ਤੁਵਿਗ੍ਰੀਵੋ ਵਪੋਦਰਃ ਸੁਬਾਹੁਰਨ੍ਧਸੋ ਸਦੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਿਘ੍ਨਤੇ
ਵੱਡੀ ਗਰਦਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੇਟ, ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਸੋਮ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰੇਹਿ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾ । ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਵृਤ੍ਰਹਂ ਜਹਿ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ; ਸਭ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤ੍ਵਙ੍ਕੁਸ਼ੋ ਯੇਨਾ ਵਸੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ । ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ
ਤੇਰਾ ਅੰਗੁਸ਼ ਲੰਮਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀੜਦਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮੋ ਨਿਪੂਤੋ ਅਧਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ । ਏਹੀਮਸ੍ਯ ਦ੍ਰਵਾ ਪਿਬ
ਇਹ ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਬਰਸੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆ, ਜਲਦੀ ਆ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈ।
ਸ਼ਾਚਿਗੋ ਸ਼ਾਚਿਪੂਜਨਾਯਂ ਰਣਾਯ ਤੇ ਸੁਤਃ । ਆਖਣ੍ਡਲ ਪ੍ਰ ਹੂਯਸੇ
ਇਹ ਸੋਮ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਪੀੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਖੰਡਲ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੇ ਸ਼ृਙ੍ਗਵृषੋ ਨਪਾਤ੍ਪ੍ਰਣਪਾਤ੍ਕੁਣ੍ਡਪਾਯ੍ਯਃ । ਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਧ੍ਰ ਆ ਮਨਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਕੁੰਡਪਾਇਆ ਤੇਰੇ ਹਨ—ਉਸ 'ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਧਰਿਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਵृषਭਂ ਵਯਂ ਸੁਤੇ ਸੋਮੇ ਹਵਾਮਹੇ । ਸ ਪਾਹਿ ਮਧ੍ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਃ
ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਨੂੰ, ਸੋਮ ਪੀੜਣ ਵੇਲੇ ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਸੋਮ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਵਿਦਂ ਸੁਤਂ ਸੋਮਂ ਹਰ੍ਯ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ । ਪਿਬਾ ਵृषਸ੍ਵ ਤਾਤृਪਿਮ੍
ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀੜਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਕਰਤੂਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਸਲਾਘਾ ਹੋਇਆ; ਪੀ, ਮਸਤ ਹੋ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰ ਣੋ ਧਿਤਾਵਾਨਂ ਯਜ੍ਞਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ਦੇਵੇਭਿਰ੍। ਤਿਰ ਸ੍ਤਵਾਨ ਵਿਸ਼੍ਪਤੇ
ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਯਜਨ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ; ਤੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਲਾਘਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਰ ਲੰਘ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਾਃ ਸੁਤਾ ਇਮੇ ਤਵ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਪਤੇ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਪੀੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ; ਚਮਕਦੇ ਬੂੰਦਾਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹਨ।
ਦਧਿष੍ਵਾ ਜਠਰੇ ਸੁਤਂ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰੇਣ੍ਯਮ੍ । ਤਵ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੋਮ ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖ; ਇੰਦਰ, ਇਹ ਬੂੰਦਾਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਹਨ।
ਗਿਰ੍ਵਣਃ ਪਾਹਿ ਨਃ ਸੁਤਂ ਮਧੋਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਜ੍ਯਸੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਦਾਤਮਿਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਗੀਤਕਾਰ, ਸਾਡਾ ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀ, ਤੂੰ ਮਿੱਠੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੈਥੋਂ ਆਈ ਹੈ।
ਅਭਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨਿ ਵਨਿਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਪੀਤ੍ਵੀ ਸੋਮਸ੍ਯ ਵਾਵृਧੇ
ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸਾਥ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਉਹ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਰ੍ਵਾਵਤੋ ਨ ਆ ਗਹਿ ਪਰਾਵਤਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਇਮਾ ਜੁषਸ੍ਵ ਨੋ ਗਿਰਃ
ਨੇੜੇ ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ; ਇਹ ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰ।
ਯਦਨ੍ਤਰਾ ਪਰਾਵਤਮਰ੍ਵਾਵਤਂ ਚ ਹੂਯਸੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਹ ਤਤ ਆ ਗਹਿ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਉਥੋਂ ਇੱਥੇ ਆ।
ਉਦ੍ਘੇਦਭਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਮਘਂ ਵृषਭਂ ਨਰ੍ਯਾਪਸਮ੍ । ਅਸ੍ਤਾਰਮੇषਿ ਸੂਰ੍ਯ
ਤੂੰ ਉਗਦਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ, ਸੁਣਿਆ-ਸੁਣਾਇਆ, ਵੱਡਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਡੁੱਬਣ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ।
ਨਵ ਯੋ ਨਵਤਿਂ ਪੁਰੋ ਬਿਭੇਦ ਬਾਹ੍ਵੋਜਸਾ । ਅਹਿਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਹਾਵਧੀਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਤੇ ਨਵਾਂਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਅਹਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ।
ਸ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਖਾਸ਼੍ਵਾਵਦ੍ਗੋਮਦ੍ਯਵਮਤ੍। ਉਰੁਧਾਰੇਵ ਦੋਹਤੇ
ਉਹ ਇੰਦਰ, ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ, ਘੋੜਿਆਂ, ਗਾਂ ਤੇ ਜੌ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਅਪਕ ਥਣ ਵਾਂਗ ਦੂਧ ਦੇਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਵਿਦਂ ਸੁਤਂ ਸੋਮਂ ਹਰ੍ਯ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ । ਪਿਬਾ ਵृषਸ੍ਵ ਤਾਤृਪਿਮ੍
ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀੜਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਕਰਤੂਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਸਲਾਘਾ ਹੋਇਆ; ਪੀ, ਮਸਤ ਹੋ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ।
ਏਵਾ ਪਾਹਿ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ ਮਨ੍ਦਤੁ ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਾਵृਧਸ੍ਵੋਤ ਗੀਰ੍ਭਿਃ । ਆਵਿਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਕृਣੁਹਿ ਪੀਪਿਹੀषੋ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਰਭਿ ਗਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤृਨ੍ਧਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੀਤਾ; ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵਧ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲ, ਇੰਦਰ।
ਅਰ੍ਵਾਙੇਹਿ ਸੋਮਕਾਮਂ ਤ੍ਵਾਹੁਰਯਂ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਬਾ ਮਦਾਯ । ਉਰੁਵ੍ਯਚਾ ਜਠਰ ਆ ਵृषਸ੍ਵ ਪਿਤੇਵ ਨਃ ਸ਼ृਣੁਹਿ ਹੂਯਮਾਨਃ
ਸੋਮ ਪਿਆਰੇ, ਆਓ ਨੇੜੇ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪੀ ਲੈ। ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਵੱਡਾ ਕਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੈ; ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਆਪੂਰ੍ਣੋ ਅਸ੍ਯ ਕਲਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸੇਕ੍ਤੇਵ ਕੋਸ਼ਂ ਸਿषਿਚੇ ਪਿਬਧ੍ਯੈ । ਸਮੁ ਪ੍ਰਿਯਾ ਆਵਵृਤ੍ਰਨ੍ ਮਦਾਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਿਦਭਿ ਸੋਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਕਲਸ਼ ਭਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਸਵਾਹਾ!—ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੀਣ ਲਈ ਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ; ਸੋਮਾਂ ਨੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਵੋ ਦਸ੍ਮਮृਤੀषਹਂ ਵਸੋਰ੍ਮਨ੍ਦਾਨਮਨ੍ਧਸਃ । ਅਭਿ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਸ੍ਵਸਰੇषੁ ਧੇਨਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਵਾਮਹੇ
ਉਸ ਅਜੋਕੇ, ਅਜਿੱਤ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਢੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਵੀਂ ਸਲਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਦਾਨੁਂ ਤਵਿषੀਭਿਰਾਵृਤਂ ਗਿਰਿਂ ਨ ਪੁਰੁਭੋਜਸਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਵਾਜਂ ਸ਼ਤਿਨਂ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੀਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਦਿਆਲੂ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਗਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਮਿ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਯੇ । ਯੇਨਾ ਯਤਿਭ੍ਯੋ ਭृਗਵੇ ਧਨੇ ਹਿਤੇ ਯੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਕਣ੍ਵਮਾਵਿਥ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਹ ਵਿਰਤਾ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਲੱਭਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭਰਿਗੂਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਕਣਵਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ।
ਯੇਨਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਸृਜੋ ਮਹੀਰਪਸ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृष੍ਣਿ ਤੇ ਸ਼ਵਃ । ਸਦ੍ਯਃ ਸੋ ਅਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਨ ਸਂਨਸ਼ੇ ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਰਨੁਚਕ੍ਰਦੇ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਚਲਾਈਆਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੁਰੰਤ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀਆਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀਆਂ।
ਉਦੁ ਤੇ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾ ਗਿਰ ਸ੍ਤੋਮਾਸ ਈਰਤੇ । ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋ ਧਨਸਾ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤੋਤਯੋ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ਰਥਾ ਇਵ
ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀਆਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ; ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਤਕਾਰ ਦੀਆਂ ਅਟੱਲ ਧਾਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਦੌੜਦੇ ਰਥ।
ਕਣ੍ਵਾ ਇਵ ਭृਗਵਃ ਸੂਰ੍ਯਾ ਇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦ੍ਧੀਤਮਾਨਸ਼ੁਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰ੍ਮਹਯਨ੍ਤ ਆਯਵਃ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਸੋ ਅਸ੍ਵਰਨ੍
ਕਣਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਭਰਿਗੂਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਇਆ।
ਤੁ. ऋਗ੍ਵੇਦਃ [https://sa.wikisource.org/s/13j5 ੩.੩੪]ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਭਿਦਾਤਿਰਦ੍ਦਾਸਮਰ੍ਕੈਰ੍ਵਿਦਦ੍ਵਸੁਰ੍ਦਯਮਾਨੋ ਵਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਜੂਤਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਵਾਵृਧਾਨੋ ਭੂਰਿਦਾਤ੍ਰ ਆਪृਣਦ੍ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ
ਇੰਦਰ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਾਸ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ, ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ; ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੇ।
ਮਖਸ੍ਯ ਤੇ ਤਵਿषਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਜੂਤਿਮਿਯਰ੍ਮਿ ਵਾਚਮਮृਤਾਯ ਭੂषਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮਸਿ ਮਾਨੁषੀਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੈਵੀਨਾਮੁਤ ਪੂਰ੍ਵਯਾਵਾ
ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯਜਨ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਬਾਣੀ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਸਜਾਈ ਹੋਈ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਸਰਤਾਜ ਹੈ।