।
ਧੇਨੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਨृਤਾ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ । ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪਿਪ੍ਯੁषੀ ਦੁਹੇ
ਇੰਦਰ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਦੁੱਧ, ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਵਰ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਰਾਧਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵੋ ਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਯਦ੍ਦਿਤ੍ਸਸਿ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਘਮ੍
ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦਾ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ; ਨਾ ਦੇਵ ਤੇ ਨਾ ਮਨੁੱਖ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਜ੍ਞ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਵਰ੍ਧਯਦ੍ਯਦ੍ਭੂਮਿਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਚਕ੍ਰਾਣ ਓਪਸ਼ਂ ਦਿਵਿ
ਯਜਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਬਣਾਈ।
ਵਾਵृਧਾਨਸ੍ਯ ਤੇ ਵਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਧਨਾਨਿ ਜਿਗ੍ਯੁषਃ । ਊਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵृਣੀਮਹੇ
ਤੇਰੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਤੋਂ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਤਿਰਨ੍ ਮਦੇ ਸੋਮਸ੍ਯ ਰੋਚਨਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਦਭਿਨਦ੍ਵਲਮ੍
ਸੋਮ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਮਨ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ।
ਉਦ੍ਗਾ ਆਜਦਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯ ਆਵਿष੍ਕ੍ਰ੍ਣ੍ਵਨ੍ ਗੁਹਾ ਸਤੀਃ । ਅਰ੍ਵਾਞ੍ਚਂ ਨੁਨੁਦੇ ਵਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਲਈ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਧੱਕਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵੋ ਦृਲ੍ਹਾਨਿ ਦृਂਹਿਤਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ ਨ ਪਰਾਣੁਦੇ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪਾਮੂਰ੍ਮਿਰ੍ਮਦਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸ੍ਤੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਜਿਰਾਯਤੇ । ਵਿ ਤੇ ਮਦਾ ਅਰਾਜਿषੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਚੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਲਈ ਭਜਨ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ੍ਤੋਮਵਰ੍ਧਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥਵਰ੍ਧਨਃ । ਸ੍ਤੋਤॄਣਾਮੁਤ ਭਦ੍ਰਕृਤ੍
ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਭਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਵਧਾਈ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਤ੍ਕੇਸ਼ਿਨਾ ਹਰੀ ਸੋਮਪੇਯਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਉਪ ਯਜ੍ਞਂ ਸੁਰਾਧਸਮ੍
ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਾਨ-ਭਰਿਆ ਯਜਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਾਂ ਫੇਨੇਨ ਨਮੁਚੇਃ ਸ਼ਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਦਵਰ੍ਤਯਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਯਦਜਯ ਸ੍ਪृਧਃ
ਪਾਣੀ ਦੇ ਝਾਗ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੇ ਨਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਮਾਯਾਭਿਰੁਤ੍ਸਿਸृਪ੍ਸਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਯਾਮਾਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਅਵ ਦਸ੍ਯੂਂਰਧੂਨੁਥਾਃ
ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਦੱਸੂਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸੁਨ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਸਦਂ ਵਿषੂਚੀਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਃ । ਸੋਮਪਾ ਉਤ੍ਤਰੋ ਭਵਨ੍
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਹੀਂ ਪੀਸਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਹੇ ਵਿਦਥੇ ਸ਼ਂਸਿषਂ ਹਰੀ ਪ੍ਰ ਤੇ ਵਨ੍ਵੇ ਵਨੁषੋ ਹਰ੍ਯਤਂ ਮਦਮ੍ । ਘृਤਂ ਨ ਯੋ ਹਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਰੁ ਸੇਚਤ ਆ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਹਰਿਵਰ੍ਪਸਂ ਗਿਰਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਘੀ ਵਾਂਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਸਮਾ ਜਾਵਣ।
ਹਰਿਂ ਹਿ ਯੋਨਿਮਭਿ ਯੇ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਹਰੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯਥਾ ਸਦਃ । ਆ ਯਂ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਹਰਿਭਿਰ੍ਨ ਧੇਨਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ੂषਂ ਹਰਿਵਨ੍ਤਮਰ੍ਚਤ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਘਰ ਵਾਂਗ, ਮਿਲ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਭਾਂਡਾ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ।
ਸੋ ਅਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਹਰਿਤੋ ਯ ਆਯਸੋ ਹਰਿਰ੍ਨਿਕਾਮੋ ਹਰਿਰਾ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ । ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੀ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰੋ ਹਰਿਮਨ੍ਯੁਸਾਯਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਨਿ ਰੂਪਾ ਹਰਿਤਾ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ਿਰੇ
ਉਸ ਦਾ ਵਜਰ ਪੀਲਾ, ਲੋਹਾ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੀਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ ਪੀਲੇ ਹਨ। ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਗਲ੍ਹਾ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਪੀਲਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਪੀਲੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਿਵਿ ਨ ਕੇਤੁਰਧਿ ਧਾਯਿ ਹਰ੍ਯਤੋ ਵਿਵ੍ਯਚਦ੍ਵਜ੍ਰੋ ਹਰਿਤੋ ਨ ਰਂਹ੍ਯਾ । ਤੁਦਦਹਿਂ ਹਰਿਸ਼ਿਪ੍ਰੋ ਯ ਆਯਸਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋਕਾ ਅਭਵਦ੍ਧਰਿਮ੍ਭਰਃ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ, ਪੀਲਾ ਵਜਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਪੀਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਜਰ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਗਲ੍ਹਾ ਵਾਲਾ, ਲੋਹਾ ਦਾ ਬਣਿਆ। ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਹਜ਼ਾਰ ਚਾਨਣਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂਤ੍ਵਮਹਰ੍ਯਥਾ ਉਪਸ੍ਤੁਤਃ ਪੂਰ੍ਵੇਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਹਰਿਕੇਸ਼ ਯਜ੍ਵਭਿਃ । ਤ੍ਵਂ ਹਰ੍ਯਸਿ ਤਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮੁਕ੍ਥ੍ਯਮਸਾਮਿ ਰਾਧੋ ਹਰਿਜਾਤ ਹਰ੍ਯਤਮ੍
ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀਲੇ ਵਾਲਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਪੀਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਦਾਤ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੀਲੀ ਹੈ।
ਤਾ ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਮਨ੍ਦਿਨਂ ਸ੍ਤੋਮ੍ਯਂ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਥੇ ਵਹਤੋ ਹਰ੍ਯਤਾ ਹਰੀ । ਪੁਰੂਣ੍ਯਸ੍ਮੈ ਸਵਨਾਨਿ ਹਰ੍ਯਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਾ ਹਰਯੋ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ
ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼, ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੇ, ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ ਕਈ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਅਰਂ ਕਾਮਾਯ ਹਰਯੋ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ ਸ੍ਥਿਰਾਯ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ ਹਰਯੋ ਹਰੀ ਤੁਰਾ । ਅਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯੋ ਹਰਿਭਿਰ੍ਜੋषਮੀਯਤੇ ਸੋ ਅਸ੍ਯ ਕਾਮਂ ਹਰਿਵਨ੍ਤਮਾਨਸ਼ੇ
ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰੱਖਿਆ। ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼ਾਰੁਰ੍ਹਰਿਕੇਸ਼ ਆਯਸਸ੍ਤੁਰਸ੍ਪੇਯੇ ਯੋ ਹਰਿਪਾ ਅਵਰ੍ਧਤ । ਅਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯੋ ਹਰਿਭਿਰ੍ਵਾਜਿਨੀਵਸੁਰਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦੁਰਿਤਾ ਪਾਰਿषਦ੍ਧਰੀ
ਪੀਲੇ ਦਾਡੀ, ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਲੋਹਾ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਤੇਜ਼, ਜੋ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਵੇਵ ਯਸ੍ਯ ਹਰਿਣੀ ਵਿਪੇਤਤੁਃ ਸ਼ਿਪ੍ਰੇ ਵਾਜਾਯ ਹਰਿਣੀ ਦਵਿਧ੍ਵਤਃ । ਪ੍ਰ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਚਮਸੇ ਮਰ੍ਮृਜਦ੍ਧਰੀ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦਸ੍ਯ ਹਰ੍ਯਤਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਨ ਲਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਵਿੱਖਰ ਗਈਆਂ। ਜਿੱਤ ਲਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਕਟੋਰੀ ਲਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕੀਤਾ। ਪੀਲੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੀ ਕੇ।
ਆ ਰੋਦਸੀ ਹਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਨਵ੍ਯਂਨਵ੍ਯਂ ਹਰ੍ਯਸਿ ਮਨ੍ਮ ਨੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪਸ੍ਤ੍ਯਮਸੁਰ ਹਰ੍ਯਤਂ ਗੋਰਾਵਿष੍ਕृਧਿ ਹਰਯੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ
ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੂੰ ਇਸ ਪਿਆਰੇ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਵਸੇਬਾ ਦਿਖਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਗਾਂ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਲਈ।