ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਹ ਨਾਮ ਦਧਿषੇ ਮਮ ਦਿਪ੍ਸਨ੍ਤਿ ਯੇ ਧਨਾ । ਰਾਤ੍ਰੀਹਿ ਤਾਨ੍ ਅਸੁਤਪਾ ਯ ਸ੍ਤੇਨੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਪੁਨਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ 'ਸ਼ਾਂਤ' ਨਾਮ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਜਾਗਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਭਦ੍ਰਾਸਿ ਰਾਤ੍ਰਿ ਚਮਸੋ ਨ ਵਿष੍ਟੋ ਵਿष੍ਵਙ੍ਗੋਰੂਪਂ ਯੁਵਤਿਰ੍ਬਿਭਰ੍षਿ । ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਤੀ ਮੇ ਉਸ਼ਤੀ ਵਪੂਮ੍षਿ ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਮਮੁਕ੍ਥਾਃ
ਤੂੰ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਰਾਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਲਾ ਉਲਟਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਨੌਜਵਾਨੀ, ਤੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।
ਯੋ ਅਦ੍ਯ ਸ੍ਤੇਨ ਆਯਤ੍ਯਘਾਯੁਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਰਿਪੁਃ । ਰਾਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਤ੍ਯ ਪ੍ਰ ਗ੍ਰੀਵਾਃ ਪ੍ਰ ਸ਼ਿਰੋ ਹਨਤ੍
ਜੋ ਅੱਜ ਚੋਰ, ਪਾਪੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਵੈਰੀ ਹੈ—ਰਾਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਜੇ।
ਪ੍ਰ ਪਾਦੌ ਨ ਯਥਾਯਤਿ ਪ੍ਰ ਹਸ੍ਤੌ ਨ ਯਥਾਸ਼ਿषਤ੍। ਯੋ ਮਲਿਮ੍ਲੁਰੁਪਾਯਤਿ ਸ ਸਂਪਿष੍ਟੋ ਅਪਾਯਤਿ । ਅਪਾਯਤਿ ਸ੍ਵਪਾਯਤਿ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣਾਵਪਾਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਚੱਲਣ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ; ਜੋ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਧ ਰਾਤ੍ਰਿ ਤृष੍ਟਧੂਮਮਸ਼ੀਰ੍षਾਣਮਹਿਂ ਕृਣੁ । ਅਕ੍ਸ਼ੌ ਵृਕਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਹ੍ਯਾਸ੍ਤੇਨ ਤਂ ਦ੍ਰੁਪਦੇ ਜਹਿ
ਹੁਣ, ਰਾਤ, ਤਿੰਨ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰ ਰਹਿਤ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀਨ ਕਰ ਦੇ; ਭੇੜੀਏ ਦੇ ਜੂਏ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ, ਤੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇ।
ਯੇ ਤੇ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨਡ੍ਵਾਹਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਾਃ ਸ੍ਵਾਸ਼ਵਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਪਾਰਯਾਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਜੋ ਬਲਦ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ—ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ।
ਰਾਤ੍ਰਿਂਰਾਤ੍ਰਿਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਰੇਮ ਤਨ੍ਵਾ ਵਯਮ੍ । ਗਮ੍ਭੀਰਮਪ੍ਲਵਾ ਇਵ ਨ ਤਰੇਯੁਰਰਾਤਯਃ
ਰਾਤ ਦਰ ਰਾਤ, ਬਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ; ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਡੁੱਬਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਹਿਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਲੰਘ ਸਕਣ।
ਯਥਾ ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਕਃ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਨ੍ ਅਪਵਾਨ੍ ਨਾਨੁਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਏਵਾ ਰਾਤ੍ਰਿ ਪ੍ਰ ਪਾਤਯ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਮਭ੍ਯਘਾਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਡੰਢਾ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਐਸੇ ਹੀ, ਰਾਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪ ਸ੍ਤੇਨਂ ਵਾਸਯੋ ਗੋਅਜਮੁਤ ਤਸ੍ਕਰਮ੍ । ਅਥੋ ਯੋ ਅਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਿਰੋऽਭਿਧਾਯ ਨਿਨੀषਤਿ
ਚੋਰ, ਗਾਂ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਲੁੱਟੇਰਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰਿ ਸੁਭਗੇ ਵਿਭਜਨ੍ਤ੍ਯਯੋ ਵਸੁ । ਯਦੇਤਦਸ੍ਮਾਨ੍ ਭੋਜਯ ਯਥੇਦਨ੍ਯਾਨ੍ ਉਪਾਯਸਿ
ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ, ਸੁਭ ਰਾਤ, ਅੱਜ ਵੰਡ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਖਵਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਂਦੀ ਹੈ—
ਉषਸੇ ਨਃ ਪਰਿ ਦੇਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨਾਗਸਃ । ਉषਾ ਨੋ ਅਹ੍ਨੇ ਆ ਭਜਾਦਹਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਿਭਾਵਰਿ
ਸਾਨੂੰ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਰਾਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਕੇ ਦੇ; ਸਵੇਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਿਨ ਵੰਡੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੱਥ ਨਹੀਂ।
ਅਯੁਤੋऽਹਮਯੁਤੋ ਮ ਆਤ੍ਮਾਯੁਤਂ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਯੁਤਂ ਮੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮ੍ । ਅਯੁਤੋ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣੋऽਯੁਤੋ ਮੇऽਪਾਨੋऽਯੁਤੋ ਮੇ ਵ੍ਯਾਨੋऽਯੁਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਃ
ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਪ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਕੰਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸਾਂਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਾਂਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸਾਂਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸਵੇऽਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂष੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸੂਤ ਆ ਰਭੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਤੋਂ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।
ਕਾਮਸ੍ਤਦਗ੍ਰੇ ਸਮਵਰ੍ਤਤ ਮਨਸੋ ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਦਾਸੀਤ੍। ਸ ਕਾਮ ਕਾਮੇਨ ਬृਹਤਾ ਸਯੋਨੀ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਯਜਮਾਨਾਯ ਧੇਹਿ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਮਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਸੀ। ਹੇ ਇੱਛਾ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਜਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰ।
ਤ੍ਵਂ ਕਾਮ ਸਹਸਾਸਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਵਿਭੁਰ੍ਵਿਭਾਵਾ ਸਖ ਆ ਸਖੀਯਤੇ । ਤ੍ਵਮੁਗ੍ਰਃ ਪृਤਨਾਸੁ ਸਸਹਿਃ ਸਹ ਓਜੋ ਯਜਮਾਨਾਯ ਧੇਹਿ
ਤੂੰ ਇੱਛਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਦੂਰਾਚ੍ਚਕਮਾਨਾਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਣਾਯਾਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਆਸ੍ਮਾ ਅਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਆਸ਼ਾਃ ਕਾਮੇਨਾਜਨਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਃ
ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਕਾਮੇਨ ਮਾ ਕਾਮ ਆਗਨ੍ ਹृਦਯਾਦ੍ਧृਦਯਂ ਪਰਿ । ਯਦਮੀषਾਮਦੋ ਮਨਸ੍ਤਦੈਤੂਪ ਮਾਮਿਹ
ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦਿਲ ਤੋਂ ਦਿਲ ਆਵੇ; ਜੋ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਸੋਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਯਤ੍ਕਾਮ ਕਾਮਯਮਾਨਾ ਇਦਂ ਕृਣ੍ਮਸਿ ਤੇ ਹਵਿਃ । ਤਨ੍ ਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮृਧ੍ਯਤਾਮਥੈਤਸ੍ਯ ਹਵਿषੋ ਵੀਹਿ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਇੱਛਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਥੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਾਡੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸੁਆਹਾ।
ਕਾਲੋ ਅਸ਼੍ਵੋ ਵਹਤਿ ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਅਜਰੋ ਭੂਰਿਰੇਤਾਃ । ਤਮਾ ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਕਵਯੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਕਾਲ, ਸੱਤ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੁਢਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ, ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤ ਚਕ੍ਰਾਨ੍ ਵਹਤਿ ਕਾਲ ਏष ਸਪ੍ਤਾਸ੍ਯ ਨਾਭੀਰਮृਤਂ ਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ । ਸ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਞ੍ਜਤ੍ਕਾਲਃ ਸ ਈਯਤੇ ਪ੍ਰਥਮੋ ਨੁ ਦੇਵਃ
ਇਹ ਕਾਲ ਸੱਤ ਚੱਕਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਮੂੰਹ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਅਮਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧੁਰਾ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਾਲ, ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਃ ਕੁਮ੍ਭੋऽਧਿ ਕਾਲ ਆਹਿਤਸ੍ਤਂ ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਬਹੁਧਾ ਨੁ ਸਨ੍ਤਮ੍ । ਸ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਕਾਲਂ ਤਮਾਹੁਃ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍
ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਕਾਲ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਾਲ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਏਵ ਸਂ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਾਭਰਤ੍ਸ ਏਵ ਸਂ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪਰ੍ਯੈਤ੍। ਪਿਤਾ ਸਨ੍ਨ੍ ਅਭਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਏषਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਰਮਸ੍ਤਿ ਤੇਜਃ
ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਨਣ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕਾਲੋऽਮੂਂ ਦਿਵਮਜਨਯਤ੍ਕਾਲ ਇਮਾਃ ਪृਥਿਵੀਰੁਤ । ਕਾਲੇ ਹ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਚੇषਿਤਂ ਹ ਵਿ ਤਿष੍ਠਤੇ
ਕਾਲ ਨੇ ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਕਾਲ ਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ, ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕਾਲੋ ਭੂਤਿਮਸृਜਤ ਕਾਲੇ ਤਪਤਿ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਕਾਲੇ ਹ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਕਾਲੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਾਲ ਨੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਤਪਦਾ ਹੈ। ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਅੱਖ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਮਨਃ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਣਃ ਕਾਲੇ ਨਾਮ ਸਮਾਹਿਤਮ੍ । ਕਾਲੇਨ ਸਰ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯਾਗਤੇਨ ਪ੍ਰਜਾ ਇਮਾਃ
ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਮਨ ਹੈ, ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸਾਸ ਹੈ, ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਇਕੱਠਾ ਹੈ। ਕਾਲ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲੇ ਤਪਃ ਕਾਲੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਕਾਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਮਾਹਿਤਮ੍ । ਕਾਲੋ ਹ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯਃ ਪਿਤਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਹੈ, ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾਪਣ ਹੈ, ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਇਕੱਠਾ ਹੈ। ਕਾਲ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣਿਆ।
ਤੇਨੇषਿਤਂ ਤੇਨ ਜਾਤਂ ਤਦੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਕਾਲੋ ਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਕਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਜਾ ਅਸृਜਤ ਕਾਲੋ ਅਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਕਾਲਾਤ੍ਤਪਃ ਕਾਲਾਦਜਾਯਤ
ਕਾਲ ਨੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਸਵੈ-ਭੂ ਕਸ਼ਯਪ ਕਾਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤਪ ਵੀ ਕਾਲ ਤੋਂ।
ਕਾਲਾਦਾਪਃ ਸਮਭਵਨ੍ ਕਾਲਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਪੋ ਦਿਸ਼ਃ । ਕਾਲੇਨੋਦੇਤਿ ਸੂਰ੍ਯਃ ਕਾਲੇ ਨਿ ਵਿਸ਼ਤੇ ਪੁਨਃ
ਕਾਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਕਾਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮ, ਤਪ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ। ਕਾਲ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁੜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇਨ ਵਾਤਃ ਪਵਤੇ ਕਾਲੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ । ਦ੍ਯੌਰ੍ਮਹੀ ਕਾਲ ਆਹਿਤਾ
ਕਾਲ ਨਾਲ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਕਾਲ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।