ਨ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਨ ਯੋਯੁਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਸ੍ਯਾਂ ਨਿ ਵਿਸ਼ਤੇ ਯਦੇਜਤਿ । ਅਰਿष੍ਟਾਸਸ੍ਤ ਉਰ੍ਵਿ ਤਮਸ੍ਵਤਿ ਰਾਤ੍ਰਿ ਪਾਰਮਸ਼ੀਮਹਿ ਭਦ੍ਰੇ ਪਾਰਮਸ਼ੀਮਹਿ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੇਰਾ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਨਵੀਂ ਰੂਪ। ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਦੀ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਪਾਸੇ ਬਿਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚ ਜਾਈਏ, ਚੰਗੇ ਪਾਸੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਈਏ।
ਯੇ ਤੇ ਰਾਤ੍ਰਿ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸੋ ਦ੍ਰष੍ਟਾਰੋ ਨਵਤਿਰ੍ਨਵ । ਅਸ਼ੀਤਿਃ ਸਨ੍ਤ੍ਯष੍ਟਾ ਉਤੋ ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਦਰਸ਼ਕ, ਰਾਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਹਨ—ਉਹ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ, ਨਵਾਂਵੇ ਹਨ; ਅਠਾਸੀ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਤ ਸੱਤ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵੀ।
षष੍ਟਿਸ਼੍ਚ षਟ੍ਚ ਰੇਵਤਿ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਪਞ੍ਚ ਸੁਮ੍ਨਯਿ । ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਵਾਜਿਨਿ
ਛਿਆਠ ਤੇ ਛੇ, ਚਮਕਦਾਰ; ਪੰਜਾਹ ਤੇ ਪੰਜ, ਦਇਆਲੂ; ਚਉਂਤਾਲੀ ਤੇ ਚਾਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ; ਤੇ ਤੈਂਤੀ, ਤਾਕਤਵਰ।
ਦ੍ਵੌ ਚ ਤੇ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚ ਤੇ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ਾਵਮਾਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਪਾਯੁਭਿਰ੍ਨੁ ਪਾਹਿ ਦੁਹਿਤਰ੍ਦਿਵਃ
ਦੋ ਤੇ ਵੀਹ, ਰਾਤ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਗਿਆਰਾਂ ਆਖਰੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਮਾਕਿਰ੍ਨੋ ਅਘਸ਼ਂਸ ਈਸ਼ਤ ਮਾ ਨੋ ਦੁਃਸ਼ਂਸ ਈਸ਼ਤ । ਮਾ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਗਵਾਂ ਸ੍ਤੇਨੋ ਮਾਵੀਨਾਂ ਵृਕ ਈਸ਼ਤ
ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ—ਕੋਈ ਮੰਦ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਾ ਜਮਾਵੇ, ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਾ ਜਮਾਵੇ। ਅੱਜ ਗਾਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਭੇਡਾਂ ਦਾ ਬਘੇਰਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਾ ਜਮਾਵੇ।
ਮਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤਸ੍ਕਰੋ ਮਾ ਨृਣਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯਃ । ਪਰਮੇਭਿਃ ਪਥਿਭਿ ਸ੍ਤੇਨੋ ਧਾਵਤੁ ਤਸ੍ਕਰਃ । ਪਰੇਣ ਦਤ੍ਵਤੀ ਰਜ੍ਜੁਃ ਪਰੇਣਾਘਾਯੁਰਰ੍षਤੁ
ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਚੋਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭੂਤ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਾ ਜਮਾਵੇ। ਚੋਰ ਦੂਰਲੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਭੱਜ ਜਾਵੇ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਰੱਸੀ ਉਸਨੂੰ ਬਾਂਧੇ, ਮੰਦ ਕਰਤੂ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਅਧ ਰਾਤ੍ਰਿ ਤृष੍ਟਧੂਮਮਸ਼ੀਰ੍षਾਣਮਹਿਂ ਕृਣੁ । ਹਨੂ ਵृਕਸ੍ਯ ਜਮ੍ਭਯਾ ਸ੍ਤੇਨਂ ਦ੍ਰੁਪਦੇ ਜਹਿ
ਹੁਣ, ਰਾਤ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ plume ਵਾਲੇ, ਸਿਰ-ਰਹਿਤ, ਬੇਤਾਕਤ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀ ਕਰ। ਬਘੇਰੇ ਦੇ ਜਬੜੇ ਚੁੱਪ ਕਰ, ਚੋਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰ।
ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਤ੍ਰਿ ਵਸਾਮਸਿ ਸ੍ਵਪਿष੍ਯਾਮਸਿ ਜਾਗृਹਿ । ਗੋਭ੍ਯੋ ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਛਾਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯਃ
ਰਾਤ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਜਾਗਦੀ ਰਹਿ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।
ਅਥੋ ਯਾਨਿ ਚ ਯਸ੍ਮਾ ਹ ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਤਃ ਪਰੀਣਹਿ । ਤਾਨਿ ਤੇ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਅੰਦਰ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ ਤੂੰ ਘੇਰ ਲੈ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪਦੇ ਹਾਂ।
ਰਾਤ੍ਰਿ ਮਾਤਰੁषਸੇ ਨਃ ਪਰਿ ਦੇਹਿ । ਉषਾ ਨੋ ਅਹ੍ਨੇ ਪਰਿ ਦਦਾਤ੍ਵਹਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਿਭਾਵਰਿ
ਰਾਤ, ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ਼ਾ ਲਈ ਘੇਰ ਲੈ। ਉਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਲਈ ਘੇਰ ਲੈ—ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ।
ਯਤ੍ਕਿਂ ਚੇਦਂ ਪਤਯਤਿ ਯਤ੍ਕਿਂ ਚੇਦਂ ਸਰੀਸृਪਮ੍ । ਯਤ੍ਕਿਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਯਾਸਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਾਤ੍ਰਿ ਪਾਹਿ ਨਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਰੇਂਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਹੈ—ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ, ਰਾਤ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।
ਸਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਹਿ ਸਾ ਪੁਰਃ ਸੋਤ੍ਤਰਾਦਧਰਾਦੁਤ । ਗੋਪਾਯ ਨੋ ਵਿਭਾਵਰਿ ਸ੍ਤੋਤਾਰਸ੍ਤ ਇਹ ਸ੍ਮਸਿ
ਪਿੱਛੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਵੀ। ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਗਾਇਕ ਹਾਂ।
ਯੇ ਰਾਤ੍ਰਿਮਨੁਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚ ਭੂਤੇषੁ ਜਾਗ੍ਰਤਿ । ਪਸ਼ੂਨ੍ ਯੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨ ਆਤ੍ਮਸੁ ਜਾਗ੍ਰਤਿ ਤੇ ਨਃ ਪਸ਼ੁषੁ ਜਾਗ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ 'ਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦ ਵੈ ਰਾਤ੍ਰਿ ਤੇ ਨਾਮ ਘृਤਾਚੀ ਨਾਮ ਵਾ ਅਸਿ । ਤਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਵੇਦ ਸਾ ਨੋ ਵਿਤ੍ਤੇऽਧਿ ਜਾਗ੍ਰਤਿ
ਰਾਤ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ—ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਭਰਦਵਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਸਾਡੇ ਧਨ 'ਤੇ ਜਾਗਦੀ ਰਹੇ।
ਇषਿਰਾ ਯੋषਾ ਯੁਵਤਿਰ੍ਦਮੂਨਾ ਰਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਰ੍ਭਗਸ੍ਯ । ਅਸ਼੍ਵਕ੍ਸ਼ਭਾ ਸੁਹਵਾ ਸਂਭृਤਸ਼੍ਰੀਰਾ ਪਪ੍ਰੌ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਮਹਿਤ੍ਵਾ
ਚਲਾਕ ਕੁੜੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ, ਜੋ ਸਾਵਿਤਰ ਅਤੇ ਭਗਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਰੁਹਦ੍ਗਮ੍ਭਿਰੋ ਵਰ੍षਿष੍ਠਮਰੁਹਨ੍ਤ ਸ਼੍ਰਵਿष੍ਠਾਃ । ਉਸ਼ਤੀ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨੁ ਸਾ ਭਦ੍ਰਾਭਿ ਤਿष੍ਠਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਇਵ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਰਾ ਗਈ ਹੈ, ਗਹਿਰੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੋਈ, ਭਲਾਈਆਂ ਨਾਲ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ।
ਵਰ੍ਯੇ ਵਨ੍ਦੇ ਸੁਭਗੇ ਸੁਜਾਤ ਆਜਗਨ੍ ਰਾਤ੍ਰਿ ਸੁਮਨਾ ਇਹ ਸ੍ਯਾਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨਰ੍ਯਾਣਿ ਜਾਤਾ ਅਥੋ ਯਾਨਿ ਗਵ੍ਯਾਨਿ ਪੁष੍ਟ੍ਯਾ
ਮੈਂ ਵਧੀਆ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ।
ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯੁਸ਼ਤੀ ਪੀਂषਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵੀਪਿਨੋ ਵਰ੍ਚ ਆ ਦਦੇ । ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਬ੍ਰਧ੍ਨਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਮਾਯੁਂ ਪੁਰੁ ਰੂਪਾਣਿ ਕृਣੁषੇ ਵਿਭਾਤੀ
ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ ਨੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚੀਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਾਘ ਤੇ ਤਿਪੁੰਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਲਈ ਹੈ; ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਕਈ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮਨੁਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਹਿਮਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਸੁਹਵਾ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ । ਅਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਮਸ੍ਯ ਸੁਭਗੇ ਨਿ ਬੋਧ ਯੇਨ ਤ੍ਵਾ ਵਨ੍ਦੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ
ਸੁਭ ਰਾਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਠੰਡੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਇਆਲੂ ਹੋਵੇ। ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਰਾਤ, ਇਸ ਭਜਨ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਤੋਮਸ੍ਯ ਨੋ ਵਿਭਾਵਰਿ ਰਾਤ੍ਰਿ ਰਾਜੇਵ ਜੋषਸੇ । ਅਸਾਮ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾ ਭਵਾਮ ਸਰ੍ਵਵੇਦਸੋ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਨ੍ਤੀਰਨੂषਸਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਹ ਨਾਮ ਦਧਿषੇ ਮਮ ਦਿਪ੍ਸਨ੍ਤਿ ਯੇ ਧਨਾ । ਰਾਤ੍ਰੀਹਿ ਤਾਨ੍ ਅਸੁਤਪਾ ਯ ਸ੍ਤੇਨੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਪੁਨਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ 'ਸ਼ਾਂਤ' ਨਾਮ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਜਾਗਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਭਦ੍ਰਾਸਿ ਰਾਤ੍ਰਿ ਚਮਸੋ ਨ ਵਿष੍ਟੋ ਵਿष੍ਵਙ੍ਗੋਰੂਪਂ ਯੁਵਤਿਰ੍ਬਿਭਰ੍षਿ । ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਤੀ ਮੇ ਉਸ਼ਤੀ ਵਪੂਮ੍षਿ ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਮਮੁਕ੍ਥਾਃ
ਤੂੰ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਰਾਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਲਾ ਉਲਟਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਨੌਜਵਾਨੀ, ਤੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ।
ਯੋ ਅਦ੍ਯ ਸ੍ਤੇਨ ਆਯਤ੍ਯਘਾਯੁਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਰਿਪੁਃ । ਰਾਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਤ੍ਯ ਪ੍ਰ ਗ੍ਰੀਵਾਃ ਪ੍ਰ ਸ਼ਿਰੋ ਹਨਤ੍
ਜੋ ਅੱਜ ਚੋਰ, ਪਾਪੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਵੈਰੀ ਹੈ—ਰਾਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਜੇ।
ਪ੍ਰ ਪਾਦੌ ਨ ਯਥਾਯਤਿ ਪ੍ਰ ਹਸ੍ਤੌ ਨ ਯਥਾਸ਼ਿषਤ੍। ਯੋ ਮਲਿਮ੍ਲੁਰੁਪਾਯਤਿ ਸ ਸਂਪਿष੍ਟੋ ਅਪਾਯਤਿ । ਅਪਾਯਤਿ ਸ੍ਵਪਾਯਤਿ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸ੍ਥਾਣਾਵਪਾਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਚੱਲਣ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ; ਜੋ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਧ ਰਾਤ੍ਰਿ ਤृष੍ਟਧੂਮਮਸ਼ੀਰ੍षਾਣਮਹਿਂ ਕृਣੁ । ਅਕ੍ਸ਼ੌ ਵृਕਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਹ੍ਯਾਸ੍ਤੇਨ ਤਂ ਦ੍ਰੁਪਦੇ ਜਹਿ
ਹੁਣ, ਰਾਤ, ਤਿੰਨ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰ ਰਹਿਤ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀਨ ਕਰ ਦੇ; ਭੇੜੀਏ ਦੇ ਜੂਏ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ, ਤੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇ।
ਯੇ ਤੇ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨਡ੍ਵਾਹਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਾਃ ਸ੍ਵਾਸ਼ਵਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਪਾਰਯਾਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਜੋ ਬਲਦ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ—ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ।
ਰਾਤ੍ਰਿਂਰਾਤ੍ਰਿਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤਰੇਮ ਤਨ੍ਵਾ ਵਯਮ੍ । ਗਮ੍ਭੀਰਮਪ੍ਲਵਾ ਇਵ ਨ ਤਰੇਯੁਰਰਾਤਯਃ
ਰਾਤ ਦਰ ਰਾਤ, ਬਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ; ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਡੁੱਬਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਹਿਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਲੰਘ ਸਕਣ।
ਯਥਾ ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਕਃ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਨ੍ ਅਪਵਾਨ੍ ਨਾਨੁਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਏਵਾ ਰਾਤ੍ਰਿ ਪ੍ਰ ਪਾਤਯ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਮਭ੍ਯਘਾਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਡੰਢਾ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਐਸੇ ਹੀ, ਰਾਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪ ਸ੍ਤੇਨਂ ਵਾਸਯੋ ਗੋਅਜਮੁਤ ਤਸ੍ਕਰਮ੍ । ਅਥੋ ਯੋ ਅਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਿਰੋऽਭਿਧਾਯ ਨਿਨੀषਤਿ
ਚੋਰ, ਗਾਂ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਲੁੱਟੇਰਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰਿ ਸੁਭਗੇ ਵਿਭਜਨ੍ਤ੍ਯਯੋ ਵਸੁ । ਯਦੇਤਦਸ੍ਮਾਨ੍ ਭੋਜਯ ਯਥੇਦਨ੍ਯਾਨ੍ ਉਪਾਯਸਿ
ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ, ਸੁਭ ਰਾਤ, ਅੱਜ ਵੰਡ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਖਵਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਂਦੀ ਹੈ—