ਇਮੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਵਯਂ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ ਯੇ ਤ੍ਵਾਰਭ੍ਯ ਚਰਾਮਸਿ ਪ੍ਰਭੂਵਸੋ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਗਿਰ੍ਵਣੋ ਗਿਰਃ ਸਧਤ੍ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਰਿਵ ਪ੍ਰਤਿ ਨੋ ਹਰ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹੀਏ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਵਧੇਰੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਬਚਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਭੂਰਿ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਵ ਸ੍ਮਸ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤੁਰ੍ਮਘਵਨ੍ ਕਾਮਮਾ ਪृਣ । ਅਨੁ ਤੇ ਦ੍ਯੌਰ੍ਬृਹਤੀ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਮ ਇਯਂ ਚ ਤੇ ਪृਥਿਵੀ ਨੇਮ ਓਜਸੇ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਮਘਵਾਨ, ਇਸ ਗਾਇਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਉਸ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਪੂਰੀ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੱਡਾ ਆਸਮਾਨ ਵੀ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਂ ਮਹਾਮੁਰੁਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ ਪਰ੍ਵਸ਼ਸ਼੍ਚਕਰ੍ਤਿਥ । ਅਵਾਸृਜੋ ਨਿਵृਤਾਃ ਸਰ੍ਤਵਾ ਅਪਃ ਸਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਦਧਿषੇ ਕੇਵਲਂ ਸਹਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਬੰਦ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਣ ਲਈ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਉਦਪ੍ਰੁਤੋ ਨ ਵਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵਾਵਦਤੋ ਅਭ੍ਰਿਯਸ੍ਯੇਵ ਘੋषਾਃ । ਗਿਰਿਭ੍ਰਜੋ ਨੋਰ੍ਮਯੋ ਮਦਨ੍ਤੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਭ੍ਯਰ੍ਕਾ ਅਨਾਵਨ੍
ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਗੂੰਜ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਤਾਕਤਵਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸਂ ਗੋਭਿਰਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਭਗ ਇਵੇਦਰ੍ਯਮਣਂ ਨਿਨਾਯ । ਜਨੇ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਦਮ੍ਪਤੀ ਅਨਕ੍ਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਵਾਜਯਾਸ਼ੂਂਰਿਵਾਜੌ
ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਾ ਵਾਂਗ ਆਰਯਮਨ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ; ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ ਜੋ ਜੋੜਾ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਸਾਧ੍ਵਰ੍ਯਾ ਅਤਿਥਿਨੀਰਿषਿਰਾ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਅਨਵਦ੍ਯਰੂਪਾਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਤੂਰ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਗਾ ਊਪੇ ਯਵਮਿਵ ਸ੍ਥਿਵਿਭ੍ਯਃ
ਯਜਨਾ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਮਹਿਮਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕੀਮਤੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਿਖੁੱਟ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਹਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੀੜ ਤੋਂ ਜੌ ਕੱਢਦਾ ਹੈ।
ਆਪ੍ਰੁषਾਯਨ੍ ਮਧੁਨਾ ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਵਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨ੍ ਅਰ੍ਕ ਉਲ੍ਕਾਮਿਵ ਦ੍ਯੋਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦ੍ਧਰਨ੍ਨ੍ ਅਸ਼੍ਮਨੋ ਗਾ ਭੂਮ੍ਯਾ ਉਦ੍ਨੇਵ ਵਿ ਤ੍ਵਚਂ ਬਿਭੇਦ
ਉਸਨੇ ਮਿੱਠਾ ਛਿੜਕਿਆ, ਸੱਚ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਭਜਨ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟਿਆ; ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਉਠਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਢੀ ਤੋਂ ਚਮੜੀ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਤਮੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਦੁਦ੍ਨਃ ਸ਼ੀਪਾਲਮਿਵ ਵਾਤ ਆਜਤ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਨੁਮृਸ਼੍ਯਾ ਵਲਸ੍ਯਾਭ੍ਰਮਿਵ ਵਾਤ ਆ ਚਕ੍ਰ ਆ ਗਾਃ
ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਚੰਢੀ ਤੋਂ ਉਨ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਖੋਜ ਕਰਕੇ, ਵਲ ਦੀ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੀ ਹੈ।
ਯਦਾ ਵਲਸ੍ਯ ਪੀਯਤੋ ਜਸੁਂ ਭੇਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਗ੍ਨਿਤਪੋਭਿਰਰ੍ਕੈਃ । ਦਦ੍ਭਿਰ੍ਨ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਰਿਵਿष੍ਟਮਾਦਦਾਵਿਰ੍ਨਿਧੀਂਰਕृਣੋਦੁਸ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਵਲ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਟੋੜਿਆ, ਉਸਨੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਜਿਹਵਾ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਲੁਕਿਆ ਦੌਲਤ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਮਤ ਹਿ ਤ੍ਯਦਾਸਾਂ ਨਾਮ ਸ੍ਵਰੀਣਾਂ ਸਦਨੇ ਗੁਹਾ ਯਤ੍। ਆਣ੍ਡੇਵ ਭਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕੁਨਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭਮੁਦੁਸ੍ਰਿਯਾਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤ੍ਮਨਾਜਤ੍
ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲੱਭੀ, ਜੋ ਲੁਕ ਕੇ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਅੰਡਾ ਟੋੜ ਕੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਗੋਦ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਾਇਆ।
ਅਸ਼੍ਨਾਪਿਨਦ੍ਧਂ ਮਧੁ ਪਰ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਨ ਦੀਨ ਉਦਨਿ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਮ੍ । ਨਿष੍ਟਜ੍ਜਭਾਰ ਚਮਸਂ ਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵਿਰਵੇਣਾ ਵਿਕृਤ੍ਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਚਮਚਾ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋषਾਮਵਿਨ੍ਦਤ੍ਸ ਸ੍ਵਃ ਸੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਸੋ ਅਰ੍ਕੇਣ ਵਿ ਬਬਾਧੇ ਤਮਾਂਸਿ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਗੋਵਪੁषੋ ਵਲਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਜ੍ਜਾਨਂ ਨ ਪਰ੍ਵਣੋ ਜਭਾਰ
ਉਸਨੇ ਸੂਰਜ ਲੱਭਿਆ, ਅੱਗ ਲੱਭੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਵਲ ਦੀ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੋੜਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਮੇਵ ਪਰ੍ਣਾ ਮੁषਿਤਾ ਵਨਾਨਿ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾਕृਪਯਦ੍ਵਲੋ ਗਾਃ । ਅਨਾਨੁਕृਤ੍ਯਮਪੁਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾਮਾਸਾ ਮਿਥ ਉਚ੍ਚਰਾਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲੇ ਨੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਵਲ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਲਿਆਉਂਦੇ।
ਅਭਿ ਸ਼੍ਯਾਵਂ ਨ ਕृਸ਼ਨੇਭਿਰਸ਼੍ਵਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਭਿਃ ਪਿਤਰੋ ਦ੍ਯਾਮਪਿਂਸ਼ਨ੍ । ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤਮੋ ਅਦਧੁਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਹਨ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਭਿਨਦਦ੍ਰਿਂ ਵਿਦਦ੍ਗਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਾ ਘੋੜਾ ਪਤਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਰੱਖਿਆ, ਦਿਨ ਨੂੰ ਚਾਨਣ; ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਪਹਾੜ ਚੀਰ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ।
ਇਦਮਕਰ੍ਮ ਨਮੋ ਅਭ੍ਰਿਯਾਯ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੀਰਨ੍ਵਾਨੋਨਵੀਤਿ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ ਹਿ ਗੋਭਿਃ ਸੋ ਅਸ਼੍ਵੈਃ ਸ ਵੀਰੇਭਿਃ ਸ ਨृਭਿਰ੍ਨੋ ਵਯੋ ਧਾਤ੍
ਇਹ ਕਰਮ ਉਸ ਅਟੁੱਟ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਏ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ।
ਅਚ੍ਛਾ ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਤਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ ਸਧ੍ਰੀਚੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਉਸ਼ਤੀਰਨੂषਤ । ਪਰਿ ष੍ਵਜਨ੍ਤੇ ਜਨਯੋ ਯਥਾ ਪਤਿਂ ਮਰ੍ਯਂ ਨ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਂ ਮਘਵਾਨਮੂਤਯੇ
ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਚਾਰ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲੋਕ ਮਿਹਰਬਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲਈ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਘਾ ਤ੍ਵਦ੍ਰਿਗਪ ਵੇਤਿ ਮੇ ਮਨਸ੍ਤ੍ਵੇ ਇਤ੍ਕਾਮਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਯ । ਰਾਜੇਵ ਦਸ੍ਮ ਨਿ षਦੋऽਧਿ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਸੁ ਸੋਮੇऽਵਪਾਨਮਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ! ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠ। ਸਾਨੂੰ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੀ।
ਵਿषੂਵृਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਮਤੇਰੁਤ ਕ੍ਸ਼ੁਧਃ ਸ ਇਦ੍ਰਾਯੋ ਮਘਵਾ ਵਸ੍ਵ ਈਸ਼ਤੇ । ਤਸ੍ਯੇਦਿਮੇ ਪ੍ਰਵਣੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਵਯੋ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਵृषਭਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੰਗੀ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਤਾ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਵਗਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਦੇ ਪੱਖ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਵਯੋ ਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਪਲਾਸ਼ਮਾਸਦਨ੍ਤ੍ਸੋਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਨ੍ਦਿਨਸ਼੍ਚਮੂषਦਃ । ਪ੍ਰੈषਾਮਨੀਕਂ ਸ਼ਵਸਾ ਦਵਿਦ੍ਯੁਤਦ੍ਵਿਦਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਮਨਵੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਰ੍ਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਚੰਗੀ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਆ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਭਗਤ ਲਈ ਚਾਨਣ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਨ ਸ਼੍ਵਘ੍ਨੀ ਵਿ ਚਿਨੋਤਿ ਦੇਵਨੇ ਸਂਵਰ੍ਗਂ ਯਨ੍ ਮਘਵਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਜਯਤ੍। ਨ ਤਤ੍ਤੇ ਅਨ੍ਯੋ ਅਨੁ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ਕਨ੍ ਨ ਪੁਰਾਣੋ ਮਘਵਨ੍ ਨੋਤ ਨੂਤਨਃ
ਕੁੱਤੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਦਿਵਿਆ ਧਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੰਡਦਾ, ਜਦ ਮਿਹਰਬਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਨਾ ਨਵਾਂ, ਹੇ ਦਾਤਾ!
ਵਿਸ਼ਂਵਿਸ਼ਂ ਮਘਵਾ ਪਰ੍ਯਸ਼ਾਯਤ ਜਨਾਨਾਂ ਧੇਨਾ ਅਵਚਾਕਸ਼ਦ੍ਵृषਾ । ਯਸ੍ਯਾਹ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਵਨੇषੁ ਰਣ੍ਯਤਿ ਸ ਤੀਵ੍ਰੈਃ ਸੋਮੈਃ ਸਹਤੇ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ
ਦਾਤਾ ਨੇ ਹਰ ਜਾਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਬਲਦ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਜਿਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਤਿੱਖੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਜੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪੋ ਨ ਸਿਨ੍ਧੁਮਭਿ ਯਤ੍ਸਮਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤ੍ਸੋਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕੁਲ੍ਯਾ ਇਵ ਹ੍ਰਦਮ੍ । ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਹੋ ਅਸ੍ਯ ਸਾਦਨੇ ਯਵਂ ਨ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਦਾਨੁਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਝੀਲ ਵੱਲ। ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤਾਕਤ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਬੀ ਬਰਸਾਤ ਜੌ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ।
ਵृषਾ ਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਤਯਦ੍ਰਜਃਸ੍ਵਾ ਯੋ ਅਰ੍ਯਪਤ੍ਨੀਰਕृਣੋਦਿਮਾ ਅਪਃ । ਸ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਮਘਵਾ ਜੀਰਦਾਨਵੇऽਵਿਨ੍ਦਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਨਵੇ ਹਵਿष੍ਮਤੇ
ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਦਾਤਾ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਚਾਨਣ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਉਜ੍ਜਾਯਤਾਂ ਪਰਸ਼ੁ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਹ ਭੂਯਾ ऋਤਸ੍ਯ ਸੁਦੁਘਾ ਪੁਰਾਣਵਤ੍। ਵਿ ਰੋਚਤਾਮਰੁषੋ ਭਾਨੁਨਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਚੀਤ ਸਤ੍ਪਤਿਃ
ਕੁਹਾੜੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉੱਠੇ; ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ ਸੱਚ ਦਾ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ। ਚਮਕਦਾ, ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਉਜਲਾ ਚਮਕੇ; ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਵਿਖਾਏ।
ਗੋਭਿष੍ਟਰੇਮਾਮਤਿਂ ਦੁਰੇਵਾਂ ਯਵੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮ੍ । ਵਯਂ ਰਾਜਭਿਃ ਪ੍ਰਥਮਾ ਧਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਕੇਨ ਵृਜਨੇਨਾ ਜਯੇਮ
ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵੈਰੀ ਸੋਚ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਜੌ ਨਾਲ ਭੁੱਖ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਨ ਨਾਲ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਨਃ ਪਰਿ ਪਾਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤੋਤ੍ਤਰਸ੍ਮਾਦਧਰਾਦਘਾਯੋਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੁਤ ਮਧ੍ਯਤੋ ਨਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯਃ ਵਰਿਵਃ ਕृਣੋਤੁ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਪਰੋਂ ਅਤੇ ਹੇਠੋਂ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੇ; ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਯੁਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਵੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯੇਸ਼ਾਥੇ ਉਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ । ਧਤ੍ਤਂ ਰਯਿਂ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਕੀਰਯੇ ਚਿਦ੍ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਤੂੰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ। ਜੋ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਵੀ। ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਕismet ਨਾਲ ਬਚਾਓ।
ਵਯਮੁ ਤ੍ਵਾ ਤਦਿਤਰ੍ਥਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਯਨ੍ਤਃ ਸਖਾਯਃ । ਕਣ੍ਵਾ ਉਕ੍ਥੇਭਿਰ੍ਜਰਨ੍ਤੇ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ। ਕਣਵਾ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਘੇਮਨ੍ਯਦਾ ਪਪਨ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨ੍ ਅਪਸੋ ਨਵਿष੍ਟੌ । ਤਵੇਦੁ ਸ੍ਤੋਮਂ ਚਿਕੇਤ
ਕਦੇ ਵੀ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤਂ ਨ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਯ ਸ੍ਪृਹਯਨ੍ਤਿ । ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਮਾਦਮਤਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨੀਂਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਭੋਜਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।