ਆ ਰਭਸ੍ਵ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਦ੍ਧਰੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਸ਼ਰੀਰਮਸ੍ਯ ਸਂ ਦਹਾਥੈਨਂ ਦੇਹਿ ਸੁਕृਤਾਮੁ ਲੋਕੇ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਪਕੜ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਦੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ।
ਯੇ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਰਾਗਤਾ ਅਪਰੇ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਘृਤਸ੍ਯ ਕੁਲ੍ਯੈਤੁ ਸ਼ਤਧਾਰਾ ਵ੍ਯੁਨ੍ਦਤੀ
ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਜੋ ਅਜੇ ਆਉਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹੇ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਓਵਰ ਹੋਵੇ।
ਏਤਦਾ ਰੋਹ ਵਯ ਉਨ੍ਮृਜਾਨਃ ਸ੍ਵਾ ਇਹ ਬृਹਦੁ ਦੀਦਯਨ੍ਤੇ । ਅਭਿ ਪ੍ਰੇਹਿ ਮਧ੍ਯਤੋ ਮਾਪ ਹਾਸ੍ਥਾਃ ਪਿਤॄਨਾਂ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਯੋ ਅਤ੍ਰ
ਇਹ ਹਵਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ। ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਜਾ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਮੁੜ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾ ਸੀ।
ਆ ਰੋਹਤ ਜਨਿਤ੍ਰੀਂ ਜਾਤਵੇਦਸਃ ਪਿਤृਯਾਨੈਃ ਸਂ ਵ ਆ ਰੋਹਯਾਮਿ । ਅਵਾਡ੍ਢਵ੍ਯੇषਿਤੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹ ਈਜਾਨਂ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਕृਤਾਂ ਧਤ੍ਤ ਲੋਕੇ
ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਚੜ੍ਹ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹਵਨ ਦੇ ਦੂਤ, ਹਵਨ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ।
ਦੇਵਾ ਯਜ੍ਞਮृਤਵਃ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤਿ ਹਵਿਃ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਂ ਸ੍ਰੁਚੋ ਯਜ੍ਞਾਯੁਧਾਨਿ । ਤੇਭਿਰ੍ਯਾਹਿ ਪਥਿਭਿਰ੍ਦੇਵਯਾਨੈਰ੍ਯੈਰੀਜਾਨਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਨ੍ਤਿ ਲੋਕਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਯਜਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰ ਹੋਏ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ, ਪੂੜਾ, ਚਮਚੇ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੁਗਰਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ऋਤਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਮਨੁ ਪਸ਼੍ਯ ਸਾਧ੍ਵਙ੍ਗਿਰਸਃ ਸੁਕृਤੋ ਯੇਨ ਯਨ੍ਤਿ । ਤੇਭਿਰ੍ਯਾਹਿ ਪਥਿਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਤ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾ ਮਧੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਤृਤੀਯੇ ਨਾਕੇ ਅਧਿ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਸ੍ਵ
ਅੰਗਿਰਸ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਰਾਹ ਜਿਸ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਗਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਆਦਿਤਿਆ ਮਿੱਠਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾਓ।
ਤ੍ਰਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਉਪਰਸ੍ਯ ਮਾਯੂ ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਅਧਿ ਵਿष੍ਟਪਿ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾ ਲੋਕਾ ਅਮृਤੇਨ ਵਿष੍ਠਾ ਇषਮੂਰ੍ਜਂ ਯਜਮਾਨਾਯ ਦੁਹ੍ਰਾਮ੍
ਤਿੰਨ ਸੋਹਣੇ ਪੰਛੀ, ਉਪਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੁਗਰਤ ਲੋਕ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸਂ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੁ ਨਦ੍ਯਃ ਸਂ ਵਾਤਾਃ ਸਂ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ । ਯਜ੍ਞਮਿਮਂ ਵਰ੍ਧਯਤਾ ਗਿਰਃ ਸਂਸ੍ਰਾਵ੍ਯੇਣ ਹਵਿषਾ ਜੁਹੋਮਿ
ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਵਹਣ, ਹਵਾਵਾਂ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ, ਪੰਛੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵਧਾਓ; ਵਹਿੰਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬੋਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਮਂ ਹੋਮਾ ਯਜ੍ਞਮਵਤੇਮਂ ਸਂਸ੍ਰਾਵਣਾ ਉਤ ਯਜ੍ਞਮਿਮਂ ਵਰ੍ਧਯਤਾ ਗਿਰਃ ਸਂਸ੍ਰਾਵ੍ਯੇਣ ਹਵਿषਾ ਜੁਹੋਮਿ
ਅਸੀਂ ਇਸ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ, ਇਸ ਨੂੰ ਵਹਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵਧਾਓ; ਵਹਿੰਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬੋਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਰੂਪਂਰੂਪਂ ਵਯੋਵਯਃ ਸਂਰਭ੍ਯੈਨਂ ਪਰਿ ष੍ਵਜੇ । ਯਜ੍ਞਮਿਮਂ ਚਤਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਰਾਵ੍ਯੇਣ ਹਵਿषਾ ਜੁਹੋਮਿ
ਹਰ ਰੂਪ, ਹਰ ਉਮਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਓ। ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਇਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵਧਾਏ; ਵਹਿੰਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬੋਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
19.2 ਸ਼ਂ ਤ ਆਪੋ ਹੈਮਵਤੀਃ ਸ਼ਮੁ ਤੇ ਸਨ੍ਤੂਤ੍ਸ੍ਯਾਃ । ਸ਼ਂ ਤੇ ਸਨਿष੍ਯਦਾ ਆਪਃ ਸ਼ਮੁ ਤੇ ਸਨ੍ਤੁ ਵਰ੍ष੍ਯਾਃ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਣ, ਝੀਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਣ। ਠਹਿਰੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਣ, ਵਰਖਾ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਣ।
ਸ਼ਂ ਤ ਆਪੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ਂ ਤੇ ਸਨ੍ਤ੍ਵਨੂਪ੍ਯਾਃ । ਸ਼ਂ ਤੇ ਖਨਿਤ੍ਰਿਮਾ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਯਾਃ ਕੁਮ੍ਭੇਭਿਰਾਭृਤਾਃ
ਰੇਤ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਣ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਣ। ਖੋਦ ਕੇ ਕੱਢੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨਭ੍ਰਯਃ ਖਨਮਾਨਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਗਮ੍ਭੀਰੇ ਅਪਸਃ । ਭਿषਗ੍ਭ੍ਯੋ ਭਿषਕ੍ਤਰਾ ਆਪੋ ਅਛਾ ਵਦਾਮਸਿ
ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਖੋਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਲਾਜ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਅਪਾਮਹ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਮਪਾਂ ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਯਾਨਾਮ੍ । ਅਪਾਮਹ ਪ੍ਰਣੇਜਨੇऽਸ਼੍ਵਾ ਭਵਥ ਵਾਜਿਨਃ
ਅਸੀਂ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀਆਂ ਪੀ ਲਈਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਪੀ ਲਈਆਂ। ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੀ ਲਈਆਂ; ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਬਣੋ।
ਤਾ ਅਪਃ ਸ਼ਿਵਾ ਅਪੋऽਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂਕਰਣੀਰਪਃ । ਯਥੈਵ ਤृਪ੍ਯਤੇ ਮਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤ ਆ ਦਤ੍ਤ ਭੇषਜੀਃ
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਹਨ, ਇਹ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇਲਾਜ ਦੇਵੋ।
ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਨਸ੍ਪਤਿਭ੍ਯੋ ਅਧ੍ਯੋषਧੀਭ੍ਯਃ । ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਵਿਭृਤੋ ਜਾਤਵੇਦਾਸ੍ਤਤ ਸ੍ਤੁਤੋ ਜੁषਮਾਣੋ ਨ ਏਹਿ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੋਂ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਜਾਤਵੇਦਾ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੋਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।
ਯਸ੍ਤੇ ਅਪ੍ਸੁ ਮਹਿਮਾ ਯੋ ਵਨੇषੁ ਯ ਓषਧੀषੁ ਪਸ਼ੁष੍ਵਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ । ਅਗ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਸਂ ਰਭਸ੍ਵ ਤਾਭਿਰ੍ਨ ਏਹਿ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾ ਅਜਸ੍ਰਃ
ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ—ਅਗਨਿ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਇਕੱਠੇ ਕਰ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਦਾਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲੋਂ ਦਿੰਦਾ।
ਯਸ੍ਤੇ ਦੇਵੇषੁ ਮਹਿਮਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਯਾ ਤੇ ਤਨੁਃ ਪਿਤृष੍ਵਾਵਿਵੇਸ਼ । ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਯਾ ਤੇ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਪਪ੍ਰਥੇऽਗ੍ਨੇ ਤਯਾ ਰਯਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਧੇਹਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਗਰਤ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਜੋ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ繁ਲਾਈ繁, ਅਗਨਿ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣਾਯ ਕਵਯੇ ਵੇਦ੍ਯਾਯ ਵਚੋਭਿਰ੍ਵਾਕੈਰੁਪ ਯਾਮਿ ਰਾਤਿਮ੍ । ਯਤੋ ਭਯਮਭਯਂ ਤਨ੍ ਨੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜ ਹੇਡੋ ਅਗ੍ਨੇ
ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਬੋਲਾਂ ਤੇ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਦਇਆ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਡਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯਾਮਾਹੁਤਿਂ ਪ੍ਰਥਮਾਮਥਰ੍ਵਾ ਯਾ ਜਾਤਾ ਯਾ ਹਵ੍ਯਮਕृਣੋਜ੍ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਤਾਂ ਤ ਏਤਾਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜੋਹਵੀਮਿ ਤਾਭਿष੍ਟੁਪ੍ਤੋ ਵਹਤੁ ਹਵ੍ਯਮਗ੍ਨਿਰਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਆਹੁਤੀ ਜੋ ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਈ, ਜੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਬਣਾਇਆ—ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਮੈਂ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਗਨਿ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਅਗਨਿ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਸਵਾਹਾ।
ਆਕੂਤਿਂ ਦੇਵੀਂ ਸੁਭਗਾਂ ਪੁਰੋ ਦਧੇ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਸੁਹਵਾ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ । ਯਾਮਾਸ਼ਾਮੇਮਿ ਕੇਵਲੀ ਸਾ ਮੇ ਅਸ੍ਤੁ ਵਿਦੇਯਮੇਨਾਂ ਮਨਸਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੈਵੀ ਇੱਛਾ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹਦਾ ਹਾਂ।
ਆਕੂਤ੍ਯਾ ਨੋ ਬृਹਸ੍ਪਤ ਆਕੂਤ੍ਯਾ ਨ ਉਪਾ ਗਹਿ । ਅਥੋ ਭਗਸ੍ਯ ਨੋ ਧੇਹ੍ਯਥੋ ਨਃ ਸੁਹਵੋ ਭਵ
ਇੱਛਾ ਰਾਹੀਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇੱਛਾ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਭਾਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਇਆਲੂ ਹੋ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮ ਆਕੂਤਿਮਾਙ੍ਗਿਰਸਃ ਪ੍ਰਤਿ ਜਾਨਾਤੁ ਵਾਚਮੇਤਾਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਂਬਭੂਵੁਃ ਸ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤਾਃ ਕਾਮੋ ਅਨ੍ਵੇਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍
ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਮੇਰੀ ਇਹ ਬਾਤ ਨੂੰ ਸਮਝੇ। ਜਿਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਬਣੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸਾਡੀ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਜਗਤਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਨਾਮਧਿ ਕ੍ਸ਼ਮਿ ਵਿषੁਰੂਪਂ ਯਦਸ੍ਤਿ । ਤਤੋ ਦਦਾਤਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਸੂਨਿ ਚੋਦਦ੍ਰਾਧ ਉਪਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਵਾਕ੍
ਇੰਦਰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਲਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕਈ ਰੂਪ ਹਨ। ਉਹ ਉਥੋਂ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍। ਸ ਭੂਮਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਵृਤ੍ਵਾਤ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਮ੍
ਉਹ ਪੁਰਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਦਸ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਦੇ ਫਾਸਲੇ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਦ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਯਾਮਰੋਹਤ੍ਪਾਦਸ੍ਯੇਹਾਭਵਤ੍ਪੁਨਃ । ਤਥਾ ਵ੍ਯਕ੍ਰਾਮਦ੍ਵਿष੍ਵਙਸ਼ਨਾਨਸ਼ਨੇ ਅਨੁ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਚੌਥੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ।
ਤਾਵਨ੍ਤੋ ਅਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਜ੍ਯਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰੁषਃ । ਪਾਦੋऽਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਰਿਪਾਦਸ੍ਯਾਮृਤਂ ਦਿਵਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਇਨੀ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅਮਰ ਹਨ।
ਪੁਰੁष ਏਵੇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਯਚ੍ਚ ਭਾਵ੍ਯਮ੍ । ਉਤਾਮृਤਤ੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯਦਨ੍ਯੇਨਾਭਵਤ੍ਸਹ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੁਰਖ ਹੀ ਹੈ—ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪੁਰੁषਂ ਵ੍ਯਦਧੁਃ ਕਤਿਧਾ ਵ੍ਯਕਲ੍ਪਯਨ੍ । ਮੁਖਂ ਕਿਮਸ੍ਯ ਕਿਂ ਬਾਹੂ ਕਿਮੂਰੂ ਪਾਦਾ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ? ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੀ ਸੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਕੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਯ ਮੁਖਮਾਸੀਦ੍ਬਾਹੂ ਰਾਜਨ੍ਯੋऽਭਵਤ੍। ਮਧ੍ਯਂ ਤਦਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਅਜਾਯਤ
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਰਾਜਨ ਬਣੀਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਮੱਧ ਵਿਸ਼ ਬਣਿਆ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮਿਆ।