ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਯਵੋ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤੋ ਜਰਾਮਹੇ । ਉਤ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਯੁਰ੍ਵਸੋ
ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਵੀ, ਦਾਨੀ, ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਹੈਂ।
ਮਾਰੇ ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਿ ਮੁਮੁਚੋ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਵਾਙ੍ਯਾਹਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਧਾਵੋ ਮਤ੍ਸ੍ਵੇਹ
ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਘੋੜੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਨਾ ਜਾਣ; ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਅਰ੍ਵਾਞ੍ਚਂ ਤ੍ਵਾ ਸੁਖੇ ਰਥੇ ਵਹਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੇਸ਼ਿਨਾ । ਘृਤਸ੍ਨੂ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸਦੇ
ਕੁੰਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ; ਮੱਖਣ ਲਗੀਆਂ ਕੁਸ਼ਾਂ ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਹੋਵੇ।
ਉਪ ਨਃ ਸੁਤਮਾ ਗਹਿ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਵਾਸ਼ਿਰਮ੍ । ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਮਯੁਃ
ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਹੈਂ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਦਮਾ ਗਹਿ ਬਰ੍ਹਿष੍ਠਾਂ ਗ੍ਰਾਵਭਿਃ ਸੁਤਮ੍ । ਕੁਵਿਨ੍ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਣਵਃ
ਇੰਦਰ, ਇਸ ਮਸਤ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀਣ ਆ, ਜੋ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਰੱਜਾ ਦੇਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਤ੍ਥਾ ਗਿਰੋ ਮਮਾਛਾਗੁਰਿषਿਤਾ ਇਤਃ । ਆਵृਤੇ ਸੋਮਪੀਤਯੇ
ਮੇਰੀਆਂ ਇਹ ਬਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਉਚਾਰੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ ਸ੍ਤੋਮੈਰਿਹ ਹਵਾਮਹੇ । ਉਕ੍ਥੇਭਿਃ ਕੁਵਿਦਾਗਮਤ੍
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਆ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਾਃ ਸੁਤਾ ਇਮੇ ਤਾਨ੍ ਦਧਿष੍ਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਜਠਰੇ ਵਾਜਿਨੀਵਸੋ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਜਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਮਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਧਨਂਜਯਂ ਵਾਜੇषੁ ਦਧृषਂ ਕਵੇ । ਅਧਾ ਤੇ ਸੁਮ੍ਨਮੀਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਇਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਵਾਸ਼ਿਰਂ ਯਵਾਸ਼ਿਰਂ ਚ ਨਃ ਪਿਬ । ਆਗਤ੍ਯਾ ਵृषਭਿਃ ਸੁਤਮ੍
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਜੌ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੀ; ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥ ਤੇ ਆ।
ਤੁਭ੍ਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵ ਓਕ੍ਯੇ ਸੋਮਂ ਚੋਦਾਮਿ ਪੀਤਯੇ । ਏष ਰਾਰਨ੍ਤੁ ਤੇ ਹृਦਿ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੁਭੇ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਹਵਾਮਹੇ । ਕੁਸ਼ਿਕਾਸੋ ਅਵਸ੍ਯਵਃ
ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਂਗ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਕੁਸ਼ਿਕਾ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਾਵਤਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਗੋषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸੁਪ੍ਰਾਵੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਵੋਤਿਭਿਃ । ਤਮਿਤ੍ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਵਸੁਨਾ ਭਵੀਯਸਾ ਸਿਨ੍ਧੁਮਾਪੋ ਯਥਾਭਿਤੋ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਪੋ ਨ ਦੇਵੀਰੁਪ ਯਨ੍ਤਿ ਹੋਤ੍ਰਿਯਮਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਤਤਂ ਯਥਾ ਰਜਃ । ਪ੍ਰਾਚੈਰ੍ਦੇਵਾਸਃ ਪ੍ਰ ਣਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਯੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਿਯਂ ਜੋषਯਨ੍ਤੇ ਵਰਾ ਇਵ
ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਦਰੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਆਕਾਸ਼ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਜਦੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ।
ਅਧਿ ਦ੍ਵਯੋਰਦਧਾ ਉਕ੍ਥ੍ਯਂ ਵਚੋ ਯਤਸ੍ਰੁਚਾ ਮਿਥੁਨਾ ਯਾ ਸਪਰ੍ਯਤਃ । ਅਸਂਯਤ੍ਤੋ ਵ੍ਰਤੇ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਪੁष੍ਯਤਿ ਭਦ੍ਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ
ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਕਤੀਆਂ ਤੇ ਬਾਣੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਚਨ ਅਟੁੱਟ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈਂ।
ਆਦਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਧਿਰੇ ਵਯ ਇਦ੍ਧਾਗ੍ਨਯਃ ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਯੇ ਸੁਕृਤ੍ਯਯਾ । ਸਰ੍ਵਂ ਪਣੇਃ ਸਮਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤ ਭੋਜਨਮਸ਼੍ਵਾਵਨ੍ਤਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮਾ ਪਸ਼ੁਂ ਨਰਃ
ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ; ਜੋ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਣੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਭੋਜਨ, ਘੋੜੇ, ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ।
ਯਜ੍ਞੈਰਥਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪਥਸ੍ਤਤੇ ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵ੍ਰਤਪਾ ਵੇਨ ਆਜਨਿ । ਆ ਗਾ ਆਜਦੁਸ਼ਨਾ ਕਾਵ੍ਯਃ ਸਚਾ ਯਮਸ੍ਯ ਜਾਤਮਮृਤਂ ਯਜਾਮਹੇ
ਅਥਰਵ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ; ਉਸ ਤੋਂ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਨਾ ਜਨਮਿਆ। ਕਾਵਿਆ ਉਸ਼ਨਾ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਵੇ; ਅਸੀਂ ਯਮ ਦੇ ਅਮਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਾਯ ਵृਜ੍ਯਤੇऽਰ੍ਕੋ ਵਾ ਸ਼੍ਲੋਕਮਾਘੋषਤੇ ਦਿਵਿ । ਗ੍ਰਾਵਾ ਯਤ੍ਰ ਵਦਤਿ ਕਰੁਰੁਕ੍ਥ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਭਿਪਿਤ੍ਵੇषੁ ਰਣ੍ਯਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਬਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਥਰ ਰਸ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਵੀ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਂ ਪੀਤਿਂ ਵृष੍ਣ ਇਯਰ੍ਮਿ ਸਤ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯੈ ਸੁਤਸ੍ਯ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਧੇਨਾਭਿਰਿਹ ਮਾਦਯਸ੍ਵ ਧੀਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਃ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਗृਣਾਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਇੱਥੇ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਯੋਗੇਯੋਗੇ ਤਵਸ੍ਤਰਂ ਵਾਜੇਵਾਜੇ ਹਵਾਮਹੇ । ਸਖਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਤਯੇ
ਹਰ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਆ ਘਾ ਗਮਦ੍ਯਦਿ ਸ਼੍ਰਵਤ੍ਸਹਸ੍ਰਿਣੀਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਵਾਜੇਭਿਰੁਪ ਨੋ ਹਵਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਤੇ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਬੁਲਾਵੇ ਤੇ ਆਵੇ।
ਅਨੁ ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯੌਕਸੋ ਹੁਵੇ ਤੁਵਿਪ੍ਰਤਿਂ ਨਰਮ੍ । ਯਂ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਹੁਵੇ
ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਘਰ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ।
ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਧ੍ਨਮਰੁषਂ ਚਰਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਤਸ੍ਥੁषਃ । ਰੋਚਨ੍ਤੇ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵਿ
ਉਹ ਚਮਕਦੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਖੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਅਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਾ ਹਰੀ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਥੇ । ਸ਼ੋਣਾ ਧृष੍ਣੂ ਨृਵਾਹਸਾ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਜੂੜ ਵਾਲੇ, ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਲਾਲ, ਨਿਰਭੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਕੇਤੁਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਕੇਤਵੇ ਪੇਸ਼ੋ ਮਰ੍ਯਾ ਅਪੇਸ਼ਸੇ । ਸਮੁषਦ੍ਭਿਰਜਾਯਥਾਃ
ਅਣਦੇਖਿਆਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਅਸਜਾਏ ਲਈ ਸੋਭਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਤੂੰ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮਿਆ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਹਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ੀਯ ਵਸ੍ਵ ਏਕ ਇਤ੍। ਸ੍ਤੋਤਾ ਮੇ ਗੋषਖਾ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਇਕੱਲਾ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਸ੍ਮੈ ਦਿਤ੍ਸੇਯਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇ ਮਨੀषਿਣੇ । ਯਦਹਂ ਗੋਪਤਿਃ ਸ੍ਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਤੇ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ, ਜੇ ਮੈਂ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ।
ਧੇਨੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਨृਤਾ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ । ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪਿਪ੍ਯੁषੀ ਦੁਹੇ
ਇੰਦਰ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਦੁੱਧ, ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਵਰ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਰਾਧਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵੋ ਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਯਦ੍ਦਿਤ੍ਸਸਿ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਘਮ੍
ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦਾ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ; ਨਾ ਦੇਵ ਤੇ ਨਾ ਮਨੁੱਖ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਜ੍ਞ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਵਰ੍ਧਯਦ੍ਯਦ੍ਭੂਮਿਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਚਕ੍ਰਾਣ ਓਪਸ਼ਂ ਦਿਵਿ
ਯਜਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਬਣਾਈ।