ਯਤ੍ਕਿਂ ਚੇਦਂ ਪਤਯਤਿ ਯਤ੍ਕਿਂ ਚੇਦਂ ਸਰੀਸृਪਮ੍ । ਯਤ੍ਕਿਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਯਾਸਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਾਤ੍ਰਿ ਪਾਹਿ ਨਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਰੇਂਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਹੈ—ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ, ਰਾਤ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।
ਸਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਹਿ ਸਾ ਪੁਰਃ ਸੋਤ੍ਤਰਾਦਧਰਾਦੁਤ । ਗੋਪਾਯ ਨੋ ਵਿਭਾਵਰਿ ਸ੍ਤੋਤਾਰਸ੍ਤ ਇਹ ਸ੍ਮਸਿ
ਪਿੱਛੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਵੀ। ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਗਾਇਕ ਹਾਂ।
ਯੇ ਰਾਤ੍ਰਿਮਨੁਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚ ਭੂਤੇषੁ ਜਾਗ੍ਰਤਿ । ਪਸ਼ੂਨ੍ ਯੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨ ਆਤ੍ਮਸੁ ਜਾਗ੍ਰਤਿ ਤੇ ਨਃ ਪਸ਼ੁषੁ ਜਾਗ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ 'ਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦ ਵੈ ਰਾਤ੍ਰਿ ਤੇ ਨਾਮ ਘृਤਾਚੀ ਨਾਮ ਵਾ ਅਸਿ । ਤਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਵੇਦ ਸਾ ਨੋ ਵਿਤ੍ਤੇऽਧਿ ਜਾਗ੍ਰਤਿ
ਰਾਤ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ—ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਭਰਦਵਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਸਾਡੇ ਧਨ 'ਤੇ ਜਾਗਦੀ ਰਹੇ।
ਇषਿਰਾ ਯੋषਾ ਯੁਵਤਿਰ੍ਦਮੂਨਾ ਰਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਰ੍ਭਗਸ੍ਯ । ਅਸ਼੍ਵਕ੍ਸ਼ਭਾ ਸੁਹਵਾ ਸਂਭृਤਸ਼੍ਰੀਰਾ ਪਪ੍ਰੌ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਮਹਿਤ੍ਵਾ
ਚਲਾਕ ਕੁੜੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ, ਜੋ ਸਾਵਿਤਰ ਅਤੇ ਭਗਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਰੁਹਦ੍ਗਮ੍ਭਿਰੋ ਵਰ੍षਿष੍ਠਮਰੁਹਨ੍ਤ ਸ਼੍ਰਵਿष੍ਠਾਃ । ਉਸ਼ਤੀ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨੁ ਸਾ ਭਦ੍ਰਾਭਿ ਤਿष੍ਠਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਇਵ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਰਾ ਗਈ ਹੈ, ਗਹਿਰੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੋਈ, ਭਲਾਈਆਂ ਨਾਲ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ।
ਵਰ੍ਯੇ ਵਨ੍ਦੇ ਸੁਭਗੇ ਸੁਜਾਤ ਆਜਗਨ੍ ਰਾਤ੍ਰਿ ਸੁਮਨਾ ਇਹ ਸ੍ਯਾਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨਰ੍ਯਾਣਿ ਜਾਤਾ ਅਥੋ ਯਾਨਿ ਗਵ੍ਯਾਨਿ ਪੁष੍ਟ੍ਯਾ
ਮੈਂ ਵਧੀਆ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ।
ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯੁਸ਼ਤੀ ਪੀਂषਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵੀਪਿਨੋ ਵਰ੍ਚ ਆ ਦਦੇ । ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਬ੍ਰਧ੍ਨਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਮਾਯੁਂ ਪੁਰੁ ਰੂਪਾਣਿ ਕृਣੁषੇ ਵਿਭਾਤੀ
ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ ਨੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚੀਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਾਘ ਤੇ ਤਿਪੁੰਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਲਈ ਹੈ; ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਕਈ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮਨੁਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਹਿਮਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਸੁਹਵਾ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ । ਅਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਮਸ੍ਯ ਸੁਭਗੇ ਨਿ ਬੋਧ ਯੇਨ ਤ੍ਵਾ ਵਨ੍ਦੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ
ਸੁਭ ਰਾਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਠੰਡੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਇਆਲੂ ਹੋਵੇ। ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਰਾਤ, ਇਸ ਭਜਨ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਤੋਮਸ੍ਯ ਨੋ ਵਿਭਾਵਰਿ ਰਾਤ੍ਰਿ ਰਾਜੇਵ ਜੋषਸੇ । ਅਸਾਮ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾ ਭਵਾਮ ਸਰ੍ਵਵੇਦਸੋ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਨ੍ਤੀਰਨੂषਸਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਹ ਨਾਮ ਦਧਿषੇ ਮਮ ਦਿਪ੍ਸਨ੍ਤਿ ਯੇ ਧਨਾ । ਰਾਤ੍ਰੀਹਿ ਤਾਨ੍ ਅਸੁਤਪਾ ਯ ਸ੍ਤੇਨੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਪੁਨਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ 'ਸ਼ਾਂਤ' ਨਾਮ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਜਾਗਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਭਦ੍ਰਾਸਿ ਰਾਤ੍ਰਿ ਚਮਸੋ ਨ ਵਿष੍ਟੋ ਵਿष੍ਵਙ੍ਗੋਰੂਪਂ ਯੁਵਤਿਰ੍ਬਿਭਰ੍षਿ । ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਤੀ ਮੇ ਉਸ਼ਤੀ ਵਪੂਮ੍षਿ ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਮਮੁਕ੍ਥਾਃ
ਤੂੰ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਰਾਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਲਾ ਉਲਟਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਨੌਜਵਾਨੀ, ਤੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।
ਯੋ ਅਦ੍ਯ ਸ੍ਤੇਨ ਆਯਤ੍ਯਘਾਯੁਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਰਿਪੁਃ । ਰਾਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਤ੍ਯ ਪ੍ਰ ਗ੍ਰੀਵਾਃ ਪ੍ਰ ਸ਼ਿਰੋ ਹਨਤ੍
ਜੋ ਅੱਜ ਚੋਰ, ਪਾਪੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਵੈਰੀ ਹੈ—ਰਾਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਜੇ।
ਪ੍ਰ ਪਾਦੌ ਨ ਯਥਾਯਤਿ ਪ੍ਰ ਹਸ੍ਤੌ ਨ ਯਥਾਸ਼ਿषਤ੍। ਯੋ ਮਲਿਮ੍ਲੁਰੁਪਾਯਤਿ ਸ ਸਂਪਿष੍ਟੋ ਅਪਾਯਤਿ । ਅਪਾਯਤਿ ਸ੍ਵਪਾਯਤਿ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣਾਵਪਾਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਚੱਲਣ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ; ਜੋ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਧ ਰਾਤ੍ਰਿ ਤृष੍ਟਧੂਮਮਸ਼ੀਰ੍षਾਣਮਹਿਂ ਕृਣੁ । ਅਕ੍ਸ਼ੌ ਵृਕਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਹ੍ਯਾਸ੍ਤੇਨ ਤਂ ਦ੍ਰੁਪਦੇ ਜਹਿ
ਹੁਣ, ਰਾਤ, ਤਿੰਨ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰ ਰਹਿਤ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀਨ ਕਰ ਦੇ; ਭੇੜੀਏ ਦੇ ਜੂਏ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ, ਤੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇ।
ਯੇ ਤੇ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨਡ੍ਵਾਹਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਾਃ ਸ੍ਵਾਸ਼ਵਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਪਾਰਯਾਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਜੋ ਬਲਦ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ—ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ।
ਰਾਤ੍ਰਿਂਰਾਤ੍ਰਿਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਰੇਮ ਤਨ੍ਵਾ ਵਯਮ੍ । ਗਮ੍ਭੀਰਮਪ੍ਲਵਾ ਇਵ ਨ ਤਰੇਯੁਰਰਾਤਯਃ
ਰਾਤ ਦਰ ਰਾਤ, ਬਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ; ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਡੁੱਬਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਹਿਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਲੰਘ ਸਕਣ।
ਯਥਾ ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਕਃ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਨ੍ ਅਪਵਾਨ੍ ਨਾਨੁਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਏਵਾ ਰਾਤ੍ਰਿ ਪ੍ਰ ਪਾਤਯ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਮਭ੍ਯਘਾਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਡੰਢਾ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਐਸੇ ਹੀ, ਰਾਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪ ਸ੍ਤੇਨਂ ਵਾਸਯੋ ਗੋਅਜਮੁਤ ਤਸ੍ਕਰਮ੍ । ਅਥੋ ਯੋ ਅਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਿਰੋऽਭਿਧਾਯ ਨਿਨੀषਤਿ
ਚੋਰ, ਗਾਂ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਲੁੱਟੇਰਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰਿ ਸੁਭਗੇ ਵਿਭਜਨ੍ਤ੍ਯਯੋ ਵਸੁ । ਯਦੇਤਦਸ੍ਮਾਨ੍ ਭੋਜਯ ਯਥੇਦਨ੍ਯਾਨ੍ ਉਪਾਯਸਿ
ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ, ਸੁਭ ਰਾਤ, ਅੱਜ ਵੰਡ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਖਵਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਂਦੀ ਹੈ—
ਉषਸੇ ਨਃ ਪਰਿ ਦੇਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨਾਗਸਃ । ਉषਾ ਨੋ ਅਹ੍ਨੇ ਆ ਭਜਾਦਹਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਿਭਾਵਰਿ
ਸਾਨੂੰ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਰਾਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਕੇ ਦੇ; ਸਵੇਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਿਨ ਵੰਡੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੱਥ ਨਹੀਂ।
ਅਯੁਤੋऽਹਮਯੁਤੋ ਮ ਆਤ੍ਮਾਯੁਤਂ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਯੁਤਂ ਮੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮ੍ । ਅਯੁਤੋ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣੋऽਯੁਤੋ ਮੇऽਪਾਨੋऽਯੁਤੋ ਮੇ ਵ੍ਯਾਨੋऽਯੁਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਃ
ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਪ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਕੰਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸਾਂਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਾਂਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸਾਂਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸਵੇऽਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂष੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸੂਤ ਆ ਰਭੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਤੋਂ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।
ਕਾਮਸ੍ਤਦਗ੍ਰੇ ਸਮਵਰ੍ਤਤ ਮਨਸੋ ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਦਾਸੀਤ੍। ਸ ਕਾਮ ਕਾਮੇਨ ਬृਹਤਾ ਸਯੋਨੀ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਯਜਮਾਨਾਯ ਧੇਹਿ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਮਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ ਸੀ। ਹੇ ਇੱਛਾ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਜਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰ।
ਤ੍ਵਂ ਕਾਮ ਸਹਸਾਸਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਵਿਭੁਰ੍ਵਿਭਾਵਾ ਸਖ ਆ ਸਖੀਯਤੇ । ਤ੍ਵਮੁਗ੍ਰਃ ਪृਤਨਾਸੁ ਸਸਹਿਃ ਸਹ ਓਜੋ ਯਜਮਾਨਾਯ ਧੇਹਿ
ਤੂੰ ਇੱਛਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਦੂਰਾਚ੍ਚਕਮਾਨਾਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਣਾਯਾਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਆਸ੍ਮਾ ਅਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਆਸ਼ਾਃ ਕਾਮੇਨਾਜਨਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਃ
ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਕਾਮੇਨ ਮਾ ਕਾਮ ਆਗਨ੍ ਹृਦਯਾਦ੍ਧृਦਯਂ ਪਰਿ । ਯਦਮੀषਾਮਦੋ ਮਨਸ੍ਤਦੈਤੂਪ ਮਾਮਿਹ
ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦਿਲ ਤੋਂ ਦਿਲ ਆਵੇ; ਜੋ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਸੋਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਯਤ੍ਕਾਮ ਕਾਮਯਮਾਨਾ ਇਦਂ ਕृਣ੍ਮਸਿ ਤੇ ਹਵਿਃ । ਤਨ੍ ਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮृਧ੍ਯਤਾਮਥੈਤਸ੍ਯ ਹਵਿषੋ ਵੀਹਿ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਇੱਛਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਥੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਾਡੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸੁਆਹਾ।
ਕਾਲੋ ਅਸ਼੍ਵੋ ਵਹਤਿ ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਅਜਰੋ ਭੂਰਿਰੇਤਾਃ । ਤਮਾ ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਕਵਯੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਕਾਲ, ਸੱਤ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੁਢਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ, ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤ ਚਕ੍ਰਾਨ੍ ਵਹਤਿ ਕਾਲ ਏष ਸਪ੍ਤਾਸ੍ਯ ਨਾਭੀਰਮृਤਂ ਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ । ਸ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਞ੍ਜਤ੍ਕਾਲਃ ਸ ਈਯਤੇ ਪ੍ਰਥਮੋ ਨੁ ਦੇਵਃ
ਇਹ ਕਾਲ ਸੱਤ ਚੱਕਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਮੂੰਹ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਅਮਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧੁਰਾ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਾਲ, ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।