ਉषਸੇ ਨਃ ਪਰਿ ਦੇਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨਾਗਸਃ । ਉषਾ ਨੋ ਅਹ੍ਨੇ ਆ ਭਜਾਦਹਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਿਭਾਵਰਿ
ਸਾਨੂੰ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਰਾਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਕੇ ਦੇ; ਸਵੇਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਿਨ ਵੰਡੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੱਥ ਨਹੀਂ।
ਅਯੁਤੋऽਹਮਯੁਤੋ ਮ ਆਤ੍ਮਾਯੁਤਂ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਯੁਤਂ ਮੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮ੍ । ਅਯੁਤੋ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣੋऽਯੁਤੋ ਮੇऽਪਾਨੋऽਯੁਤੋ ਮੇ ਵ੍ਯਾਨੋऽਯੁਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਃ
ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਪ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਕੰਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸਾਂਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਾਂਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸਾਂਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸਵੇऽਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂष੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸੂਤ ਆ ਰਭੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਤੋਂ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।
ਕਾਮਸ੍ਤਦਗ੍ਰੇ ਸਮਵਰ੍ਤਤ ਮਨਸੋ ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਦਾਸੀਤ੍। ਸ ਕਾਮ ਕਾਮੇਨ ਬृਹਤਾ ਸਯੋਨੀ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਯਜਮਾਨਾਯ ਧੇਹਿ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਮਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਸੀ। ਹੇ ਇੱਛਾ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਜਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰ।
ਤ੍ਵਂ ਕਾਮ ਸਹਸਾਸਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਵਿਭੁਰ੍ਵਿਭਾਵਾ ਸਖ ਆ ਸਖੀਯਤੇ । ਤ੍ਵਮੁਗ੍ਰਃ ਪृਤਨਾਸੁ ਸਸਹਿਃ ਸਹ ਓਜੋ ਯਜਮਾਨਾਯ ਧੇਹਿ
ਤੂੰ ਇੱਛਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਦੂਰਾਚ੍ਚਕਮਾਨਾਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਣਾਯਾਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਆਸ੍ਮਾ ਅਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਆਸ਼ਾਃ ਕਾਮੇਨਾਜਨਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਃ
ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਕਾਮੇਨ ਮਾ ਕਾਮ ਆਗਨ੍ ਹृਦਯਾਦ੍ਧृਦਯਂ ਪਰਿ । ਯਦਮੀषਾਮਦੋ ਮਨਸ੍ਤਦੈਤੂਪ ਮਾਮਿਹ
ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦਿਲ ਤੋਂ ਦਿਲ ਆਵੇ; ਜੋ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਸੋਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਯਤ੍ਕਾਮ ਕਾਮਯਮਾਨਾ ਇਦਂ ਕृਣ੍ਮਸਿ ਤੇ ਹਵਿਃ । ਤਨ੍ ਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮृਧ੍ਯਤਾਮਥੈਤਸ੍ਯ ਹਵਿषੋ ਵੀਹਿ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਇੱਛਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਥੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਾਡੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸੁਆਹਾ।
ਕਾਲੋ ਅਸ਼੍ਵੋ ਵਹਤਿ ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਅਜਰੋ ਭੂਰਿਰੇਤਾਃ । ਤਮਾ ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਕਵਯੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਕਾਲ, ਸੱਤ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੁਢਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ, ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤ ਚਕ੍ਰਾਨ੍ ਵਹਤਿ ਕਾਲ ਏष ਸਪ੍ਤਾਸ੍ਯ ਨਾਭੀਰਮृਤਂ ਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ । ਸ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਞ੍ਜਤ੍ਕਾਲਃ ਸ ਈਯਤੇ ਪ੍ਰਥਮੋ ਨੁ ਦੇਵਃ
ਇਹ ਕਾਲ ਸੱਤ ਚੱਕਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਮੂੰਹ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਅਮਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧੁਰਾ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਾਲ, ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਃ ਕੁਮ੍ਭੋऽਧਿ ਕਾਲ ਆਹਿਤਸ੍ਤਂ ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਬਹੁਧਾ ਨੁ ਸਨ੍ਤਮ੍ । ਸ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਕਾਲਂ ਤਮਾਹੁਃ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍
ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਕਾਲ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਾਲ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਏਵ ਸਂ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਾਭਰਤ੍ਸ ਏਵ ਸਂ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪਰ੍ਯੈਤ੍। ਪਿਤਾ ਸਨ੍ਨ੍ ਅਭਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਏषਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਰਮਸ੍ਤਿ ਤੇਜਃ
ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਨਣ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕਾਲੋऽਮੂਂ ਦਿਵਮਜਨਯਤ੍ਕਾਲ ਇਮਾਃ ਪृਥਿਵੀਰੁਤ । ਕਾਲੇ ਹ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਚੇषਿਤਂ ਹ ਵਿ ਤਿष੍ਠਤੇ
ਕਾਲ ਨੇ ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਕਾਲ ਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ, ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕਾਲੋ ਭੂਤਿਮਸृਜਤ ਕਾਲੇ ਤਪਤਿ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਕਾਲੇ ਹ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਕਾਲੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਾਲ ਨੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਤਪਦਾ ਹੈ। ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਅੱਖ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਮਨਃ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਣਃ ਕਾਲੇ ਨਾਮ ਸਮਾਹਿਤਮ੍ । ਕਾਲੇਨ ਸਰ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯਾਗਤੇਨ ਪ੍ਰਜਾ ਇਮਾਃ
ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਮਨ ਹੈ, ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸਾਸ ਹੈ, ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਇਕੱਠਾ ਹੈ। ਕਾਲ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲੇ ਤਪਃ ਕਾਲੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਕਾਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਮਾਹਿਤਮ੍ । ਕਾਲੋ ਹ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯਃ ਪਿਤਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਹੈ, ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾਪਣ ਹੈ, ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਇਕੱਠਾ ਹੈ। ਕਾਲ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣਿਆ।
ਤੇਨੇषਿਤਂ ਤੇਨ ਜਾਤਂ ਤਦੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਕਾਲੋ ਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਕਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਜਾ ਅਸृਜਤ ਕਾਲੋ ਅਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਕਾਲਾਤ੍ਤਪਃ ਕਾਲਾਦਜਾਯਤ
ਕਾਲ ਨੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਸਵੈ-ਭੂ ਕਸ਼ਯਪ ਕਾਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤਪ ਵੀ ਕਾਲ ਤੋਂ।
ਕਾਲਾਦਾਪਃ ਸਮਭਵਨ੍ ਕਾਲਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਪੋ ਦਿਸ਼ਃ । ਕਾਲੇਨੋਦੇਤਿ ਸੂਰ੍ਯਃ ਕਾਲੇ ਨਿ ਵਿਸ਼ਤੇ ਪੁਨਃ
ਕਾਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਕਾਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮ, ਤਪ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ। ਕਾਲ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁੜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇਨ ਵਾਤਃ ਪਵਤੇ ਕਾਲੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ । ਦ੍ਯੌਰ੍ਮਹੀ ਕਾਲ ਆਹਿਤਾ
ਕਾਲ ਨਾਲ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਕਾਲ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।
ਕਾਲੋ ਹ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰੋ ਅਜਨਯਤ੍ਪੁਰਾ । ਕਾਲਾਦृਚਃ ਸਮਭਵਨ੍ ਯਜੁਃ ਕਾਲਾਦਜਾਯਤ
ਸਮਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਕੁਝ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਰਿਗ-ਵੈਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਪਜੇ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਯਜੁਰ-ਵੈਦ ਜਨਮਿਆ।
ਕਾਲੋ ਯਜ੍ਞਂ ਸਮੈਰਯਦ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਭਾਗਮਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਕਾਲੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਃ ਕਾਲੇ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਸਮਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਡੋਲ ਹਨ।
ਕਾਲੇऽਯਮਙ੍ਗਿਰਾ ਦੇਵੋऽਥਰ੍ਵਾ ਚਾਧਿ ਤਿष੍ਠਤਃ । ਇਮਂ ਚ ਲੋਕਂ ਪਰਮਂ ਚ ਲੋਕਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿਧृਤੀਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਅਭਿਜਿਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਾਲਃ ਸ ਈਯਤੇ ਪਰਮੋ ਨੁ ਦੇਵਃ
ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗਿਰਸ ਤੇ ਅਥਰਵਨ ਦੇਵਤਾ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲੋਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਨੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰਿਂਰਾਤ੍ਰਿਮਪ੍ਰਯਾਤਂ ਭਰਨ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਾਯੇਵ ਤਿष੍ਠਤੇ ਘਾਸਮਸ੍ਮੈ । ਰਾਯਸ੍ਪੋषੇਣ ਸਮਿषਾ ਮਦਨ੍ਤੋ ਮਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਿਵੇਸ਼ਾ ਰਿषਾਮ
ਹਰ ਰਾਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਚਾਰਾ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਯਾ ਤੇ ਵਸੋਰ੍ਵਾਤ ਇषੁਃ ਸਾ ਤ ਏषਾ ਤਯਾ ਨੋ ਮृਡ । ਰਾਯਸ੍ਪੋषੇਣ ਸਮਿषਾ ਮਦਨ੍ਤੋ ਮਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਿਵੇਸ਼ਾ ਰਿषਾਮ
ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਤੇਰੀ ਹੀ ਰਹੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ। ਦੌਲਤ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸਾਯਂਸਾਯਂ ਗृਹਪਤਿਰ੍ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਾਤਃਪ੍ਰਾਤਃ ਸੌਮਨਸਸ੍ਯ ਦਾਤਾ । ਵਸੋਰ੍ਵਸੋਰ੍ਵਸੁਦਾਨ ਏਧਿ ਵਯਂ ਤ੍ਵੇਨ੍ਧਾਨਾਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਪੁषੇਮ
ਹਰ ਸ਼ਾਮ, ਹੇ ਅੱਗ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ; ਹਰ ਸਵੇਰ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਫਲਦੇ-ਫੁਲਦੇ ਰਹੀਏ।
ਪ੍ਰਾਤਃਪ੍ਰਾਤਰ੍ਗृਹਪਤਿਰ੍ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਾਯਂਸਾਯਂ ਸੌਮਨਸਸ੍ਯ ਦਾਤਾ । ਵਸੋਰ੍ਵਸੋਰ੍ਵਸੁਦਾਨ ਏਧੀਨ੍ਧਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਂਹਿਮਾ ऋਧੇਮ
ਹਰ ਸਵੇਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ; ਹਰ ਸ਼ਾਮ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਜੜਿਆਂ ਤੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰ ਸਕੀਏ।
ਅਪਸ਼੍ਚਾ ਦਗ੍ਧਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਭੂਯਾਸਮ੍ । ਅਨ੍ਨਾਦਾਯਾਨ੍ਨਪਤਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਨਮੋ ਅਗ੍ਨਯੇ । ਸਭ੍ਯਃ ਸਭਾਂ ਮੇ ਪਾਹਿ ਯੇ ਚ ਸਭ੍ਯਾਃ ਸਭਾਸਦਃ
ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣਾਂ। ਅੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅੰਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭਾ, ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਜੋ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਭਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯੁਰ੍ਵ੍ਯਸ਼੍ਨਵਨ੍ । ਅਹਰਹਰ੍ਬਲਿਮਿਤ੍ਤੇ ਹਰਨ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਾਯੇਵ ਤਿष੍ਠਤੇ ਘਾਸਮਗ੍ਨੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਨਾਪਤ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਚਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਯਮਸ੍ਯ ਲੋਕਾਦਧ੍ਯਾ ਬਭੂਵਿਥ ਪ੍ਰਮਦਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰ ਯੁਨਕ੍ਸ਼ਿ ਧੀਰਃ । ਏਕਾਕਿਨਾ ਸਰਥਂ ਯਾਸਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਮਿਮਾਨੋ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਯੋਨੌ
ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉਭਰਿਆ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੂੰ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਲਾ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ।